۷۳-۹۸

معماریِ صحنه به روایتِ معمارِ صحنه / گفت‌وگوی خسرو خورشیدی و محسن خیمه‌دوز

آرزو داشتم که صحنه به باریکی طناب بندبازی بود، تا هیچ شخص بی‌کفایتی جرات نمی‌کرد روی آن گام نهد. «یوهان ولفگانگ وان گوته» (Goethe 1749 – 1832)

**

خسرو خورشیدی (۵ آذر ۱۳۳۱- همدان)، از پیشکسوتان حوزه هنرهای تجسمی، مجسمه‌ساز، طراح، نقاش، طراح صحنه، طراح لباس و مدرسِ هنر در دانشگاه‌های ایران است. خورشیدی از نخستین دانش‌آموختگان «مدرسۀ عالی دارالفنون» است که در آکادمی هنرهای زیبای رم در رشته‌های طراحی و معماری صحنه ادامه تحصیل داده و در مراکز هنری ایتالیا در زمینه‌هایی چون اپرا، سینما، تئاتر، تلویزیون، طراحی لباس، طراحی صحنه، نقاشی، طراحی گرافیک و مجسمه‌سازی کسب دانش و تجربه کرده است.

چند سال است در ایران به همت شاگردانش و با تلاش فعالان حوزه هنر، جایزه «مدالیون خورشیدی» در دانشگاه تهران به بهترین طراحان صحنه و لباس داده می‌شود.

خسرو خورشیدی طراحی صحنه و لباس ده‌ها تئاتر، فیلم سینمایی و تله‌تئاتر را انجام داده است. چندین نمایشگاه از نقاشی‌ها، طراحی‌ها و مجسمه‌هایش برگزار شده است.

بخشی از کارهای خورشیدی در حوزه معماری صحنه عبارت‌اند از:

نمایش‌ها: «بینوایان»، «مرغ‌ مینا»، «به سوی عشق»، «ملاقات بانوی سالخورده»، «اتللو»، «لورنزاچیو»، «جزیره بزها»، «شش شخصیت در جست‌وجوی نویسنده»، «بازی استریندبرگ»، «به سوی دمشق»، «توهم»

نمایشگاه‌ها: «دره من چقدر سبز بود» و «گنجشک‌ها»

فیلم‌ها: «مجسمه»، «هبوط»، «تابلویی برای عشق»

سریال‌ها: «همه بچه‌های ما»، «سربداران»….

نظر‌ دهی مسدود شده است.