بخش نظری

38-mansori2
تري ايگلتون, ترجمه: علي منصوري: جي‌. ال. آستين در شرحي جنجالي نوشته است که «يک اظهار اجرايي، چنانچه في‌المثل توسط بازيگري روي صحنه ادا شود، به شيوه‌ا‌ي غريب پوچ يا خالي خواهد بود.»1 لابد آستين تنها در اجراي نمايش‌هاي آماتوري حضوري داشته. برتولت برشت هم با بازيگري آماتور موافق بود، چرا که تخت و خالي بودن گهگاهي‌ اظهاراتش، در نظر برشت شکلي غيرتعمدي از تکنيک بيگانه‌سازي مي‌آمد. در نظر برشت، اصل مطلب در بازيگري اين است که بايد به شيوه‌اي غريب پوچ يا خالي باشد. بازي بيگانه‌سازي‌شده، اَعمال روزمره رابیشتر بخوانید
38-paradox
اگر نام، هميشه تا حدي نامِ مرده است، چه اهميت دارد مرده، به‌ويژه مرده‌اي‌ که درون قبري بي‌نامي از اين‌دست خزيده، چه نام دارد؟ مگر نام چه در ميان مي‌نهد؟ هنگامي کهمدلل هر متن، با ثبت نامي در پيشاني‌، نخست بايد در پي اثبات برادري‌اش باشد، نام‌زدايي از آن، بيش‌تر و پيش‌تر چه چيزهايي را نفي مي‌کند؟ مگر سنگ قبرهاي خالي و بي‌نام و نشان، براي پرسه‌زنان گورستان،‌ توقف، تامل و احترامي برمي‌انگيزند؟ دانستن نام آن‌ که درون اين قبر غياب جسته، و خسبيده بناست چه چيزهايي را در رهگذرانبیشتر بخوانید
36-najafi
آلن بديو , ترجمه: صالح نجفي: چرا بين شعر و فلسفه يا به طور كلي بين ادبيات و فلسفه رابطه‌ي نزديك هست؟ علتش اين است كه فلسفه در ادبيات مثال‌هايي از شكل‌هاي كاملاً تازه‌ي تقدير سوژه انساني مي‌يابد: و دقيقاً شكل‌هاي تازه‌اي از صيرورت (becoming) انضماميِ سوژه انساني به هنگام مواجهه با حقيقت فراخور خويش. من نمايش متنيِ شكل‌هاي حقيقت سوژه، يعني بروز آنها در قالب متن ادبي را «پيكره» (figure كه در ادبيات دلالت بر صناعات ادبي دارد) خواهم ناميد. «پيكره‌ها» اهميت زيادي براي نظريه‌ي فلسفي راجع به سوژهبیشتر بخوانید
36-Parjam
نيما پرژام:  بياييد تصور کنيم در يک فيلم يا رمان علمي-تخيلي، پروفسور نيمه‌ديوانه‌اي پنجره‌اي را اختراع مي‌کند که با نگاه از خلال آن مي‌توان مستقيماً و بدون ميانجي مثلاً يک دوربين فيلمبرداري، به گذشته‌هاي دور …، به لحظاتي از انقلاب فرانسه …، به محاکمه گاليله نگريست. اگرچه اين يک فانتزي محال مي‌نمايد، اما بايد توجه داشت که در ميان تجارب روزمره و عادي ما تجربه‌اي شبيه به اين وجود دارد: وقتي در يک شب تابستاني سرمان را به سوي آسمان بالا مي‌بريم، مستقيماً به تصاويري متعلق به صدها سال پيشبیشتر بخوانید
35-Amini
ناتان جون- ترجمه: سينا صباغ، سياوش اميني: مقدمه متن حاضر ترجمه و تلخيصي است از مقاله ناتان جون، استاد فلسفه دانشگاه ايالتي ميدوسترن و نويسنده دورنماي جديد آنارشيسم، دلوز و اخلاق و آنارشيسم و مدرنيته سياسي، كه در اين مقاله قصد دارد نظريه‌اي آنارشيستي درباره فيلم ارائه دهد. او در اين مقاله پس از معرفي مكاتب مهم نظريه فيلم  و به خصوص نقد نظريه انتقادي و مطالعات فرهنگي، سعي در ارائه راهكاري دارد كه سينما با تيكه بر مناسبات فوكويي قدرت و استراتژي‌هاي قلمروزدايي‌ دلوزي، از جذب در ماشين صنعتبیشتر بخوانید
