۷۴-۵۶

پرونده‌ای درباره کارلوس ریگاداس

سعیده طاهری-‌بابک کریمی: «فیلم‌ها و احساس‌ها» قصد دارد بستری باشد برای طرح و مباحثه حول آنچه در تاریخ سینما و مطالعات و نقد سینمایی درخور توجه است و به هر سبب در متون سینمایی فارسی مهجور یا قدرنادیده‌مانده. جریانی سینمایی، سینمای یک فیلمساز، یک تک‌فیلم، منتقد یا نظریه‌پردازی سینمایی، بررسی مسیر و رویکرد یک نشریه‌ی سینمایی و مسائلی همچون بازیگری، فیلمبرداری، فیلمنامه‌نویسی، صدابرداری و در کل، هر آنچه به هنر هفتم مرتبط باشد، می‌تواند در این بخش گنجانده شود.

کارلوس ریگاداس، قسمت اول: کارلوس ریگاداس از شناخته‌شده‌ترین فیلمسازان امریکای لاتین است، سینماگر نه‌چندان پرکاری که معدود فیلم‌های بلندِ روایی‌اش ژاپن (۲۰۰۴)، نبرد در بهشت (۲۰۰۵)، نور خاموش (۲۰۰۷)، نور پس از ظلمت (۲۰۱۲) و زمان ما (۲۰۱۸) از تاثیرگذارترین فیلم‌های دوره‌ی خود بوده‌اند، به گونه‌ای که بعضی از منتقدان نور خاموش را در زمره‌ی برترین آثار دهه‌ی اول قرن بیست‌ویکم قرار داده‌اند.

سینمای ریگاداس عمیقاً متاثر از فلسفه و هنر اگزیستانسیالیستی است و مضامینی همچون مرگ، رنج، تنهایی و عشق بن‌مایه‌های اصلی آثار او را تشکیل می‌دهند. فیلم‌های ریگاداس نقب‌‌زدن به جهان درونی انسان و نمایش بی‌طرفانه‌ی هزارتوی وجود اوست (ژاپن که روایت سفر مردی میانه‌سال به روستایی در مکزیک را بازمی‌گوید، به نحوی استعاری نمایانگر تقارن سفر به جهان درونی شخصیت اصلی فیلم با سفر فیزیکی اوست). برداشت‌های بلند و بی‌وقفه، تصاویر اکسپرسیونیستی‌ای که عمدتاً در قاب‌های عریض گسترده شده‌اند و دوربین ثابت و یا دست‌کم با حرکت‌های کندی که بر ویژگی نظاره‌گری فیلمساز و عدم دخالتش در روند رویدادهای فیلم صحه می‌گذارند، از جمله مشخصه‌های زیبایی‌شناختی آثار او محسوب می‌شوند. ریگاداس در فیلم‌هایش عمدتاً از نابازیگران بهره می‌برد و می‌کوشد جوهر وجودی شخصیت‌ها را نه از طریق تکنیک‌های بازیگری و توانایی فرد در اجرای نقش بلکه با تکیه بر ویژگی‌های فیزیکی و روانی نابازیگر بنمایاند.

با نظر به اهمیت این فیلمساز مکزیکی و تاثیر انکارناپذیر او بر جریان سینمای هنری تصمیم گرفتیم پرونده‌ای دوقسمتی برای بررسی آثارش تدوین کنیم. مطالب این پرونده عبارت‌اند از مقاله‌ی جوآن هرشفیلد، «ملت و پساملی‌گرایی: مدرنیسم معاصر در فیلم‌های کارلوس ریگاداس»، گفت‌وگوهای استفان گوده و خوزه تئودورو با ریگاداس درباره‌ی فیلم‌های ژاپن و نور خاموش، و در نهایت دو نقد تام چریتی و اریک هاینز بر فیلم‌های نور پس از ظلمت و زمان ما.

نظر‌ دهی مسدود شده است.