مطالب برگزیده این شماره

۷۱
سخنی با خوانندگان نقش و جایگاه فدریکو فلینی و میکل‌آنجلو آنتونیونی در سینمای ایتالیا، چنان مشابه و نزدیک به هم است که بخش نیم‌ویژه این شماره درباره فلینی را باید در امتداد پرونده آنتونیونی که سه شماره پیش (شماره ۶۷) تقدیمتان شد و در کنار یکدیگر مطالعه و ارزیابی کرد. سینماگرانی که در اروپای دهه ۱۹۶۰ درخشیدند عمدتاً‌ آثار خود را با تمرکز بر رشد طبقه متوسط و نقش سرمایه و تحولات صنعتی در ویران‌کردن برخی از ارزش‌های انسانی بنا نهادند. نگاهی به زندگی این سینماگران که اغلب در پانزدهبیشتر بخوانید
۷۱-۱۲
پیتر بوندانِلا – ترجمه: صالح نجفی: هشت‌ونیم از نگاه بسیاری تماشاگران و نقدنویسان و مورخان سینما همچنان عیار سینمایی فلینی محسوب می‌شود، فیلمی که مقام استادیِ او را در فیلمسازی اثبات می‌کند و همچنان پس از بارها تماشاکردن نکته‌هایی تازه و فرحبخش برای بیننده دارد. هشت‌ونیم از زمان نخستین اکرانش در ۱۹۶۳ جوایز متعددی گرفته است (از جمله اسکار بهترین فیلم خارجی). افزون بر این‌همه، گروهی متشکل از سی روشنفکر و فیلمساز اروپایی در یک نظرخواهی به‌سال ۱۹۸۷ هشت‌ونیم را مهم‌ترین فیلم تاریخ سینمای اروپا خواندند و بر پایه همین اثربیشتر بخوانید
۷۱-۲۰
‌گردآوری‌، ترجمه و تلخیص: بهروز سلطانزاده : شروع کار فلینی را با نئورالیسم ایتالیا دانسته‌اند. اما فلینی خود، در مورد تاثیر نئورئالیسم ایتالیا بر کارهایش می‌گوید نئورئالیسم تنها تصویرکردن یک واقعیت اجتماعی صرف است در حالی که ابعاد سیاسی آن بر وجوه زیبایی‌شناسانه‌اش می‌چربد. بنابراین فلینی نئورئالیسم را جنبشی مرده می‌پندارد و بر این باور است که امروزه محور اصلی انسان است؛ ساختار متافیزیکی، روانشناختی و کلی او. فلینی سیر تکامل کارهای خود را به مسافرتی در یک جاده تشبیه می‌کند و تنها چیزی که خود را به آن وفاداربیشتر بخوانید
۷۱-۳۰
ترجمه: برنا حدیقی :   چارلی رز: در این هفته بیش از پانزده هزار نفر در مراسم خاکسپاری «فدریکو فلینی» در شهر رم حضور یافتند تا از زندگی و کار او تجلیل کنند. «یک نور عظیم رو به خاموشی نهاد و همه‌ی ما اکنون در تاریکی به سر می‌بریم» این جمله‌ای است که سوفیا لورن درباره این واقعه اظهار کرد. دنیا بدون خیال‌پردازی‌های فلینی بسیار غمناک‌تر خواهد بود. میراث فلینی بارها فراتر از پنج جایزه‌ی اسکاری بود که برای فیلم‌هایی نظیر «جاده»، «هشت و نیم» و «آمارکورد» به خانه برد.بیشتر بخوانید
۷۱-۵۱
ترجمه‌:  بصیر علاقه‌بند :   مقدمه اقتصاد سیاسی نوین و جهانی‌سازی نه‌تنها ساختار طبقات بلکه بازنمایی هویت آنها را تغییر داده است. در این میان نقش‌های اجتماعی جدید بازتولید شده‌اند و از سوی تولیدات فرهنگی از جمله رسانه‌ها و خاصه سینما مورد انتقاد قرار می‌گیرند. در گذشته ساختار طبقاتی و متعلقات هویتی آن تحت‌تاثیر فرآیند مدرنیزاسیون قرار داشت؛ همچنین در وضعیت فعلی که فضای فرهنگی جدید را شبکه‌های ارتباطی و رفتارهای مصرفی جهان‌گستر شکل می‌دهند مدرنیزاسیون در حال دگرگونی ساختار طبقاتی و متعلقات هویتی آن است. مطالعه‌ی  حاضر با لحاظ‌کردنبیشتر بخوانید
