۶۳--۵۲-
علی کرباسی هفتمین فیلم است و ترنس مالیک هنوز خودش را تکرار نکرده. این فیلم تازه گرچه بن‌مایه‌ها، فرم‌ها و مکان‌های متفاوتی دارد، ولی پایانی بر سه‌گانه‌ای ناخواسته‌ بود که با دو فیلم قبلی، «درخت زندگی» (۲۰۱۱) و «به‌سوی شگفتی» (۲۰۱۲)، آغاز شده. «شوالیه‌ی جام‌ها» داستان تجربه‌ی بحران هویتِ فیلمنامه‌نویس موفقی به نام ریک (کریستین بیل) است. درگیر با بحران‌های خانوادگی، مرگ برادر، شخصیت پدر؛ سرگردان بین مهمانی‌های میگساری در باشگاه‌های خصوصی فریبنده و تسلیمِ توهم لذت و خوشی: انگار ریک، این شخصیت نیمه‌خودزندگینامه‌ای، کل فیلم را در خلسه‌ی موادبیشتر بخوانید
۶۳--۳۵-
: محمدرضا شیخی من زاده‌ی واکو۲ در تگزاس هستم و بزرگ‌شده‌ی آستین و اوکلاهما. بعدها با کسب «بورس تحصیلی رودِس» به ماگدالن‌کالج در آکسفورد انگلستان رفتم، ‌اما نتوانستم به خوبی به تعهداتم عمل کنم، چون ظرف کمتر از یک سال تحصیل را رها کردم و در «نیویورکر» مشغول فعالیت شدم. برای نگارش مقاله‌ای درباره‌ی فعالیت‌های مبارزاتی «چه» و پرونده‌ی رِژی دوبره به بولیوی رفتم. بعد از چهار ماه اقامت در آنجا، هیچ مطلبی منتشر نکردم، هرچند البته طی آن هشت ماهی که برای «نیویورکر» کار کردم، چند مطلب از جملهبیشتر بخوانید
۶۳--۴۰-
آیین فروتن «دنیای نو» صرفاً ممکن است به‌واسطه‌ی کیفیت عنوانش فیلم غایی ترنس مالیک باشد. در سینمای مالیک، جهان همواره نو است، صحنه‌به‌صحنه، لحظه‌به‌لحظه، نفس‌به‌نفس. برای این فیلمساز هر نما نمایی است تثبیت‌کننده، یا شاید نمایی «بازتثبیت‌گر»‌- گشایش لحظه‌ای تماماً تازه در زمان و فضا، و لحظه‌ی پیشینی که با کات دفن و تقدیس می‌‌شود. ناپیوستگی و حذف جانمایه‌ی زیبایی‌شناسی مالیک هستند، و عدم تجانس عرفِ آن. هر انتقالی در «دنیای نو» می‌تواند بر [گذر] هفته‌ها، ماه‌ها یا حتی سال‌ها دلالت کند، یا احتمالاً بر دقیقه یا ثانیه‌ای. این امربیشتر بخوانید
۶۳--۴۳-
مهدی جمشیدی شاید بازارچه‌ای در حومه‌ی پیتسبورگ۱ زیر کولاک برف محل ایده‌آلی برای تماشای «خط قرمز باریک»، سومین فیلم بلند ترنس مالیک که پس از مدت‌ها انتظار بالاخره به نمایش درآمد، نباشد. بدیهی است که حماسه‌ی سه‌ساعته و پنجاه‌وپنج‌میلیون‌دلاری مالیک بیست سال بعد از «روزهای بهشت»، درباره‌ی جنگ جهانی دوم و نبرد جزیره‌ی گوادال‌کانال، مدیران اجرایی آن ‌را برای بازاریابی دچار مشکل خواهد کرد. با وجود اینکه فیلم پرستاره‌ای است، همچنان به‌طرز شگفت‌آوری بر ادعای هنری‌بودنش مصمم است- موعظه‌های آن بر جنگ و خشونت، صدای خارج از قابش مانند «اینک،بیشتر بخوانید
۶۳--۴۷-
بشیر سیّاح به راحتی می‌توانم بگویم بهترین فیلم جدیدی که در فصل گذشته دیدم، «روزهای بهشت» بود؛ دومین فیلم ترنس مالیک، که اعتقاد دارم بااستعدادترین و بلندپروازترین فیلمساز جوان امریکایی است. تعجب‌برانگیز نبود -‌زیرا فهم کامل اثر در تنها یک‌بار دیدن، کار عجیب، طاقت‌فرسا و دشواری است‌- که واکنش‌های گسترده‌ی غیرقابل تصوری از مخاطبان خود دریافت کرد. برخی به سنت‌های قدیمی متوسل شدند -‌اگر مفهوم فیلم را درنیافتید، از جلوه‌های بصری آن لذت ببرید‌- در حالی‌که عده‌ای دیگر، دست به تفسیرهایی ستایشگرایانه و لفاظانه زدند. بازیگر نقش اول زن، دربیشتر بخوانید
۶۳--۵۴
