پرونده ویژه

217-51
اميراشرف آريان‌پور «اپرا» به معناي «اثر» است. اين کلمه ايتاليايي است و وجه خلاصه‌شده‌اي از عبارت «اپرا در موسيقي» (Opera in music) است که مي‌توان آن را «کار توام با موسيقي» تعبير کرد؛ جمعي نيز آن را «دراما پرلاموزيکا» (Drama per la musica) (به معني «درام توام با موسيقي») خوانده‌اند. به قولي اپرا عبارت است از نمايشنامه‌ي تراژدي يا کمدي که با آواز بر روي صحنه، و به همراهي ارکستر اجرا مي‌شود. به تعبيري ديگر اپرا نوع خاصي از تئاتر است. برخي نيز اپرا را اين‌طور تعريف کرده‌اند: «اپرا اثريبیشتر بخوانید
223-51
دكتر محمدسعيد شريفيان آواز سازي خدادادي به انسان است كه روند توليد اصوات از دل وجود آدمي ‌است و به اين ‌صورت نزديك‌ترين و طبيعي‌ترين ارتباط را با انسان به وجود مي‌آورد. آواز در موسيقي كلاسيك از يك طرف حكم يك ساز را دارد و از طرف ديگر با تاكيد بر كلمات و زبان، پيوندي ناگسستني را با ادبيات به‌وجود مي‌آورد تا هميشه براساس احساسات و معاني كلمات و جملات، موسيقي را بيافريند. در دنياي كلاسيك از آواز به‌گونه‌هاي مختلف استفاده شده است و مي‌شود، هريك از اين گونه‌ها بهبیشتر بخوانید
221-51
نيكي ابراهيم‌شاه * از منظر شما اپرا چه خصوصياتي و چه تفاوتي با ديگر آثار هنري و موسيقايي دارد؟ اپرا کامل‌ترين هنر است و نمايشنامه‌اي است که به‌جاي صرفاً حرف‌ زدن، کلام با موسيقي در هم مي‌آميزد و همچنين اپرا کامل‌ترين فرم موسيقي است چرا که تلفيقي است از خواندن و نواختن آهنگ با ارکستر و ممکن است باله نيز در آن وجود داشته باشد و به‌طور کل هر آنچه در يک اثر موسيقايي است مي‌تواند در يک اپرا تجسم پيدا کند.   * داستان يک اپرا با داستان‌هاي ديگربیشتر بخوانید
228
عليرضا ارواحي «علی رهبری» از موسیقیدانان و رهبران ارکستر ایرانی است. وی رهبری بیش از 120 ارکستر و ضبط 200 اثر موسیقی را به یادگار گذاشته است. از کودکی با موسیقی روحوضی آشنا می‌شود و برای تحصیل به «هنرستان موسیقی ملی» می‌رود و در 18سالگی، اتریش را برای ادامه‌ی تحصیل انتخاب می‌کند و پس از بازگشت در 24سالگی، مدیر هنرستان عالی موسیقی و کنسرواتوار ایران می‌شود. «هربرت فون‌کارایان» (Herbert von Karajan) در سال 1379 از وی برای پذیرش دستیاری خود در ارکستر فیلارمونیک برلین و رهبر ذخیره دعوت می‌کند وبیشتر بخوانید
230-51
محسن رهنورد، ساغر ملک‌خويان اواخر قرن شانزده، اروپا شاهد تحولات وسيعي در عرصه‌هاي سياسي و اجتماعي بود. قرني که «اپرا» (فرمي موسيقايي در غالبي آوازي-سازي) را به دنبال برپايي ادبيات و با جلوه‌ دادن پرشکوه و تاثيرگذاري هر چه بيشتر متون اساطيري در ايتاليا به‌وجود آورد. در اين گفتار سعي بر روشن كردن اپرا و اجزاي پيرامون آن شده است. اپرا مبتني بر نمايشنامه‎اي است که «ليبرتو» ناميده مي‌شود و بخش آوازي (خوانندگان) آن را به همراهي ارکستر روايت مي‌کنند. اپرا مانند تمامي آثار دراماتيک به «آکت» (Act)ها (پرده‌ها) وبیشتر بخوانید
232-51
