سینمای ایران

۷۳-۱۳۰
مسعود مشایخی‌راد: نگاهی به فیلم‌های دوره‌ی اخیر جشنواره‌ی فیلم فجر، فارغ از جنبه‌های کیفی، موید نکته‌ای است: اینکه مخاطبان در قیاس با دوره‌های پیشین شاهد آثار متنوع‌تری بودند. فیلم‌هایی که به‌طرق مختلف سعی داشتند از محدوده‌ی سینمای ایران گذر کرده و خونی تازه به رگ‌های کم‌جان آن تزریق کنند. در فهرست پنج فیلم برگزیده‌ی مردمی خبری از کمدی و سینمای به‌اصطلاح آپارتمانی نیست. فیلم‌هایی که گویی می‌خواهند از سینمای اجتماعی مرسوم فاصله بگیرند و دست‌کم به‌ظاهر سعی دارند فقط در قید واقعیت‌های پیرامونی نباشند و ستون‌هایشان را روی خود سینمابیشتر بخوانید
۷۳-۱۳۴
شاهین محمدی‌زرغان :   اساساً ژانرهای سینمایی دارای دو کارکرد کلی آیینی و ایدئولوژیک هستند. برخی عقیده دارند، ژانر علایق و آرزوهای مخاطب را بیان می‌کند و برخی دیگر معتقدند که ژانر ساختاری جهت‌دهنده و ایدئولوژیک دارد که بینندگانش را قالب‌بندی می‌کند. دیدگاه نخست برای فرهنگ عامه‌پسند ارزش قائل می‌شود و دیگری آن را نازل می‌شمارد. گرچه این دو شکافی بنیادین را در نوع نگاهشان به فرهنگ عامه و به‌خصوص ژانر نشان می‌دهد، اما هردو را می‌توان در تحلیل فرهنگ توده‌ای، آنجا که از کلیشه‌ها صحبت به میان می‌آید، باهمبیشتر بخوانید
۷۳-۱۳۸
مرسده مقیمی : پیش از آغاز سی و هفتمین جشنواره جهانی فیلم فجر شاید کسی فکرش را نمی‌کرد که بیشترین بحث‌ها، تمجیدها و نقدها درباره فیلم اول سروش صحت شکل بگیرد. برخی بر این باور بودند که او نیز مطابق غالب چهره‌های تلویزیونی که به سینما آمده‌اند، نمی‌تواند شروع ویژه و قابل تحسینی در سینما داشته باشد اما «جهان با من برقص» خیلی زود به یکی از فیلم‌های محبوب جشنواره بدل شد که بارها و بارها برایش سانس فوق‌العاده تدارک دیدند و باز هم بسیاری پشت در ماندند. تقابل «زندگیبیشتر بخوانید
۷۲-۱۳۰
جواد طوسی: هر نسل و دوره‌ای، شناسنامه و مشخصه‌های خودش را دارد و بر اساس بضاعت و قابلیت‌هایش می‌تواند در گستره‌ی فرهنگ و هنر، زمینه‌ساز نهضتی نوین و جریانی متحول شود. مکتب شوروی، رئالیسم شاعرانه فرانسوی، نئورئالیسم ایتالیا، موج نو فرانسه، موج نو بریتانیا، سینما نوو در برزیل، سینما کوئیسر، سینمای زیرزمینی در دهه ۱۹۶۰ امریکا، سینمای نوین آلمان و… در دنیایی انتزاعی شکل نگرفته‌اند و محصول اراده جمعی اهالی فرهنگ و هنر و رسانه در یک مقطع تاریخی بوده‌اند. خب، تکلیف ما در این دوران معاصر با همه ظرفیت‌هابیشتر بخوانید
۷۲-۱۴۲
محمدحسین میربابا:  پنج دوره، چهار نسل سینمای ایران پس از انقلاب بر اساس شرایط سیاسی اجتماعی حاکم که تاثیر مستقیم روی روند تولیدات فرهنگی و به‌ تبع آن فیلم‌های سینمایی داشته است به پنج دوره تقسیم می‌‌شود. دوره‌ی سینمای ارزشی که از ابتدای انقلاب تا انتهای ‌دهه‌ی شصت آغاز شد. سینمایی که عمدتاً مبتنی بر رویکرد‌های انقلاب اسلامی بود و با اوج‌گیری جنگ تحمیلی از دل آن سینمای «دفاع مقدس» بیرون آمد. ابتدای ‌دهه‌ی هفتاد و همزمان با دوران سازندگی سینمای ایران با حفظ موتیف‌‌های قبل، آرام‌آرام به سمت ملودرام‌‌هایبیشتر بخوانید
