۷۳-۷۶

سینما دیرِکت امریکا و برادران مِی‌زِلز

جاناتان بی. وُگِلز –  ترجمه: مهدی جمشیدی:

 

در اواخر دهه پنجاه میلادی، گروهی پرانرژی از فیلمسازان جوان به رهبری رابرت آل. دُرو و ریچارد لیکاک رویکردی جدید به فیلمِ غیرداستانی در پیش گرفتند. این فیلمسازان با اجتناب از صدای آمرانه راوی، فیلمنامه‌های آموزشی و فرمت سنتی مسئله-‌راه‌حل که توسط بسیاری از پیشینیان آنها به کار گفته می‌شد، در تلاش بودند تا رویدادهای زندگی را همان‌طور که وجود داشت، ثبت و ضبط کنند. آنها به درام واقعی بیشتر از رشته داستان‌های ساختگی در مستندهای اولیه توجه نشان داده و آن را برتر می‌دانستند. موضوعات مورد علاقه را انتخاب می‌کردند ولی فیلم‌هایشان از هر گونه طرح داستانی از قبل پیش‌بینی‌شده تهی بود؛ چیزی در فیلم‌ها بازگو نمی‌شد. از آنجا که دستکاری مستقیم [در دید] مخاطب را مردود شمرده و از بیان اینکه مخاطب باید حین تماشای فیلم چه حسی داشته باشد یا بخواهند برای رفع یک مشکل اجتماعی نسخه بپیچند، نیز امتناع می‌کردند.

تکنولوژی جدید، دوربین‌های روی دستِ سبک‌تر و تجهیزات ضبط صدای پیچیده‌تر، موجب به وجودآمدن و رشد این سبک جدید فیلمسازی شدند. با این تجهیزات نه فیلمبرداران به نماهای واید متکی بودند و نه کارگردانان مجبور بودند به راش‌های قدیمی رجوع کنند. ریچارد لیکاک در خاطرات خود از این آزادی عمل می‌گوید: «این مهم‌ترین چیزی بود که تجربه کردیم. همه قوانین جدید بود. در واقع دستورزبان جدیدی را توسعه دادیم که کاملاً از فیلمسازی در دوره سینمای صامت و نیز فیلمسازی داستانی متفاوت بود.»…

نظر‌ دهی مسدود شده است.