35-Parjam
نيما پرژام: اگرچه ژاك رانسير از معدود متفكران معاصر است كه واژه آنارشيسم را به شيوه‌اي همدلانه به كار مي‌گيرد، بايد توجه داشت كه برجسته كردن اين همدلي و تاكيد بر آن به مثابه يك «تفاوت نسبت به ديگر متفكران سياسي موسوم به چپ نو (آلن بديو، اسلاوي ژيژك، جورجو آگامبن،…) ممكن است تا حدي گمراه‌كننده باشد. شيوه خاص استفاده رانسير از اين واژه مويد اين مساله است كهنمي‌توان بي‌پروا از گرايش رانسير به آنارشيسم سخن گفت. اين يادداشت كوتاه، بر خلاف چنين رويه‌اي تلاش مي‌كند تا دقيقاً بر همان فاصله‌اي انگشت بگذاردبیشتر بخوانید
BOZARI34
ترجمه: رحمان بوذري گدار: يك فيلم عبارت است از يك دوربين و يك پرده، ولي فيلم حركتي از دوربين به پرده و بالعكس از پرده به دوربين يا مخاطبان است. فيلم نه چيزي روي پرده و نه چيزي در دوربين بله مابين اين دو است. هر فيلمي فضاي خاص خودش را ميطلبد. مشكل فيلمهاي هاليوودي  اين است كه اين نوع فيلمها يا در دوربين جا دارند يا روي پرده و نه هيچ جاي ديگر. نميخواهم اثري هنري بسازم … من فقط به يك پيشامد1 … يک رخداد ميانديشم. «يك بهعلاوهبیشتر بخوانید
AMINI34
ترجمه: سجاد اميني سير تحول كار كيارستمي به صورت قابل توجهي سريع بوده است. اساساً، او از يك سينماي رئاليست سنتي روايي كه قوياً تحت تاثير نئورئاليسم  ايتاليايي است از رهگذر مراحل مياني مختلف به يك فرماليسم تجربي حركت کرده است. تغييرات به هيچ وجه اتفاقي نيستند: تمام كارهاي او، در هر برهه زماني نشان از خصوصيات بنيادين مشتري از تعهد، انسانيت، راستي  و درستي و يك آگاهي پيچيده از مسائل اصلي )اجتماعي، زيبايي شناختي،  اخلاقي و متافيزيكي( دارد. قابل درك است كه امروز اين فرماليسم اخير است كه بيشتربیشتر بخوانید
AKHBARI34
اردوان تراكمه، كيانوش اخباري بياييد تصور كنيد يك سينه فيل )عاشق سينما( در خيابانهاي تهران قدم ميزند. سينه فيلها همان عاشقان تصوير متحرك هستند كه امروزه  از سالنهاي سينما رانده شده اند چون فيلم باارزشي در آنها نمييابند، همان بچه هاي سينما كه به شكلي كاملاً متناقض زاده زوج كلمه و تصوير  بودند؛ آنها از تصوير به كلمه رفتند، از كلمه به تصوير، از تصوير به تاريخ، از تاريخ به تئوري و از تئوري به فيلم. براي همين آنها لحظه هايي بودند كه فيلم-تئوري جسميت مييافت. براي سينه فيلها اينبیشتر بخوانید
najafi33
ترجمه: صالح نجفي ميتوان از تناقضي چشمگير آغاز کرد. از يک سو فلسفه آشکارا و از روي ضرورت نوعي دموکراسي است )خواهم گفت چرا(. از سوي ديگر پنداشتهاي سياسي قاطبه فيلسوفان )از افلاطون تا خود من، و از جمله هگل، ويتگنشتاين ،هايدگر يا دلوز( به معناي متعارف کلمه به هيچ روي دموکراتيک نبوده است. )علت اين را هم شرح خواهم داد(. پس با تناقضي سر و کار داريم ميان سرشت راستين فلسفه که بيگمان دريافتي دموکراتيک از مباحثه و تفکر است و پنداشتهاي صريح فلسفه در حيطه سياست که در اغلب موارد ازبیشتر بخوانید