۷۲-۱۴۶
محسن خیمه‌دوز: با پیش‌فرض‌گرفتن این دو گزاره (موجی‌بودن سینما، و کامل‌تر‌بودن هر نو)، گونۀ خاصی از تحلیل سینمایی و به طور کلی، نگاه خاصی به تاریخ سینمای یک قوم و ملت، ایجاد می‌شود، با نتایجی که پیشاپیش می‌توان آنها را حدس زد. با پذیرش این دو گزاره، به مثابۀ دو پیش‌فرض اساسی در ذهن، آن‌گاه جوان‌گرایی در سینما یعنی نوگرایی، نوگرایی هم یعنی تکامل، و این حرکت تکاملی هم یعنی ایجاد یک موج جدید و نو. ولی آیا واقعیات تاریخی در سینما، به ویژه در سینمای بومی یک کشور، مثلاًبیشتر بخوانید
۷۲-۱۵۰
شاهین شجری‌کهن: سینمای ایران در چهار دهه گذشته فراز و فرودهای فراوانی را گذرانده و شکل ارتباط فیلمسازها با جامعه و محیط پیرامونشان در هر دوره به گونه‌ای بوده است. در ده سال اخیر با گسترش فضای مجازی و دسترسی آسان به فیلم‌ها و سریال‌ها و حتی برنامه‌های تلویزیونی و ویدئویی، منابع تفکر و ایده‌پردازی تغییر کرده و به همین نسبت فرم پردازش واقعیت نیز عوض شده است. فیلمساز امروز جامعه و فضای پیرامونش را از دریچه‌ای می‌بیند که بیست سال پیش اصلاً گشوده نشده بود. طبیعتاً این شکل رویاروییبیشتر بخوانید
۷۲-۱۶۰
مهران چهرازی: کلوزآپ می‌خواهد فرصتی باشد برای پرداختن به فیلم‌ها، فیلمسازان، موضوعات، تم‌ها، و چیزهایی که در تصاویر و صداها آشکار و پنهان‌اند و مجموع این جزئیاتِ بی‌حد بر مرکز ثقلی بچرخد که نسبت‌هایی جدی با فضای زیست معاصر ما داشته باشد. اولویت با سینمای ایران است و یکی از اهداف، بررسی و بازخوانی آثاری که پیش‌کشیدنشان مسئله‌ای مهم یا مهجور و به حاشیه‌رفته یا به نظر اشباع‌شده را برجسته‌تر کند. در عین حال و با امید به تداوم، سینمای جهان نیز مستثنی نخواهد بود اما در ایده‌ی نسبت بابیشتر بخوانید
۷۲-۱۶۱
آیین فروتن: «ما همه صرفاً بازیگرانی هستیم که می‌کوشیم تصویر عمومی‌مان را کنترل و اداره کرده، و برمبنای آنچه دیگران ممکن است از ما ببینند رفتار کنیم.» «نمود خود در زندگی روزمره»، اروینگ گافمن «جهان سراسر صحنه است؛ و همه‌ی مردان و زنان فقط بازیگران آن‌اند.» «هرطور شما دوست دارید»، ویلیام شکسپیر   همه‌چیز از یک شب آغاز می‌شود و در یک شب اتفاق می‌افتد؛ با نمایی از هلالِ یک ماه کاغذی بر پهنه‌ای سیاه و سپس، نمایی از تابلو و سردرِ یک تماشاخانه که نامِ «قمر» را برخود دارد.بیشتر بخوانید
۷۲-۱۶۴
نوید پورمحمدرضا مکان: استودیوی گلستان، زمان: نیمه‌های شب حین نوشتن قصه‌ی شکار. شهر در خواب است که مَرد، ناتوان از ادامه‌ی قصه، از اتاق بیرون می‌زند و سیگار به‌دست راهی پشت‌بام می‌شود: پشت‌بام استودیوی گلستان. تعریف می‌کند: «همین‌طور قدم‌زنان در ظلمت شب پیش رفتم. آهسته، آهسته، رفتم… رفتم به دوردورها، به گذشته‌های خیلی دور… شبِ سیاهی بود. در آن سیاهی شب، چشمانم سیاهی را شکافت و مرا بُرد نزدیکِ خرابه‌های قبرستان کهنه‌ی پشتِ امامزاده حسن. چشمم افتاد به یک خرابه؛ خرابه‌ای که نورِ زردِ کمرنگی از ترک‌های دیوار گِلی آن،بیشتر بخوانید