سینمای جهان

36-Emami
فينتان اتول , ترجمه‌: گلي امامي: واقع‌بينانه نگاهش کنيد، فاجعه‌ي بزرگي نيست. يک بازيگر نقش‌هاي کلاسيک قول کارهاي بزرگ مي‌دهد ليکن وسوسه‌ي پول بادآورده و شهرت بي‌مايه مسيرش را منحرف مي‌کند. و توسط همسر گرانقيمت و عصبي‌اش به سرانجام ناخشنودي مي‌رسد، و صداي رسا و منحصر‌به‌فردش در الکل غرق مي‌شود. يوجين اونيل اما، از چنين شخصيتي يکي از بزرگ‌ترين تراژدي‌هاي قرن بيستم را آفريد: جيمز تايرون در سفر دراز روز در شب. ريچارد برتون، جيمز تايرون فوق‌العاده‌اي مي‌شد، و مردمي ‌که عادت کرده بودند زندگي خصوصي‌اش را در متن اجرايبیشتر بخوانید
36-Karimi
بابک کريمي: آنچه در اين مقاله خواهيد خواند، نگاهي‌ست به پنج فيلم ساخته‌شده در سال‌هاي ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲. بديهي است که از همين ابتدا سوالي دال بر اين پيش بيايد که «علت انتخاب اين پنج فيلم چيست؟». نکته‌اي که سبب شد اين آثار مورد بررسي قرار گرفته شوند، يک وجه مشترک ميان‌ همه‌ي اين فيلم‌هاست و آن زبان‌‌ راديکالي‌ست که آنها براي ارتباط با مخاطبان‌شان برگزيده‌اند؛ اين آثار تجربه‌هايي در فرم‌هاي بصري و روايي هستند که بر خلاف جريان‌ مسلط و حاکم بر سينما در پي کشف قابليت‌هاي جديد اينبیشتر بخوانید
35-Soltanzade
بهروز سلطانزاده: هر ساله غيبت فيلمي از رقابت فيلم‌هاي غيرانگليسي زبان‌ِ اسكار باعث بحث‌هاي گوناگون درباره روند انتخاب فيلم‌ها مي‌شود. امسال هم «پسربچه‌اي با دوچرخه» اين وضعيت را داشت. آنچه در پي مي‌آيد گفت‌وگوي تلفني با برادران دارد؛ ژان پي‌ير 60 ساله و لوك 57 ساله قبل از سفر به لس‌آنجلس براي شركت در مراسم گلدن گلوب است. دو گفت‌وگوي زير در مورد فيلم «پسربچه‌اي با دوچرخه» به بهانه عدم انتخاب آن در اسكار كه اولي توسط لاري روتر انجام شده و دومي را ژيليان موني انجام داده است.بیشتر بخوانید
35-Roshani
ميلاد روشني‌پايان: ارزش سكانس پاياني فيلم رزتا (1999) ، بيش از هر چيز وابسته به آن طنز افراطي و اجتناب‌ناپذيري است كه از دل امر واقع بيرون مي‌زند و يكدستي امر تراژيك را مخدوش مي‌كند. رزتا شير گاز را باز گرده است و روي تختش دراز كشيده است. دوربين بي‌قرار داردن‌ها به ايستايي رسيده است و با شكبيايي آزاردهنده‌اي منتظر به خواب رفتن رزتاست. باند صوتي فيلم يكسره متوجه صداي نشت گاز است. همه چيز آماده است تا با يك كات خشن به تيتراژ پاياني، تراژدي تكميل شود.بیشتر بخوانید
35-Molaei
رضا مولايي: اخلاق و دين هميشه موضوعاتي توام و در عين حال مجزا از يكديگر بوده‌اند. به رغم نگاه اخلاقي دين به زندگي و دستورات و آموزه‌اي ديني كه جنبه‌هاي اخلاقي دارند، جوامع غيرديني نيز نگاه نگاه بعضاً بسيار اخلاقي به همنوعان و بشريت داشته‌اند. امروزه اخلاق و زندگي مبتني بر آموزهاي اخلاقي مستقل از زندگي ديني است اگر چه ريشه‌هاي ديني در بسياري از جوامع كشورهاي صنعتي اروپايي و امريكايي حضور دارند. برادران داردن در ادامه نگاه مستند و واقع‌گرايانه به زندگي روزمره و داستان‌هاي ساده آدم‌ها كه قصه‌هايبیشتر بخوانید
