۷۲-۲۷

مرگ در می‌زند! / درباره نسبت زندگی و فیلم‌های وودی آلن

برنا حدیقی:

 

مهم نیست که مرگ کی و کجا سراغ شما می‌آید، مهم این است که آن موقع شما آنجا نباشید. (وودی آلن)

منتقدان و نظریه‌پردازان مطالعات سینمایی، در تحلیل رابطه‌ی میان کارگردانان و بازیگران، برای همکاری‌های متعدد میان یک فیلمساز و یک بازیگر به خصوص، از اصطلاحی در خیمه‌شب‌بازی بهره برده‌اند؛ اصطلاحی به نام “ventriloquism”. این اصطلاح به این کنش خیمه‌شب‌بازی اشاره دارد که یک فرد مشخص، به جای تعداد متعددی از شخصیت‌ها، با تغییر لحن و صوت حرف می‌زند. مبتنی بر چنین تکنیکی، نظریه‌پردازان سینمایی، کارگردان‌هایی را که با بازیگر یا بازیگران مشخصی، همکاری مداومی را طی چندین فیلم شکل داده‌اند همچون “ventriloquist”‌هایی در نظر می‌گیرند که از زبان بازیگرانشان سخن می‌گویند. مبتنی بر این صورت‌بندی، تحلیل‌های متعددی از فیلمسازان مختلف صورت گرفته است. برای مثال در تحلیل رابطه‌ی میان «جان فورد» و «جان وین» و «فدریکو فلینی» و «مارچلو ماسترویانی»، منتقدان به این نکته اشاره کرده‌اند که بازیگران به نوعی بازنمای «من» و «نفس» (ego) خود فیلمساز هستند (تلخی فزاینده‌ی فیلم‌های «فورد» در طول زمان را می‌توان به بهترین شکل، در تطور کاراکترهای ایفاشده توسط «وین» از «دلیجان» تا «مردی که لیبرتی والانس را کشت» ردیابی کرد).

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *