all-gray-62-184
هاجر سعیدی‌نژاد از نخستین روزهایی که جَرس تئاتر خصوصی -در راستای کالایی‌شدن و پیوستن به سبد خانوار- فریاد برمی‌داشت، در کنارِ مزیتِ افزایشِ کمیت و بازشدن عرصه‌ای گسترده برای تازه‌واردها و دانشجوها، یک خطر عمده نیز آن را تهدید می‌کرد: تئاتر سیاست‌زدوده؛ تئاتری که قرار است منطق تئاتر بدنه را به نام خصوصی و خویش‌فرما‌بودن، در قلب تئاتر جاری‌ کرده و در لوای خصوصی‌سازی، عامل ثَبّات سیاست‌های کلان باشد. حال پرسش اصلی اینجاست که نهاد مستقر، چرا می‌باید در پیِ سیاست‌زدایی باشد؟ به ‌زعم بدیو در غیاب امر تکین -کهبیشتر بخوانید
198-44
امين عظيمي از زمان‌ِ نگارش و انتشارِ نخستين متون نمايشي در جغرافياي فرهنگِ ايران تنها 157 سال مي‌گذرد.تا پيش از اين مقطعِ زماني هيچ گونه اثر مکتوبي که بتوان آن را به موازات سير تاريخي تولد درام غربي در ايران مورد استناد قرار داد وجود ندارد و حتي تعزيه‌نامه‌اي همچون «يادگار زريران» متعلق به دوره‌ي اشکاني و منظومه‌ي شبه ديالوجيکِ «درخت آسوريک» که نشانه هايي بيروني از گرايش به ديالوگ و بازنمايي نمايشي به جاي روايت دارند را نمي‌توان به عنوان نمايشنامه‌هاي اوليه در تاريخ ايران مدنظر قرار داد.1 آبشخوربیشتر بخوانید
204-44
براي بسياري از نويسندگان پيدا کردن ايده‌ي اوليه و گسترش آن مبتني بر اصول و شيوه‌هاي منحصر به فردي است که در طول سال‌ها کار و تجربه‌اندوزي به دست آورده‌اند. درام‌نويسان نيز از اين امر مستثني نيستند و هريک ضمن‌ِ  نگاه متفاوتي که به ظرفيت‌هاي تئاتر دارند مي‌کوشند مضامين مورد علاقه‌ي خويش را در ديالوگ‌ها و کنش‌هاي جاري در آثارشان بازتاب دهند. بر اين مبنا از سه تن از درام‌نويسان کشورمان خواستيم تا به سوالاتي مشترک در مورد چگونگي خلق آثارشان پاسخ دهند. ضمن آنکه تفاوت‌ِ نگاه‌هاي هريک گاه غافلگيرکنندهبیشتر بخوانید
206-44
امين عظيمي   اشاره: «اميررضا کوهستاني» در اواخر دهه‌ي 70 خورشيدي با اجراي «رقص روي ليوان‌ها» چه در ايران و چه در اقصي نقاطِ جهان به عنوان صدايي تازه شناخته شد. براي او تئاتر همواره جرياني فراتر از تن دادن به کليشه‌هاي کهنه و فرسوده در صحنه بوده و با هر اجراي تازه‌اي مي‌کوشد ميلِ بي‌پايانش در مسير‌ِ کشف کردن‌ِ ظرفيت‌هاي وجودي اين هنر را به عنوان امکاني روانشناسانه و گاه جامعه‌شناسانه به نمايش بگذارد. او از طريق نوعي ميني‌ماليسم و خالي کردن فضاي صحنه، تخيل مخاطب را گسترش مي‌دهدبیشتر بخوانید
212-45
امين عظيمي تئاترِ امروزِ ايران يکي از بغرنج‌ترين لحظاتش را پشت سر مي‌گذارد. آشفتگي مديريتي، کمبودِ امکانات زيربنايي و اجرايي، نزولِ کيفيتِ زيبايي‌شناسانه و مفهومي ‌آثار در کنارِ بي‌شکلي هول‌آورِ مخاطباني که صندلي‌هاي تماشاخانه‌ها را اشغال کرده‌اند و…، چالش‌هاي تازه‌اي براي تئاتر ما به حساب نمي‌آيد و در طول سال‌هاي گذشته بارها درباره‌ي مخاطرات آنها سخن گفته‌ايم. اما تداومِ نگران‌کننده‌ي اين آسيب‌ها، بي‌آنکه روزنه‌ي اميدي پيشِ رو باشد، سبب شده هر گفت‌و‌گويي در زمينه‌ي صورت‌بندي وضعيتِ حاکم و ترسيمِ چيستي و چرايي اين جريان، خود دچارِ نوعي پريشاني و عدمِبیشتر بخوانید
220-45
عليرضا نادري امين عظيمي: مي‌گويند در روزگارِ دشواري‌ها، اين هم هوايي با آدم‌هاي خوب است که سنگيني تحمل‌ناپذيرِ بودن را قابلِ هضم‌تر مي‌کند. «عليرضا نادري» با نمايشنامه‌هايش،  با نگاه کشّاف و کلامِ روشنگرانه‌اش  در قامتِ  تئاتر ِ پس از انقلابِ ايران، حادثه‌اي يگانه و تکرارناشدني است. او تنها يک نمايشنامه‌نويس يا کارگرداني خلاق در عرصه‌ي تئاترِ  متعهد و نوجوي اجتماعي نيست؛ معلمي است روشن‌بين و روشنفکري دغدغه‌مند و مسوول که نه از کنار گود بلکه در قامت يک کنشگرِ صنفي اين روزهاي تئاتر را ايران پي مي‌گيرد و دل مي‌سوزاند.بیشتر بخوانید
azimi43-1
امين عظيمي «محمد چرم‌شير» بدون شک يکي از مهم‌ترين نمايشنامه‌نويسان تاريخ صد و اندي ساله‌ي نمايشنامه‌نويسي ايران است. مردي که بي‌وقفه مي‌‌نويسد و عشق به آموختن و آموزاندن در هر کلام و سطر و نگاهي که از او در هوا پراکنده مي‌‌شود, قابل رديابي است. در روزگاري که هنر، ادبيات و تئاتر همچون غذاهايي فوري و بي‌مايه به وفور پيرامون ما را در بر گرفته، چرم‌شير از نخستين روزهاي آموختن‌اش در دانشکده هنرهاي دراماتيک مي‌‌گويد، از عشق بي‌و حد و حصر به دانستن که با جريان انقلاب فرهنگي سال‌هاي 1359بیشتر بخوانید
azimi
امين عظيمي اشاره: هنر تئاتر در قرن بيست‌و‌يکم نيز مي‌تواند اکنونيت و ارتباط زنده‌ي تماشاگر و اجراگر را به عنوان شاخصه‌هاي ذاتي‌اش در قياس با هنرهاي ديگر همچون سينما به رخ بکشد. چنين ويژگي‌اي براي نمايشنامه‌نويسان و کارگرداناني که توجه منحصر به فردي به فرآيندِ بازنمايي آدم‌ها و شرايط جامعه‌ي خويش در لحظه دارند بستري ارزشمند براي آفرينشگري است. «محمد يعقوبي» يکي از پيگيرترين چهره‌هاي تئاتري پس از انقلاب است که همواره مي‌توانيد در آثارش تصويري تازه و روايتي صريح و روشن از عصر و زمانه‌اي که در آن نفسبیشتر بخوانید