logo-2
مهدي ملك: فيلم «به شما فكر مي‌كنم» (1992) دومين تجربه ناموفق برادران داردن در ساختن فيلم داستاني بلند پس از «فالش» (1987) محسوب مي‌شود. به بيان هگلي اين فيلم در حكم «امر جزيي» و استثنايي است كه بر سازنده كليت انضمامي سينماي خاص داردن‌ها به شمار مي‌آيد. در واقع آنچه ويژگي‌هاي سبكي و تماتيتك سينماي اين دو برادر را از فيلم «قول» (1996) تا به امروز شكل مي‌دهد همانند نماهاي نزديك با دوربين روي دست (دوربين-بدن)، ديالوگ‌نويسي‌هاي موجز و منحصر به فرد، ارجاعات آشكار مضموني به فلسفه اخلاق «امانوئل لويناس»،بیشتر بخوانید
35-Haghighat
مسعود حقيقت‌ثابت از ميراث‌هاي ماندگار موج نو سينماي فرانسه، خلق مفهومي به نام حذف واسطه ميان فيلم و تماشاگر است. نقش اين واسطه را نيز پرده نقره‌اي سينما يا به معناي فيزيكي آن لنز دوربين فيلمبرداري بر عهده دارد. از ابزار مهم حذف اين واسطه كه مورد استفاده پيشگامان موج نو قرار گرفته است، جابه‌جايي جايگاه لنز دوربين يا كادر فيلمبرداري، از پنجره‌اي گشوده بر تماشاگر، به چشمان بيناي خود اوست كه در صحنه و در كنار كاراكترهاي داستاني حضور دارد.بیشتر بخوانید
35-Karimi
بابك كريمي: مقدمه از ادبيات سينمايي (يا به عبارتي نشريات سينمايي) ايران شروع كنيم؛ جايي كه كم نيستند منتقدان و نويسندگان سينمايي‌اي كه به ديده تحقير با سينماي داردن‌ها (و البته نام‌هاي ديگري در سينماي معاصر) برخورد مي‌كنند. مي‌گويند سينماي داردن‌ها چيز خاصي ندارد؛ نه تكنيك در خور توجهي دارد و نه درامي درگيركننده. مي‌گويند فيلم‌هاي آنها زيادي ساده‌اند و الكي جدي گرفته شده‌اند. همين است كه بسياري از سينمادوستان بنابر همين نظرات، علاقه‌اي به سينماي داردن‌ها ندارند و آنها را مهم نمي‌دانند. نكته اينجاست: سليقه هر نسل از منتقدان،بیشتر بخوانید
logo-2
سارا كوپو ترجمه و تلخيص: مهدي ملك: دست‌نوشته‌هاي لوك داردن درباره فيلمسازي‌اش كه در كتاب Au dos nos images (بر شانه‌هاي تصاوير ما، 2005) انتشار يافته مدخل تازه‌اي را در پيوند مفاهيم سينماي داردن‌ها با فلسفه اخلاق امانوئل لويناس مي‌گشايد. اين يادداشت‌ها كه منتقدان بسياري آن را با «يادداشت‌هايي درباره سينماتوگراف» نوشته «روبر برسون» مقايسه كرده‌اند حاوي ارجاعات آشكاري به آراي اين فيلسوف فرانسوي است.بیشتر بخوانید
35-Bagheri
حميد باقري: اولين سكانس آخرين فيلم برادران داردن با نمايي درشت از صورت پسركي آغاز مي‌شود كه سعي مي‌كند با تلفن با منزل پدر تماس بگيرد. از همان ابتدا- حتي اگر نام فيلم را هم ندانيم- متوجه مي‌شويم كه باز هم با فيلمي از برادران داردن روبه‌روييم كه محوريت آن زندگي و مصائب كودك/ نوجواني در دنيايي هولناك است كه شايد درك و تحمل آن خارج از توانايي اوست. روايت فيلم مسير ساده‌اي را طي مي‌كند‘ نه از بازي‌هاي زماني، فلش‌بك و فلاش‌فوروارد خبري هست و نه از داستان‌هاي موازيبیشتر بخوانید