۷۲-۳۸

سینمای وودی آلن، کمدیِ ویرانی

محمدحسین میربابا:

 

آیا سینما همیشه در کار بازنماییِ موقعیت‌های انسانی است؟ یعنی مبتنی بر آنچه بازنمایی امر واقع می‌نامند؟ یا دست‌اندرکار «بازتابِ» واقعیت است؟ هر دو وضعیت بازنمایی و بازتاب وجهی کارکردی به سینما بخشیده‌اند. سینما هر جا که با یکی از این دو مولفه سروکار داشته باشد از یک صنعت سرگرمی صِرف فاصله گرفته و وجهی کاربردی پیدا می‌کند. در سینمای امریکا این وجه کاربردی به‌واسطه‌ی حضور پررنگ صنعت هالیوود در اختیار فیگورهای سینمای مستقل آن است. سینماگرانی که به‌واسطه‌ی رویکردهای متفاوت از صنعت روایی هالیوود هم در دستور زبان سینمای مرسوم و هم در پرداخت موتیف‌های آثارشان خلاف جریان غالب حرکت کرده‌اند. وودی آلن در میان سینماگران مستقل امریکایی فیگوری بسیار جذاب و منحصربه‌فرد است. و در این میان سینمای وودی آلن عمدتاً دست‌اندرکار عنصر بازتاب بوده است.

 

بازیگر-کارگردان در مقام مولف

وودی آلن فیلمساز پرکار سینمای امریکا و جهان است. کارنامه‌ی سینمایی او با نزدیک به پنجاه فیلم بلند و فعالیت مستمر طی شش دهه فیلمسازی است.از این ‌نظر نسبت به سایر سینماگران مستقل امریکایی کمی عجیب به نظر می‌رسد. اینکه فیلمسازی که در فرم و مضامین داستان‌های آثارش کمترین قرابتی با جریان‌های اصلی سینمای امریکا طی دوره‌های متفاوت کاری‌اش از دهه‌ی هفتاد تا به اکنون نداشته است، چطور توانسته این تعداد فیلم سینمایی بسازد؟ تقریباً سالی یک فیلم در کارنامه‌ی سینمایی آلن به چشم می‌خورد. از حیث تولید، آلن در مرز میان سینمای جریان اصلی (صنعت سینمای امریکا) و جریان سینمای مستقل آن قرار گرفته است.

نظر‌ دهی مسدود شده است.