۶۰-gray-57
محمدرضا شیخی لس‌آنجلس را ترجیح می‌دهید یا هنوز حسرت نیویورک را دارید؟ واقعاً خیلی دلتنگ نیویورکم؛ نیویورک شهری است که خیلی دوستش دارم. تا سال‌های سال فکر می‌کردم که عاقبت یک روز عقلم را اینجا از دست می‌دهم. اما حالا هشتاد درصد زندگی‌ام به کارکردن می‌گذرد و مابقی‌اش هم صرف خانواده می‌شود. به همین خاطر، دیگر فرقی برایم نمی‌کند. *کار کردن در اینجا برایتان راحت‌تر است؟ بله، راحت‌تر است،‌ چون اینجا چیزی برای حواس‌پرتی وجود ندارد؛ هیچ‌چیزی نیست که هوس انجام دادنش به سرم بزند… انگار که دارم در جزیره‌ایبیشتر بخوانید
۶۰-۴۵-
بشیر سیاح هالیوود در حال شکست‌خوردن نیست. شکست خورده است. استیصال، انتقادها، راه‌حل‌های ابلهانه، حذف عمده‌ی کارکنان استودیوها و کسر حقوق‌ها، پیشرفت‌های گوناگون تکنیکی تازه، «فیلم بزرگ‌تر» و «فیلم بسیار کم‌هزینه» هم نتوانسته از انحطاط آن جلوگیری کند. حقیقت این است که فیلمسازی، -هرچند بی‌تردید مثل هر صنعت دیگری به آینده‌نگری و حساب سود و زیان وابسته است- بدون بیان شخصی نمی‌تواند دوام بیاورد. فیلم‌ها نباید صرفاً جهت برآورده‌ساختن تصوری که تهیه‌کننده از ]خواستِ[ جامعه دارد، ساخته شوند، زیرا همان‌طور که ثابت شده، این امر نه موفقیت اقتصادی به دنبالبیشتر بخوانید
۶۰--۴۶
آیین فروتن نسخه‌ی نخستِ «سایه‌ها»ی جان کاساوتیس از خلال تمرینات بداهه‌پردازانه‌ی کارگاهی نمایشی به‌وجود آمد، ولی بازیگران هفته‌ها پیش از آغاز فیلمبرداری تمرین کردند و بخش‌هایی از فیلمنامه‌ به وسیله کاساوتیس نوشته شده بود. بیشترِ نیمی از نسخه‌ی دوم (نسخه‌ی منتشرشده‌ی فعلی) دربردارنده‌ی برداشت‌های دوباره و تدوین مجددِ متریال فیلم است که در آن دیالوگ‌ها بازنویسی و تمام صحنه‌ها دگربار صحنه‌پردازی شده‌اند. با این حال، این نسخه‌ی دوم نیز همان عنوان‌بندی پایانی نسخه‌ی اول را در خود جای داده است، «فیلمی که هم‌اکنون دیدید یک بداهه‌پردازی بود»، چندان دقیق نیستبیشتر بخوانید
logo-2
بشیر سیاح سینمای کاساوتیس سینمای نشانه‌های کاشته‌شده برای مفهوم‌تراشی و تفسیر نیست، سینمایی است قائم به دیالکتیک ژست‌ها و کنش‌ها، کوششی است سرراست و بی‌واسطه برای نائل‌آمدن به لحظه‌های راستین شهود از مسیر خودآگاهی در تصویر، با دوربینی که در جایگاه چشمان یک شاعر، به هر سوی سرک می‌کشد، سر می‌جنباند تا حقایق را از میان انبوهی رنج و فقدان، تقلا و آشوب‌های عاطفی و لابیرنتی از اشیا بیابد و فاش سازد. کاساوتیس معناگریزی نمی‌کند. غافلگیرمان نمی‌سازد، نشانه‌ها و اشیا را برای ضرب شست نشان‌دادن نمی‌چیند، طراحی نمی‌کند. اما همینبیشتر بخوانید
۶۰-gray-52
آیین فروتن سیمور مسکوویتس (سیمور کَسِل)، با شمایلی غریب -‌سبیل‌ پُرپُشت طلایی و موهای بلند بسته‌- کت‌وشلوار خردلی و لباس سبزرنگ، آغازگر کمدی رمانتیک کمتر قدردیده‌ی کاساوتیس، «مینی و مسکوویتس» (١٩٧١) است. یک متصدی پارکینگ، با قامتی بلند و روحی سرگردان که شبانه در میانه‌ی رستوران‌ها، غذاخوری‌ها و نوشگاه‌های نیویورک به این‌سو و آن‌سو سرک می‌کشد. شخصیتی که مشخصاً نمی‌توان دریافت کودکی بزرگسال است، یا انسانی تک‌افتاده، مردی شیدا یا حتی رویابینِ آواره‌ای اندک شیرین‌عقل. ولی هرچه باشد او در این شهر وصله‌ای است ناجور، یک حاشیه‌نشین که به سادگیبیشتر بخوانید
۶۰-gray-54
علی کرباسی اگر فقط یک مشخصه وجود داشته باشد که فیلم‌های جان کاساوتیس را از دیگران مجزا کند، حجم بسیار بالای جزئیاتی است که در قصه گنجانده شده است. فیلم‌های او را باید با دقت زیاد از ابتدا تا به انتها مطالعه کرد. هیچ نقطه‌ی توقفی در کاساوتیس نیست، هیچ شکستی در ریتم وجود ندارد، آنها را نمی‌شود مانند بسیاری فیلم‌های دیگر به تکه‌های کوچک تقسیم کرد. باید آنها را از ژستی به ژستی دیگر درک کرد، از نفسی به نفسی دیگر. فیلمسازان بسیار اندکی پس از دوره‌ی فیلم‌های صامتبیشتر بخوانید
logo-2
من که هستم؟ اصلاً من چه هستم؟ دیگری چه نسبتی با من دارد؟ او کیست؟ او چیست؟ و من در قبال او که باید داشته باشم؟ این پرسش‌های اساسی‌ای است که در سریال جدید شبکه HBO، با عنوان «جهان غرب»۱ با آنها روبه‌رو می‌شویم. سریالی که با وجود تمام رقبا، توانسته مخاطب خود را جذب و پیام خود را مخابره کند. سوالی که در این پرونده درصدد پاسخ به آن هستیم این است که: آیا می‌توان این سریال را نوعی تعالی از سبک سریال‌های تلویزیونی دانست؟ آیا محتوای این سریالبیشتر بخوانید
۵۹-۵۳-
سعیده طاهری، بابک کریمی نخستین جملات مقدمه‌ی «فیلم به ‌عنوان فیلم» چنین آغاز می‌شود: «این کتاب بر آن است که معیارهایی را جهت قضاوت درباره‌ی فیلم‌ها ارائه دهد.» ویکتور ف. پرکینز در تنها کتابش که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد، معیار خود را برای ارزشگذاری فیلم‌ها بر اساس میزان «دقت، پیچیدگی یا هوشمندی» آنها در سازماندهی روایت و تصاویری عنوان می‌کند که به اتفاق معنایی یکپارچه می‌سازند. به باور او هنگامی‌که به فیلم به‌ عنوان فیلم می‌اندیشیم «می‌توانیم لحظات بسیاری را دریابیم که در آن روایت، مفهوم و احساسات بهبیشتر بخوانید