55-50

كشمكش هاي ابدي ميان بيم و اميد

ناهيد طباطبايي-نيكي كريمي- حسن فتحي-جواد طوسي

کريمي: من خيلي منطقي فيلم نمي‌سازم. الان به اين حس رسيده‌ام كه بايد داستان بگويم، چون کتاب زياد مي‌خوانم. احساس مي‌کنم جهان اين طوري شده است، يک زماني اينقدر قصه گفته نمي‌شد. الان در اين موقعيت جامعه دلم مي‌خواهد که قصه بيشتر بگويم.

طوسي: خانم طباطبايي، جدا از اين مشکل هميشگي كه يک پل ارتباطي خودجوش و در عين حال جريان‌ساز در حوزه ادبيات داستاني و سينما نداشته‌ايم، خودتان در مقام يک داستان‌نويس فکر مي‌کنيد که هنوز ملودرام قابليت و جاذبه‌هاي لازم را براي پرداختن دارد؟ چون بعضي از نظريه‌پردازان و منتقدان معتقدند که در سينماي جهان، به خصوص امريكا، ملودرام آن جاذبه‌هاي کلاسيک خودش را از دست داده است.

طباطبايي: صد درصد. از تمام ژانرهاي سينمايي که مي‌شناسيم، ملودرام بيشتر به ‌اين وجه توجه مي‌کند. ملودرام موقعي بيشتر کشش دارد که‌ از نظر عاطفي قوي‌تر باشد و نقطه اوج مشخص و هيجان‌انگيز و پايان خوش داشته باشد. تمام اينها از خصوصيات ملودرام است و ما مي‌بينيم که مردم الان اين ژانر را دوست دارند.

اتفاقات جهان و جامعه روي جهان‌بيني‌اش تاثير مي‌گذارد. چرا يک زماني همه يک نوع مي‌نويسند و يک نوع فکر مي‌کنند؟ مثلاً در ناخودآگاه ما چيزي شکل مي‌گيرد که همان را بازتاب مي‌دهيم. به همين خاطر است که در يک دوره مي‌بينيم -مثلاً- کارهاي ميني‌مال زياد مي‌شود و در دوره‌اي ديگر کارهاي ملودرام.

 

نظر‌ دهی مسدود شده است.