۶۹-۷۲
گردآوری و ترجمه‌: سعیده طاهری و بابک کریمی :   مقدمه‌ی مترجمان: آنچه پیش روی شماست ترجمه‌ی سه گفت‌وگو با یشیم اوستااوغلو،۱ از برجسته‌ترین فیلمسازان سینمای نوین ترکیه است که توانسته به‌عنوان کارگردانی زن جایگاهی تثبیت‌شده در میان سینماگران این جریان سینمایی مردانه بیابد. اوستااوغلو در خلال فیلم‌هایش با تیزبینی‌ای انتقادی و گزنده لایه‌های پنهان جامعه‌ی ترکیه را می‌کاود و بر این اساس می‌توان سینمای او را به گونه‌ای آسیب‌شناسی اجتماعی و سیاسی این کشور دانست؛ سرزمینی که از رهگذر سیاست‌های حاکمیتی‌ که خواهان نزدیکی هرچه بیشتر ترکیه به اروپابیشتر بخوانید
logo-2
سعیده طاهری، بابک کریمی: «فیلم‌ها و احساس‌ها» قصد دارد بستری باشد برای طرح و مباحثه حول آنچه در تاریخ سینما و مطالعات و نقد سینمایی درخور توجه است و به هر سبب در متون سینمایی فارسی مهجور یا قدرنادیده مانده. جریانی سینمایی، سینمای یک فیلمساز، یک تک‌فیلم، منتقد یا نظریه‌پردازی سینمایی، بررسی مسیر و رویکرد یک نشریه‌ی سینمایی و مسائلی همچون بازیگری، فیلمبرداری، فیلمنامه‌نویسی، صدابرداری و در کل، هر آنچه به هنر هفتم مرتبط باشد، می‌تواند در این بخش گنجانده شود.  بیشتر بخوانید
۶۸-۵۱
کریستین کیتلی – تلخیص و ترجمه‌: سعیده طاهری- بابک کریمی :   رمون بلور در جستار «متن فراچنگ‌نیامدنی» در سال ۱۹۷۵ -دقیقاً پیش از انقلاب ویدئو که موجب شد سینه‌فیل‌ها در اقصی نقاط جهان فیلم‌خانه‌های خود را داشته باشند- روزی را پیش‌بینی می‌کند که در آن افراد همان‌طور که کتاب‌ها و صفحه‌های موسیقی خود را دارند، صاحب فیلم‌های خود هم باشند. بلور با نظر به دلالت‌هایی که مالکیت شخصی فیلم‌ها برای پژوهش‌های سینمایی دربر دارند، می‌نویسد: «اگر مطالعات فیلم در آن زمان همچنان انجام گیرد، بی‌شک متعددتر، خلاقه‌تر، دقیق‌تر و مهم‌تربیشتر بخوانید
۶۸-۵۲
گریش شامبو – ترجمه‌: علی کرباسی :   ارتباط میان سینه‌فیلی و نقادی دقیقاً چیست؟ ظاهراً این سوال جواب ساده‌ای ندارد. لورا مالوی در اواسط دهه‌ی هفتاد در مقاله بسیار معروف خود «لذت بصری و سینمای روایی»،۱ این دو را در برابر یکدیگر قرار داده بود. به نظر او، سینه‌فیلی به‌خصوص در لحظاتی اوج می‌گیرد که فیلم ساکن به نظر می‌رسد، زمانی‌که روایت ثابت است تا زنی از راه برسد و دیده شود. تماشاگرانی که غرق این صحنه شده‌اند،‌ معنای سیاسیِ ضمنی آن را نادیده می‌گیرند و لذت سینه‌فیلی نقادی رابیشتر بخوانید
۶۸-۵۴
سئونگ- هون جئونگ – ترجمه‌: بشیر سیاح:   مسئله‌ای که هرگز در ارتباط با رویکرد مولف‌گرا به بحث گذاشته نشده، مسئله‌ی منتقد فیلم به‌مثابه مولف است. اما خوب به گذشته نگاه کنید. زمانی که «دوربین-قلم» تبدیل به نظریه‌ای تازه برای بیان اصالت هنری در دیدگاه الکساندر آستروک شد، قلم واقعی برای او نقشی مشابه در مقام منتقد بازی کرد. فرانسوا تروفو با نکوهیدن بابابزرگ‌ها و مرده خطاب‌کردن سینمایشان، نه فقط فیلمسازان بااصالت را متبرک ‌شمرد، بلکه تولد نقد تازه، نافذ و شورانگیز را با نسل جوان‌ترها به راه انداخت. برای ژان-لوکبیشتر بخوانید
۶۸-۵۹
پَم کوک – ترجمه: بصیر علاقه‌بند:   دهه‌ی اخیر شاهد تحولات دراماتیکی در چشم‌انداز فرهنگ رسانه‌ای بوده است. این تحولات شیوه‌های دسترسی، مصرف، بازتولید و چرخش دانش و ایده‌ها را تغییر داده‌اند. مثل بسیاری از دانشگاهیان، من نیز دریافته‌ام که روش‌های سنتی پژوهش و یادگیری، بدون توجه به سلسله‌مراتب مستقر آموزشی، دیگر جوابگوی کار با تعاملات روزافزون ناشی از فناوری‌های نوین نیست. جدل‌ها بر سر تغییرات فرهنگی مذکور چندی است آغاز شده و محققان سخت مشغول واکاوی دگرگونی روابط مبتنی بر قدرت، میان تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان هستند. برخی از آنها نظربیشتر بخوانید
۶۸-۶۳
آماندا آن کلین – ترجمه: عیسی دهقان:   در عین حال که اجماعی حقیقی بر سر اینکه به‌طور دقیق چه زمانی در «دوران طلایی» نقد فیلم بوده‌ایم وجود ندارد، دوره کوتاهی وجود داشت که بیشتر منتقدان با یکدیگر همراه شدند تا آن ‌را به‌عنوان بدترین دوران نقد سینمایی انتخاب کنند: اوایل دهه‌ی ۲۰۰۰. ریچارد شیکِل در «تایمز» با ابراز ناامیدی و تاسف گفت: «چیزی‌که من در یادداشت‌های اینترنتی می‌بینم افرادی است کاملاً ناآگاه نسبت به رسانه‌ی سینما که درباره‌ی این رسانه اظهار‌نظر می‌کنند.»۱ در حالی‌که توماس دوهرتی در «گاه‌شمار تحصیلات عالی»بیشتر بخوانید
۶۷-۵۱
جرج تولس /  تلخیص و ترجمه‌: سعیده طاهری- بابک کریمی : در دوران طولانی‌مدت رکودِ بلندپروازی‌های سینمای امریکا (در سطح روایت، نه از نظر تکنولوژی سریع‌الانفجارش) یا زمانه‌ی پسا«جنگ‌ ستارگان» (جرج لوکاس، ۱۹۷۷، امریکا)، ریویوهای پالین کیل در نشریه‌ی «نیویورکر»، بی‌امان به نقد و ارزیابی‌ نقش‌آفرینیِ متکی بر شیوه‌های کم‌مایه‌ی بازیگران می‌پرداختند تا حلاوتِ خلاقیت معمول خود را همچنان حفظ کنند. توصیف و ترسیم مقابله‌‌ایِ گریگوری پک و لارنس اُلیویه که می‌کوشند خود را در «پسرانی از برزیل» (فرانکلین جی. شافنر، ۱۹۷۸، انگلستان/امریکا) تثبیت ‌کنند، نمایانگر توانایی بی‌مانند اوست برایبیشتر بخوانید