۷۳-۶۹

«سینما وریته» و موج نو

فرید اسماعیل‌پور :

سینما مدت‌هاست که دیگر در کلیشه‌های محدود و دوگانه معروف «هنر» یا «صنعت» نمی‌گنجد. با زمان و زمانه‌اش پیش رفته و به همت فیلمسازان و مخاطبان، مشتاقانش، قد کشیده و همزمان تلاش کرده تا تمامی امکانات موجود را بسنجد و بگستراند. حالا دیگر نه تنها با سیاه و سفیدهایی از جمله هنر انتزاعی یا سرگرم‌کننده مواجه نیستیم بلکه به پدیده‌ای تاریخی می‌نگریم که مخاطب مشتاق را در برابر گوناگونی گسترده‌ای از شکل‌های بیانی‌-‌روایی جدید و خوانش‌های زیبایی‌شناسانه قرار می‌دهد. تابلویی پر‌نقش و عظیم که گاه تعاریف و شناخت پیشینی ما را از سینما به چالش می‌کشد. موقعیتی جذاب که مخاطب به فراخور نیاز و توان از آن بهره می‌برد، چه به عنوان پژوهشگر در دپارتمان‌های مطالعات سینمایی دانشگاه‌ها و چه به عنوان بینندۀ شیفته و فریفتۀ پردۀ بزرگ و سالن‌های تاریک؛ هر دو و همه در کنار هم و بدون هیچ ارجحیت پیش‌ساخته و کاذبی به پردۀ نقره‌ای چشم دوخته‌اند. درست در همین لحظه و دقیقه است که جهان سینمایی سینه‌فیل متولد می‌شود، در ردیف‌های موازی صندلی‌های سالن تاریک و بهرۀ برابری که از انعکاس نور آپارات به همه می‌رسد. گرچه این مساوات در دریافت، عموماً و لزوماً به اشتراک در برداشت نزد مخاطب از آنچه می‌بیند منجر نمی‌شود.

من و همکارانم در بخش «سینه‌فیل» مجلۀ سینما و ادبیات سعی می‌کنیم تا دربارۀ «سینما» و شاید بحث‌های ناگفته یا کمتر گفته‌شده‌اش بنویسیم. رویکرد ما پیش از هر چیز سینه‌فیلی خواهد بود با این حال تلاش خواهیم کرد تا دقت علمی، قربانی علاقه و عشق نشود، عشق به سینما.

**********************************************

«سینما وریته» و موج نو

سِوْرین گراف – ترجمه: محمدرضا شیخی:

 

هر چند انتظار می‌رفت که اعضای هیات تحریریه‌ی «پوزیتیف» با آنچه کم‌تعهدی فیلم‌‌های «سینما وریته» می‌نامیدند مخالفت کنند، اما واکنش‌های بسیار خصمانۀ کسانی مثل تروفو، گدار یا روسلینی تعجب همگان را برانگیخت، تا جایی که روسلینی در گفت‌وگویی در ۱۹۵۸ می‌گوید آن‌چنان امیدی به فیلمبرداری با دوربین سبک در سال‌های پایانی دهه‌ی ۱۹۵۰ نداشته است:

«البته حواسم هست که خیلی از فیلم‌ها را به خاطر عدم دسترسی به بودجۀ لازم نمی‌توان ساخت. این را هم می‌دانم که اگر صرفاً حرکتی از روی حسن نیت انجام بگیرد، می‌شود فیلم‌های زیادی ساخت. مثلاً اگر تعداد زیادی فیلم ۱۶ میلیمتری ساخته شده بود، به حجم انبوهی از تولیدات دست پیدا می‌کردیم که می‌توانستند در نهایت روی مخاطب تاثیر بگذارند و او را با این شرایط وفق دهند. اما در حال حاضر شاهد تغییر ماهیت این حرفه هستیم: الان آن جوانی که شروع به فیلمسازی می‌کند، به جای اینکه ۲۰ دقیقه فیلم ۳۵ میلیمتری بسازد ممکن است یک فیلم یک‌ساعت و نیمۀ ۱۶ میلیمتری بسازد بدون اینکه پول بیش‌تری خرج کند.»….

 

نظر‌ دهی مسدود شده است.