امير كريمي هادي قضات، کارگردان و بازيگر اپرا در مدت زمان کوتاه حضور در ايران سه اجراي معروف و موفق داشته است. اپراي «جان اسکيکي»، نمايش موزيکال «اشک‌ها و لبخندها» و اپراي «هانسل و گرتل» از مجموعه کارهاي برجسته او هستند که موفق به جذب مخاطبان از طيف‌هاي متفاوت و ژانرهاي مختلف شده‌ است. قضات تحصيل‌کرده‌ي دانشگاه موسيقي و هنرهاي زيباي شهر گراتس، رم و وين است. او اعتقاد ويژه‌اي به عام ‌کردن هنر اپرا و ارتباط تنگاتنگ اپرا با مخاطب دارد. اين کارگردان جوان اپرا در گفت‌وگوي زير بابیشتر بخوانید
236-51
عليرضا ارواحي پرسشِ «آيا مي‌توان هنري تمام و کمال داشت؟» همواره مد نظر بسياري از هنرمندان و نظريه‌پردازان هنري بوده است، آنچه در اين امر اهميت دارد گستردگي دايره‌ي مفهومي هنر است. تکنولوژي و صنعت در اين گستردگي نقش مهمي دارند. در ابتدا هنر با تکنولوژي چندان پيوند نداشت و مشخص ‌کردن اين دايره‌ي مفهومي تا حد کمي آسان‌تر مي‌نمود، ولي آيا با ورود تکنولوژي به هنر و قرار دادن عکاسي و فيلمسازي در اين بستر مي‌توان انتظار خود را نسبت به هنرِ تمام و کمال تغيير داد؟ پايان هنرِبیشتر بخوانید
170-44
مريم جلالي‌فراهاني «در هر يک از رمان‌هايم «من» حضور دارم»، اين جمله‌اي است که نوتومب در اغلب مصاحبه‌ها و گفت‌وگوهايش بيان مي‌کند. اين «من» گاه به طور مستقيم به تعريف خود مي‌نشيند و گاه از خلال داستاني تجربيات زندگي فردي خود را با خواننده تقسيم مي‌کند. در مطالعه‌ي پيش رو سعي داريم جايگاه شخصي اين نويسنده را در دو رمان ترس و لرز و خرابکاري‌هاي عاشقانه، بررسي کرده و به تکنيک نوشتاري که وي براي معرفي «من» به کار مي‌برد، بپردازيم. «منِ» نوتومب، «منِ» اسرارآميزي است که نمي‌توان آن رابیشتر بخوانید
178-44
مريم جلالي‌فراهاني بي‌ترديد، اتوبيوگرافي, اين نوع ادبي که به بازسازي هويت مي‌پردازد، نمي‌تواند نسبت به مساله‌ي «جنسيت» بي‌تفاوت باشد. پرداختن به اين سوال که آيا اتوبيوگرافي‌هاي نوشته‌ي زنان، ويژگي‌هاي مشترک و خاص خود را دارند، به اين معنا نيست که اين متون از ديدگاه‌هاي ديگر مورد بررسي قرار نگيرند و محصور اين رويکرد باشند.  برعکس، در اين جستار کوتاه سعي داريم نور تازه‌اي بر اين متون تابانده و  ويژگي‌هاي نگاه يا بهتر روندي را مطالعه کنيم که اغلب مدل‌هاي مردانه‌اش به عنوان مرجع‌ها و يگانه مدل جهاني در نظر گرفته شده‌اندبیشتر بخوانید
198-44
امين عظيمي از زمان‌ِ نگارش و انتشارِ نخستين متون نمايشي در جغرافياي فرهنگِ ايران تنها 157 سال مي‌گذرد.تا پيش از اين مقطعِ زماني هيچ گونه اثر مکتوبي که بتوان آن را به موازات سير تاريخي تولد درام غربي در ايران مورد استناد قرار داد وجود ندارد و حتي تعزيه‌نامه‌اي همچون «يادگار زريران» متعلق به دوره‌ي اشکاني و منظومه‌ي شبه ديالوجيکِ «درخت آسوريک» که نشانه هايي بيروني از گرايش به ديالوگ و بازنمايي نمايشي به جاي روايت دارند را نمي‌توان به عنوان نمايشنامه‌هاي اوليه در تاريخ ايران مدنظر قرار داد.1 آبشخوربیشتر بخوانید