قاعده‌ی بازی / نگاهی به «آخرین مترو» ساخته‌ی فرانسوا تروفو

امیرحسین سیادت:

«پرشور بود و دردناک». این گزاره را که هلن، شخصیتِ نمایشِ «ناپدید‌شده»، روی صحنه از مردِ محبوبش می‌شنود، می‌توان توصیفِ پیشگویانه‌ی دو بازیگر از رابطه‌شان نیز در نظر گرفت. تقریباً جمله‌ای در نمایش نیست که نشود در نسبت با حس و حالِ آن دو معنا کرد. در حالی که ماریون، ناهمسو با اقتضائاتِ رمانتیکِ متن، اصرار دارد حینِ بازی از برنار فاصله بگیرد، هلن زبانِ خاموش او شده است: «من حق ندارم کسی را دوست داشته باشم و کسی هم نباید دوستم داشته باشد.» دیگر عوامل و ناظرانِ نمایش در این فاصله‌گرفتن چیزی بیش از ملاحظه‌ی اخلاقی نمی‌یابند….

نظر‌ دهی مسدود شده است.