سعیده طاهری، بابک کریمی ۱ اگر روایت را به گویی شیشه‌ای تشبیه کنیم، ترنس مالیک در فیلم‌هایش این گوی را برمی‌دارد و بر زمین می‌زند و می‌شکند، چنان‌که هزارتکه می‌شود و هر تکه‌اش به جایی می‌افتد- از این رو است که روایت‌ آثار او چیزی فراتر از عدم انسجام و پیروی از خط روایت کلاسیک است. سینمای مالیک را می‌توان مابه‌ازای سینماییِ جریان سیال ذهن۲ در ادبیات مدرن دانست که ویلیام فاکنر، جیمز جویس و ویرجینیا وولف از شاخص‌ترین نویسندگان آن‌اند. در جریان سیال ذهن، رشته‌ی کلام به دست شخصیت‌هایبیشتر بخوانید
۶۳--۶۲-
مسعود فرهمندفر کامران رستگار در کتاب تصاویر بازمانده: سینما، جنگ و خاطرۀ ‌فرهنگی‌ در خاورمیانه۲ ‌‌به‌ بررسی‌ نقش‌ سینمای خاورمیانه در ساخت و انتشار‌ خاطرات‌ِ‌ جمعی‌ از خشونت‌ می‌‌پردازد. ‌رستگار، با ورود به محل‌ تلاقی‌‌» خاطره‌‌‌‌پژوهی»۳ و «نظریۀ ‌تروما»۴ ‌نگاهی‌ تازه‌ به نظریۀ تروما می‌اندازد و از کارکرد آن در توضیح‌ تجربۀ استعمار و پیامد‌‌‌های‌‌ آن‌ می‌‌گوید. ‌فصل نخستْ‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌نظریه‌‌ای از تروما ‌پیش‌‌ می‌‌نهد که میان «ترومای فردی» (که از روانکاوی متاثر است) و «ترومای اجتماعی» (که به تبیین‌ تجربۀ ‌جمعی‌ و‌ قومی‌ِ خشونت می‌پردازد) تمایز قائل می‌شود. رستگار مرزهایبیشتر بخوانید
logo-2

نام بخش-ماراتن زندگی: نگاهی به دو فیلم سینمایی با موضوع ورزش دوومیدانی مقدمه پرونده: فیوژن یا همجوشی نام بخشی است که از این پس گاه‌گداری در سینما و ادبیات سرو‌کله‌اش پیدا می‌شود. این بخش نوعی آنتولوژی یا گزیده شناسیِ سینمایی خواهد بود که بناست در آن بر اساس پیوند هنر هفتم و هنرهای دیگر (ادبیات، موسیقی، نقاشی و…) برای آثار متعددی پرونده‌سازی شود. آنچه فرآیند فیوژن را پیش می‌برد تنها تمایلات خوره سینمامحورانه خواهد بود و بس. دوازدهمین شماره فیوژن پرونده‌ای است درباره دو فیلم در ژانر ورزشی. نبرد ورزشکاران همیشه جزئی از موضوعات مورد علاقه سینماگران بوده است. برخی از آثار سینمایی که مستقیم یا غیرمستقیم به زندگی قهرمانان رشته‌های مختلف ورزشی یا ورزشکاران آماتور پرداخته‌اند در زمره آثار ماندگار یا قابل اعتنای تاریخ سینما قرار گرفته‌اند. برای مثال می‌توان به آثاری همچون: «راکی» (جان جی. آویلدسن، ۱۹۷۶) و «گاو خشمگین» (مارتین اسکورسیزی، ۱۹۸۰) با موضوع ورزش بوکس، «قهرمان اسکی» (مایکل ریچی، ۱۹۶۹) با موضوع ورزش اسکی، «مزرعه رویاها» (فیل آلدن رابینسن، ۱۹۸۹) با موضوع ورزش بیسبال، «زندگی ورزشی» (لیندسی اندرسن، ۱۹۶۳) با موضوع ورزش راگبی، «کشتی‌گیر»(دارن آرونوفسکی، ۲۰۰۸) و «فاکس کچر» (بنت میلر، ۱۲۱۴) با موضوع ورزش کشتی، «یونایتد نفرین‌شده» (تام هوپر، ۲۰۰۹) با موضوع ورزش فوتبال و… اشاره کرد. دوومیدانی را می‌توان مادر تمام ورزش‌ها و کهن‌ترین رشته ورزشی نامید. دویدن نه تنها کنشی ورزشی است

فیوژن یا همجوشی نام بخشی است که از این پس گاه‌گداری در سینما و ادبیات سرو‌کله‌اش پیدا می‌شود. این بخش نوعی آنتولوژی یا گزیده شناسیِ سینمایی خواهد بود که بناست در آن بر اساس پیوند هنر هفتم و هنرهای دیگر (ادبیات، موسیقی، نقاشی و…) برای آثار متعددی پرونده‌سازی شود. آنچه فرآیند فیوژن را پیش می‌برد تنها تمایلات خوره سینمامحورانه خواهد بود و بس. دوازدهمین شماره فیوژن پرونده‌ای است درباره دو فیلم در ژانر ورزشی. نبرد ورزشکاران همیشه جزئی از موضوعات مورد علاقه سینماگران بوده است. برخی از آثار سینمایی کهبیشتر بخوانید