۷۳-۱۱۱

سینمای ژانر؛ تهدید یا فرصت/ نفس تنگیِ «ژانر» در دل «نئولیبرالیسم»

نشست علیرضاداوودنژاد،محسن امیریوسفی،جوادطوسی:

جواد طوسی: در شرایطی که ژانر در مباحث نظریِ نوین به سمت طبقه‌بندی‌های علمی و قابل بررسی (از ابعاد گوناگون) می‌رود، جولاندهی و مواجهه‌ی تئوریک و عملی ما در حوزه‌ «ژانر» چقدر گسترده و قابل استناد تاریخی بوده است؟ کافی‌ست تا سینمای دو دوره‌ی قبل و بعد از انقلاب ۵۷ و نشریات و کتب سینمایی و تخصصی گذشته و حال را از نظر نشانه‌های ژانری مورد بررسی اجمالی قرار دهیم تا ببینیم چقدر برای اهل فن و دست‌اندرکاران حرفه‌ای و کارشناسان سینمایی ما (اعم از کارگردان و تهیه‌کننده و فیلمنامه‌‌نویس و منتقد و پژوهشگر) این مقوله که می‌تواند جاذبه‌های فرمی و بصری و زیربنای تاریخی/ اجتماعی داشته باشد، مهم بوده است. در اینجا بد نیست، چند نمونه‌ی ارائه‌شده از سوی نظریه‌پردازان در مورد ژانر را یادآور شوم تا به یک نکته عمیقِ مرتبط با فضای عمومی جامعه‌ی خودمان بپردازم: ژانر نقش مشخصی در اقتصاد کلی سینما ایفا می‌کند./ژانرها از طریق صنعت فیلمسازی تعریف و از سوی توده مخاطبان به رسمیت شناخته می‌شوند./ ژانرها عملکرد آیینی یا ایدئولوژیک دارند. ریک آلتمن پروفسور سینما و ادبیات دانشگاه آیوا امریکا که حتی تقسیم‌بندی کلاسیک ارسطو در گونه‌های ادبی شامل شعر حماسی، کمدی، تراژدی و… را به نقد کشیده، معتقد است «ویژگی گفتمانی نقد باعث خلق جهان سیستماتیکی برای مخاطب می‌شود».

نظر‌ دهی مسدود شده است.