مطالب منتخب مخاطبين

barry
حمید رضا فلکی: ‌نمایش ظهور و افول [فرم] پرسوناژی‌ست که به دام آبسوردیته افتاده است [محتوا]‌. اگرچه پیرنگ فیلم بالنسبه متعارف است اما ساختار سینمایی آن اینگونه نیست [نقل از جهان فلسفی کوبریک]‌. نیمه اول فیلم به ظهور بری و نیمه دوم فیلم به افول وی می‌پردازد‌. در افسانه سیزیفوس آمده که وی محکوم به حمل سنگی بزرگ شده که می‌بایست قبل از رسیدن به قله بر‌گردد و آن را دوباره به قله برساند و این عمل را تا ابد ادامه دهد [مفهوم آبسوردیته عرفی]‌. بری دائم  پس از رسیدنبیشتر بخوانید
۶۶_Zamani4
  آزیتا زمانی – کارشناس ارشد ادبیات انگلیسی :   آیا تاوان گناه پدران را پسران خواهند داد؟ آیا گناه هرکس از آن اوست و تنها اوست که در قبال آن مجازات خواهد شد و یا چنان که از گذشته‌های دور در باور مردم بوده، هرکس انگور ترش خورد، دندان فرزندانش کُند خواهد شد؟ بشر از دیرباز دوست داشته سر از اسرار پنهان کائنات درآورد و با تفکر در میان پدیده‌های این‌جهانی، از پیوندهای نامرئی میان آنها پرده بردارد و به جای آنکه این پدیده‌ها را جدا ازهم و مستقل ببیند،بیشتر بخوانید
Ghoyomi1
تا کجا می­‌بَرَد این نقش به دیوار مرا؟  روایتی از تجربه­‌ی تماشای مستند «درعمق میدان» اثر بهروز ملبوس‌­باف اصفهانی روزنه­‌های نور در فضایی وهم‌­انگیز با صدای نفس­‌نفس زدن­‌هایی پی­‌درپی ذهن را به بازی می­‌گیرد. ما کجا هستیم؟ دیری نمی­‌گذرد که راوی خبر می­‌دهد درون یک مِناره هستیم. مردی حالا در چهل سالگی­‌اش دارد به آرزوهای کودکی­‌هاش جامه­‌ی عمل می­‌پوشانَد و خود را درون- به قول خودش- مُناری نهصدساله می­‌یابَد که تمام سال‌­های کودکی و نوجوانی‌­اش از دور به آن خیره شده و آرزویش این بوده که راز درون این بلندبالایِبیشتر بخوانید
memory
حافظـه و فیـلم‌ها مروری بر کتاب «سینمای جهان و حافظه فرهنگی» میشل لووی/ مترجم: مبین رحیمی   این کتاب یک مجادله شگفت‌انگیز در به‌کارگیری چندسویه از حافظه، آن‌هم به گونه‌ای متضاد، در سینمای جهان است. این کتاب به‌واسطه یک روش پویا و روشنگر نشان می‌دهد که فیلم‌ها، چگونه خاطره مبارزات گذشته را، به خدمت اکنونیت، در راستای الهام‌بخش‌بودن برای آینده درمی‌آورند. در این کتاب، آینِز هِجِز بر اساس هشت فصل کتاب، هشت‌گونه از حافظه سینماتوگرافیک فرهنگی را طبقه‌بندی می‌کند: حافظه جاودانه: حافظه بازماندگان رویدادهای تروماتیک، به عنوان مثال فیلم «شوآ».بیشتر بخوانید
logo-2