۷۱-۶۱
نیکُلا مونسو – ترجمه: محمدرضا شیخی:   تا سال‌های میانی دهه‌ی نود مسئله‌ی کردها در سینمای ترکیه همچنان تابو به‌شمار می‌رفت یا نهایتاً اشاره‌هایی گذرا به آن می‌شد. از آن زمان به بعد، به تدریج شمار قابل توجهی از فیلم‌ها اغلب با رویکردی جسورانه و مبارزه‌جویانه به این مسئله پرداختند، به این صورت که پروبلماتیکی را حول موضوع هویت ملی و بازتعریف آن در بستری عمیقاً در حال تحول بسط دادند.   برای اینکه بتوانیم در تولیدات سینماییِ ترکیه به نخستین تصاویر از منطقه‌ی آشوب‌زده و شورشیِ آناتولی در جنوب شرقیبیشتر بخوانید
۷۱-۷۰
نخستین پرونده‌ی «سینه‌فیل» به موضوع مهجور اما مهم «سینما دیرِکت» می‌پردازد. جریانی مهم و موثر که از اواخر دهه‌ی پنجاه میلادی در سینمای مستند کانادا ظهور می‌کند و طی مراحل رشد به سینماهای دیگر کشورها از جمله امریکا و فرانسه راه و گسترش می‌یابد. این نفوذ تنها محدود به فیلم مستند نمی‌ماند و مباحث پیرامونیِ «سینما دیرِکت» بر سینمای داستانی دهه‌ی شصتِ بعضی از کشورها از جمله فرانسه بی‌تاثیر نیست. «سینما دیرِکت» در تعاملی یگانه با «سینمای آزاد» بریتانیا، «سینما وِریته»ی فرانسه و سینمای مستقل امریکا به یکی از پایه‌هایبیشتر بخوانید
۷۱-۸۴
امید روحانی یک دوست داشتم «بازخوانی»ها را، همان‌طور که از ادبیات و تدوین شروع کردم، بر همان منوال می‌رفت، و مثلاً به عشق واقعی من «لومی‌یر» می‌رسید که من برای بار سوم کشفش کردم اما این روال اگر قرار بود تاریخ‌بردار باشد، شاید هیچ‌وقت به انجام نمی‌رسید و نمی‌شد، پس به دلم و به علایق متنوعم رجوع کردم و فکر کردم سرانجام روال تاریخی و منطقی‌اش را پیدا می‌کند، چه من بکوشم و چه نکوشم. پس همین‌طوری که دلم می‌خواهد و بر اساس یافته‌ها و دغدغه‌ها و گرایش‌های متنوعم پیشبیشتر بخوانید
۷۱-۹۳
جواد طوسی: همان گونه که مولانا می‌گوید «آفتاب آمد دلیل آفتاب»، در ضرورت عینیِ موضوع بحث این شماره در کلیت سینما نباید حرف و حدیثی باشد. چطور می‌توان با سینما انس و الفت داشت و از آن تاثیر نگرفت؟ ما با سینما در کودکانه‌ها و رویاهایمان غرق شدیم و طعم لذت را چشیدیم، همراه با آن بزرگ و بزرگ‌تر شدیم و به قدرت انتخاب رسیدیم. یک جا عاشقانه‌ها را در لابه‌لای تصاویر افتاده بر روی پرده نقره‌ای دیدیم تا از عشق جا نمانیم. یک جا به قهرمانان گمنامی دل سپردیمبیشتر بخوانید
۷۱-۱۰۸
جواد طوسی: برای موضوع انتخابی این شماره، مسعود کیمیایی با توجه به سبک و شیوه فیلمسازی و جهان‌بینی و علایقش و کارنامه‌ی پرباری که در حوزه سینما و ادبیات دارد، یکی از بهترین گزینه‌ها بود. مگر می‌توان نقش تاثیرگذار تاریخی‌اش را در پهنه سینما و فرهنگ این سرزمین منکر شد؟ او بدون تردید شاخص‌ترین و مطرح‌ترین فیلمساز «موج نو» در رسیدن به یک مخاطب‌شناسی متوازن، در طبقه‌بندی اجتماعی آن دوران است. باید آن مقطع تاریخی را تجربه کرده باشی و روشنفکر و قشر عامی‌اش و دسته‌بندی‌های سیاسی چپ و مذهبیبیشتر بخوانید