۶۸-۴۱

فریادی از آنتونیونی / یادداشتی در باره فیلم «فریاد»

ترجمه: شهریار خلفی :

«فریاد» ساخته‌شده به سال ۱۹۵۷، پنجمین فیلم داستانی میکل‌آنجلو آنتونیونی، به دلیل محیط اجتماعی که در فیلم تصویر شده بود، به نوعی دور‌شدن از کارهای قبلی او بود. فیلم‌های آنتونیونی معمولاً به گروه‌های اجتماعی نسبتاً ممتاز و دغدغه‌هایشان می‌پرداخت. افراد این لایه‌های اجتماعی، به دلیل برخورداری از شرایط مطلوب اقتصادی، می‌توانستند به نیازهایی فراتر از نیازهای اولیه خود بپردازند و به پرسش «از زندگی چه می‌خواهم؟» بپردازند. ولی «فریاد» بیشتر به مقوله نئورئالیستی ایتالیایی معاصر آن دوره، با مردم لایه‌های زحمتکش جامعه که در تلاش بودند تا در دنیای صنعتی مدرن راهشان را باز کنند و پیش بروند، می‌پردازد‌. اما به‌رغم هر موضوع اجتماعی تلویحی مطرح‌شده در فیلم، حتی در این اثر تمرکز حقیقی همچنان بر مضمون عمیق اگزیستانسیالیستی آنتونیونی است درباره آنچه انسان در نهایت از زندگی انتظار دارد و اینکه آیا  حتی آرزوی رضایت از زندگی قابل برآورده‌شدن است.

 

داستان «فریاد» درباره آلدو‌، یک مکانیک صنعتی و حوادث زندگی اوست پس از اینکه رابطه‌ هفت‌ساله‌اش با ایرما، زنی متاهل، در ابتدای فیلم به پایان رسیده است. روایت را می‌توان به بخش‌هایی تقسیم کرد که هرکدام به زنانی مربوط می‌شود که او با آنها در مراحل مختلف داستان رابطه نزدیکی دارد. هر قسمت روایت یک پله پایین‌تر در نردبان انحطاط آلدو است.

 

تم اساساً بدبینانه «فریاد» مربوط است به قطع ارتباط فراگیر بین انسان‌ها، به ویژه ناتوانی آنها در ایجاد ارتباط واقعی و دستیابی به نوعی رضایت شخصی.

این تمی است که آنتونیونی در کار بعدی خود با چشم‌اندازی بصری ادامه می‌دهد. آنتونیونی به ویژه در سه فیلم بعدی‌اش، به تعمق در به‌ظاهر اجتناب‌ناپذیر‌بودن ناپایداری روابط بین زن و مرد ادامه می‌دهد.

نظر‌ دهی مسدود شده است.