۶۰-۸۱-

موسیقی فیلم در سینمای ایران تصرف دراماتیک صداها

همراه با فردین خلعتبری، کریستف رضاعی، جواد طوسی
جواد طوسی: یکی از خوش‌‌شانسی‌هایم در زندگی، داشتن پدری عشق فیلم بود. او درجه‌دار ارتش بود و سینماارتش صبح جمعه و دوره‌ای در بعدازظهرهای سه‌شنبه فیلم‌های ایرانی و خارجی را در سینماهای مختلف تهران برای پرسنل خود و افراد خانواده‌شان نمایش می‌داد. من و پدرم پای ثابت این برنامه‌ها بودیم و علاوه بر آن در اوقات دیگر به سینماهای لاله‌زار و اسلامبول و شاه‌آباد می‌رفتیم و گاهی اوقات مادرم هم با ما دو نفر همراه بود. وقتی سوت‌زدن را از پدرم یاد گرفتم، عادت داشتم موسیقی متن فیلم‌هایی را که بیشتر در خاطرم می‌ماند با صدای بلند برای خودم بزنم. یک بار که داشتم سوت معروف موسیقی فیلم «پل رودخانه کوای» دیوید لین را در محلمان می‌زدم، نصرت‌خانم زن بداخلاق صاحبخانه از پشت پنجره طبقه‌ی بالا داد زد: «برو اتاق خودتون برای بابا و مامان‌جونت سوت بزن تا ببینن چه گل‌پسری دارن، بذار بخوابیم!» یک بار دیگر هم کلاس هشتم دبیرستان که بودم، توی کلاس قبل از آمدن دبیر شیمی با یکی از همکلاسی‌ها که مثل من خوره‌ی فیلم بود، موسیقی فیلم «قیصر» را برای بقیه‌ی بچه‌ها اجرا می‌کردیم. من سوت می‌زدم و هم‌شاگردی‌ام روی نیمکت چوبی ضرب می‌‌زد. یک دفعه ناظممان آقای اسماعیلی سر رسید و مبصر کلاس بر پا داد. آقای اسماعیلی بلافاصله من و دوستم را از کلاس بیرون انداخت و گفت: «مطرب‌خونه راه انداختید؟ خوش اومدید.» خلاصه مسعود کیمیایی و اسفندیار منفردزاده باعث اخراجمان از مدرسه شدند! بعدش پدرم آمد پیش مدیر مدرسه و با مکافات رضایت او و ناظم را جلب کرد. قضیه ختم به خیر شد.

نظر‌ دهی مسدود شده است.