سعید قاسمی – غذا برای تفکر (نه برای عزاداری) در یک فیلم رومانیایی عجیب کارگردان «مرگ آقای لازارسکو» کریستی پویو فیلمی با پُرتنشی ساخته که تمرکز فیلم بر خانواده‌ای است که در آپارتمانی برای مراسم عزاداری گرد هم آمدند. پیتر برادشاو-گاردین ترجمه: سعید قاسمی کریستی پویو کارگردان رومانیایی فیلم‌های گزنده‌ای مانند «مرگ آقای لازارسکو» و «آئورا» که از جهاتی طنز نا امیدکننده‌ای دارد وطنش را کالبد شکافی و از درون سکانس‌های با گفتگوهای طولانی و بی‌احساس آن را نمایان می‌کند. به شیوه‌ای که انگار یک زندگی روزمره، سپری می‌شود. جهانیبیشتر بخوانید
پژمان ابراهیمی از همین ابتدا بگویم: اگر معیار شما از خوب بودن و باارزش بودن یک فیلم، موفقیت در جشنواره‌های سینمایی است، این نوشته را نخوانید، چون جشنواره‌ها و مراسمی چون کن و اسکار و همین جشنواره فجر خودمان، به دلایل مختلف از جمله مصلحت و محافظه‌کاری و… بارها و بارها به آثار بی‌ارزش هم جایزه داده‌اند. از طرفی اگر معیار شما فروش میلیاردی و یا تبلیغات گسترده و شلوغ بودن سینماهای نمایش دهنده است، این نوشته را نخوانید. زیرا از نگاه من فروشنده فیلم بسیار بدی است. اصغر فرهادیبیشتر بخوانید
روشنک دانائی وقتی از بازار برگشتم لئو کشیدنِ پارچه‌ی برزنت مشکی بزرگ روی استخر را تمام کرده بود. از در شیشه‌ای نگاهش کردم. شلوار پنبه‌ای لایی‌دار طوسی‌اش با بلوز چارخانه‌ی قرمزش را پوشیده بود و یک کلاه کِپی آبی سرش بود که موهای سفیدش را خیلی خوب پنهان نمی‌کرد. با قیافه‌ای که چیزی را نشان نمی‌داد به دسته‌ی پرنده‌های مهاجر نگاه می‌کرد که آسمان حیاطمان را می‌شکافتند. در را باز کردم. داد زدم: آهای! لئو! من برگشتم. همچنان به آسمان نگاه می‌کرد. وقتی دسته‌ی پرنده‌ها ناپدید شدند به طرف خانهبیشتر بخوانید
به آقای همایون خسروی دهکردی، سلام، در شماره‌ی جدیدتان که نیم‌ویژه‌نامه‌ی وس اندرسون را کار کرده‌اید در تمام مقالات تالیفی و ترجمه‌ای اسم فیلم “the royal tenenbaum’s” یا همان «خانواده‌ی رویال تننبام» را به اشتباه «تننبام‌های سلطنتی» نوشته‌اید. من نمی‌دانم منشا و عامل این اشتباه از کجا بوده اما می‌دانم که شما اولین و احتمالاً آخرین اشخاصی نیستید که اسم این فیلم را اشتباه می‌نویسید. اگر حتی یک بار این فیلم را دیده باشید ـ همانطور که در مقالات تالیفی و ترجمه‌ی خودتان هم گفته شده ـ اسم شخصیت اصلیبیشتر بخوانید
پیمان خسروتهرانی وسواس بیمارگونه بعضی از مردم در مورد اسپویلرها, اخیراً کاسه صبرم را لبریز کرده است.چنین چیزی تنها در میان سینمارو‌ها (رایج) نیست، خیلی از طرفداران ادبیات داستانی نیز به آن مبتلایند. در سری که به یکی از چت‌روم‌های تامس پینچون زدم,که از قضا با خواندن اخیر پیش از انتشار «روز ستیز» مصادف شده بود، فهمیدم که, سایر (هواداران) دوآتشه‌ی پینچون به طور خستگی‌ناپذیری, یکدیگر را در مورد اینکه نقد کوتاه رمان را که پیشتر مجله تایم منتشر کرده بود بخوانند یا نه، نصیحت می‌کردند، که عملاً (نویسنده) دربیشتر بخوانید