۷۳-۳۸

فست‌فوروارد به آخرالزمان

سید‌محمدجواد سیدی :

«… از آن هنگام عیسی به موعظه شروع کرد و گفت: توبه کنید زیرا ملکوت آسمان نزدیک است» (متی؛ باب ۴: آیه ۱۷).

هرچند این تصور اکنون بیش از دو هزاره است که از مسلمات تعالیم عیسی محسوب شده، اما این سخن که «ملکوت خدا نزدیک است» در بستر شریعت یهود، که عیسای ناصری در آن تعلیم می‌داد، یکسره انگاره‌ای شگفت می‌نمود: در باور یهودی چیزی از این کفرآمیزتر امکان نداشت. موتیف اصلی شریعت یهودی و الاهیات آن، موتیف انتظار است. دین یهود به مومنان می‌آموخت که انتظار بکشند تا خداوند بار دیگر ایشان را نجات دهد، همانطور که ایشان را از مصر خارج کرده بود. زمانی که خدا راساً اقدام کند و وارد تاریخ شود، این روند به پایان غایی خود رسیده است.

اما الاهیات مسیحی یکسره با انگاره‌ای واژگونه آغاز می‌کند، انگاره‌ای کفرآمیز: پایان جهان برای مسیحیت نتیجه‌ی یک روند نیست، بلکه آغاز راه است: ملکوت آسمان اینجاست. مسیح به چیزی کمتر از اجرای بالفعل ملکوت قانع نیست. او دقیقاً به همین سبب شایسته‌ی صلیب است. فعلیت ملکوت خدا مرز میان الاهیات یهودی و مسیحی است. و مسلم است که عیسی به شریعت وقعی نمی‌نهد: به گفته‌ی پولوس، نزد او شریعت «عداوت» است، شریعتی که عیسی مسیح آن را «به جسم خود نابود ساخت» (افسسیان؛ ۲: ۱۵).

نظر‌ دهی مسدود شده است.