۷۱-۲۳۲
مرتضی مومنی : کتاب غریب و بسیار قابل تاملی‌ست، کتابِ «زمان مهرشده»؛ کتابی که جایگاه و معنای سینما را مورد مطالعه و کنکاش قرار می‌دهد؛ و در عین حال به بهانه‌ی سینما، معنای زندگی، هنر و ادبیات، روح انسان، تمدن دنیای مدرن و بسیاری مسائل بنیادی دیگر را به پرسش می‌گیرد. کتابِ تارکوفسکی همچون فیلم‌های اوست؛ مخاطب را به جهانی عمیق، آرام، و درونی دعوت می‌کند؛ دعوتی که اگر اجابت شود دریچه‌ای جدید به بی‌کرانگیِ آرمان و معنا، بر مخاطب می‌گشاید. سینمای تارکوفسکی، سینمایی نیست که با معیارها و کلیشه‌هایبیشتر بخوانید
۷۰-۲۲۹
عنایت سمیعی :  محمد کلباسی، کم کار کرده یا شاید کارهایش را زیاد به چاپ نرسانده، چون بعد از چاپ داستان کوتاه نوروز آقای اسدی در نشریه‌ای در اصفهان شغلش را از دست داده است (ص۱۴۱). به این ترتیب من حدس می‌زنم که او در چاپ کارهاش جانب احتیاط را نگه‌داشته، ورنه چنانچه کارهای بیشتری به چاپ رسانده بود، دانشگاه که جای خود دارد، ای بسا زبانم لال تاکنون از «کارگاه هستی» اخراج شده بود. محمد کلباسی چون بابت چاپ نوروز آقای اسدی حق و حقوقش را تمام‌و‌کمال دریافت کرده،بیشتر بخوانید
۷۰-۲۳۱
مهسا محبعلی هر کتابی بدون شک اسلاف و اخلافی دارد. وجود اخلاف نشان‌دهنده‌ی تداوم این گونه‌ از گفتمان ادبی در یک زبان‌/‌فرهنگ است. اگر بخواهیم برای کتاب «بند محکومین» اسلافی نام ببریم، باید به صادق چوبک با مجموعه داستان‌های «پیرهن زرشکی» و «انتری که لوطیش مرده بود» و ساعدی را با «عزاداران بیل» و بخش عمده‌ای از داستان‌هایش از جمله «آشغالدانی» به عنوان شاخص‌ترین‌ها در این گونه‌ی ادبی نام ببریم. منظور از این گونه‌ی ادبی در اینجا، داستان‌هایی است که عموماً به آدم‌هایی می‌پردازد، که در کوران زندگی به حاشیهبیشتر بخوانید
۷۰-۲۳۴
فرشید فرهمندنیا «یادآوری می‌تواند شادی ناتمام را تمام و رنج تمام را ناتمام کند.» (جورجو آگامبن- مقاله «بارتلبی یا در باب حدوث»)   داستان مشهور بارتلبی محرر اثر هرمان ملویل را بسیاری از منتقدان، بارها و بارها در سایه سکوت سرد و رازآمیز او قرائت کرده‌اند. اما با خوانش این داستان در پرتو تکرار مداوم عبارت «ترجیح می‌دهم که نه…» می‌توان بصیرت‌های تازه‌ای نسبت به این متن پیدا کرد. اگر قرائت بارتلبی در سایه سکوت مرگبارش بازنماینده تصویری از او به مثابه شخصیتی ناتمام و فاقد خصوصیات بشری بود، اینبیشتر بخوانید
۶۷-۲۳۶
شاهین شجری‌کهن   اولین داستان بلند نازنین قنبری، بیش از هر چیز به روایت درگیرکننده و لحن ساده و روان قصه‌گویی‌اش متکی است و یکی از نمونه‌های متعادل رمانتیسیسم در رمان مدرن محسوب می‌شود. ساختار کلاسیک درام و مسیر سرراستی که قصه و شخصیت‌ها طی می‌کنند تا به نقطه اوج برسند، در هیاهوی قصه‌پردازی‌های شبه‌مدرن امروزی و در میان ده‌ها رمان با پیرنگ‌های گسسته و واگویه‌های بی‌سروته، دلپذیر می‌نماید. لااقل در اینجا قرار نیست برای فهم فرازونشیب‌های قصه و روابط شخصیت‌ها به حدس و گمان متوسل شویم و دنبال سربیشتر بخوانید
۶۷-۲۳۷
مهران چهرازی :   وقتی کتاب «جان کاساوتیس: مجموعه مقالات» به دستم رسید و مقاله‌های متنوعش را می‌خواندم، تصاویر کاساوتیس در ذهنم پرشدت و مدام مرور می‌شد؛ مروری مداوم. نه اینکه صرفاً محدود به صحنه‌های فیلم‌ها، توضیحات و جملات مقالات باشد، سینمای کاساوتیس به سبب غنای تصاویرش و روایت‌هایش خود را با سماجت در ذهن تماشاگر ماندنی می‌کند. کاساوتیس برای یک سینه‌فیل، برای ذهنش، عواطفش، عصب‌هایش، و تمامیت یک مخاطب سمج انگار میدان شور و جنون و آزادی بی‌اندازه‌ای ایجاد می‌کند؛ آن ‌هم در زمینه‌ای از رئالیسم که پیش ازبیشتر بخوانید
۶۶-RahmatiRad
رضا رحمتی‌راد:  عباس کیارستمی و فیلم‌ـ-فلسفه، نوشتۀ متیو ابوت، بعد از مقدمۀ فشرده‌ای که درعین‌حال طولانی‌ترین بخش کتاب است به‌سراغ آخرین فیلم‌های کیارستمی (و به قول نویسنده آثار دورۀ پختگی او) می‌رود: باد ما را خواهد برد، ای‌بی‌سی آفریقا، ده، پنج، شیرین، کپی برابر اصل و مثل یک عاشق. ابوت مقدمۀ کتاب را با روایت فیلم طعم گیلاس آغاز می‌کند، فصل پایانیِ حیرت‌آور آن را نقطۀ عطف سینمای کیارستمی می‌شمارد و بعد، گویی دقیقاً به‌منظور افزودن رد این موخره به کل متن، طعم گیلاس را از فصل‌های اصلی کتاب تفریقبیشتر بخوانید
۶۶-chehrazi2
مهران چهرازی :   کتاب «انسان‌شناسی تصویری» گشودن دیدی نو به عرصه‌ی ارتباط پیچیده‌ی سینما و انسان‌شناسی است و در عین حال، تقاطع علوم دیگر و نظام‌های سیاسی، فرهنگی و رسانه‌ای در آن. این کتاب می‌تواند ضرورتی برای سینه‌فیلی معاصر باشد تا با خیره‌شدن به نقش بی‌اندازه تاثیرگذار و سرنوشت‌ساز تصاویر در زیست معاصر انسان، آنها را از نگاهی دگرگونه ببیند. کتاب از مقدمه و نتیجه‌گیری پایانی و چهار فصل تشکیل می‌شود؛ تاریخ سینما، نظریه‌ی فیلم، زمینه‌ی تولید، توزیع و نمایش، و زمینه‌ی دریافت. ممکن است در ابتدا به نظربیشتر بخوانید