۷۴-۵۶
سعیده طاهری-‌بابک کریمی: «فیلم‌ها و احساس‌ها» قصد دارد بستری باشد برای طرح و مباحثه حول آنچه در تاریخ سینما و مطالعات و نقد سینمایی درخور توجه است و به هر سبب در متون سینمایی فارسی مهجور یا قدرنادیده‌مانده. جریانی سینمایی، سینمای یک فیلمساز، یک تک‌فیلم، منتقد یا نظریه‌پردازی سینمایی، بررسی مسیر و رویکرد یک نشریه‌ی سینمایی و مسائلی همچون بازیگری، فیلمبرداری، فیلمنامه‌نویسی، صدابرداری و در کل، هر آنچه به هنر هفتم مرتبط باشد، می‌تواند در این بخش گنجانده شود. کارلوس ریگاداس، قسمت اول: کارلوس ریگاداس از شناخته‌شده‌ترین فیلمسازان امریکای لاتینبیشتر بخوانید
۷۴-۶۹
ترجمه‌: علی کرباسی:   باید قبول کرد که فیلم‌های هنری را نمی‌شود جایی جز جشنواره‌ی کن هو کرد. در بقیه‌ی دنیا هنردوستانِ تعلیم‌دیده چالش‌هایی را که فیلمساز برای بیننده طراحی کرده‌ درک می‌کنند… یا بینندگان فیلم را نادیده رها می‌کنند. مطمئناً در جشنواره‌ی کن هم کسانی هستند که فیلم را از نیمه رها کنند، ولی عده‌ی بیشتری وظیفه خود می‌دانند که فیلم را با سماجت تحمل کنند، بنشینند و رنج بکشند تا در نهایت بتوانند فریاد اعتراض خود را بلند کنند… انگار سالن دبوسی صحن نبرد گلادیاتورها باشد که تشویقبیشتر بخوانید
۷۴-۵۷
ترجمه‌: محمدرضا شیخی: *درباره‌ی مسیری که قبل از ساخت اولین فیلم بلندتان، ژاپن، پیمودید توضیح می‌دهید؟ من هم آدمی هستم مثل همه‌ی آدم‌ها. رشته‌ی دانشگاهی‌ام حقوق بود و برای پایان‌نامه‌ام روی فعالیت‌های دیوان کیفری بین‌المللی کار کردم و بعد هم در انگلیس به صورت تخصصی به پژوهش درباره‌ی مناقشات مسلحانه پرداختم. در بخش روابط دیپلماتیک مکزیک هم روی فعالیت‌های مقدماتی دیوان جنایی بین‌المللی کار کردم، منتها همیشه دغدغه‌ی فیلمسازی داشتم. قبلاً مدتی برای کمیسیون اروپا در بلژیک کار کرده بودم و برای آموزش فیلمسازی دوباره برگشتم به این کشور وبیشتر بخوانید
۷۴-۶۶
ترجمه‌: سعیده طاهری- بابک کریمی: دو خصیصه‌ای که نور خاموش (۲۰۰۷) را نسبت به ژاپن (۲۰۰۲) و نبرد در بهشت (۲۰۰۵) در جایگاه برتری قرار می‌دهند، تصاویر پرنقش‌ونگار و اسرارآمیز معصیت‌های جنسی یا تخطی‌های سیاسی و گاه آمیزه‌ای از هر دو آنها هستند. پروتاگونیست میانه‌سال و بی‌نام ژاپن از مکزیکو‌سیتی رهسپار روستای کوهستانیِ دورافتاده‌ای می‌شود و در آنجا پس از خودکشی ناکامش با پیرزنی به‌نام آسن به‌طرز غریبی مهرورزی می‌کند. مارکوس، پروتاگونیست سرخ‌پوستِ فربه‌ و از طبقه‌ی کارگرِ نبرد در بهشت، در دو صحنه‌ی اثیریِ پایان فیلم از آنا، بدکاره‌یبیشتر بخوانید
۷۴-۵۹
ترجمه: بصیر علاقه‌بند:   نور پس از ظلمت (۲۰۱۲)،۲ تازه‌ترین فیلم۳ کارلوس ریگاداس،۴ کارگردان مکزیکی، با انتقادات شدیدی در جشنواره‌ی کن ۲۰۱۳ مواجه شد، تا جایی‌که به گفته‌ی یکی از منتقدان کار به «دادوفریاد و هوکردن در نمایش مخصوص خبرنگاران» رسید.۵ دنیس لیم،۶ منتقد نیویورک‌تایمز، این انتقادات را به «گرایش آقای ریگاداس به ابهت و وحشت امر والا و تندخویی او» ربط می‌دهد. اما به قول خود لیم، «بزرگ‌ترین مزیت فیلم لاقیدی‌های روایی و زیبایی‌شناختی آن است. فیلمبرداری با لنزهایی که تصاویر را از ریخت می‌اندازند و کم‌توجهی به زمانبیشتر بخوانید
۷۴-۷۱
ترجمه‌: بشیر سیّاح: برخی زمان‌ها زمان‌های ایده‌آلی برای گام‌برداشتن روی خاک نرم و حاصلخیز چندگانگی فیلمیک‌اند. تبیین وضعیت نامعلوم و گریزپای امر حقیقی گاهی سخت می‌شود. پرسش‌هایی که ممکن است در قالب علوم بلاغی یا نظریه مطرح شوند -‌حقیقت چیست؟ آیا تنها دوربین است که دروغ می‌گوید؟ آیا مردم هم نقش بازی می‌کنند؟‌- در شرایط سیاسی تهوع‌آورتر و سهمگین‌تر می‌شوند، و ابهامات حاصل از آنها به کژفهمی می‌انجامند. پرسش‌ها به قوت خود باقی می‌مانند -‌در واقع وزن بیشتری به خود می‌گیرند‌- اما این مسئله‌ای نیست که به سادگی و بابیشتر بخوانید
۷۳-۴۸
  سعیده طاهری، بابک کریمی: «فیلم‌ها و احساس‌ها» قصد دارد بستری باشد برای طرح و مباحثه حول آنچه در تاریخ سینما و مطالعات و نقد سینمایی درخور توجه است و به هر سبب در متون سینمایی فارسی مهجور یا قدرنادیده مانده. جریانی سینمایی، سینمای یک فیلمساز، یک تک‌فیلم، منتقد یا نظریه‌پردازی سینمایی، بررسی مسیر و رویکرد یک نشریه‌ی سینمایی و مسائلی همچون بازیگری، فیلمبرداری، فیلمنامه‌نویسی، صدابرداری و در کل، هر آنچه به هنر هفتم مرتبط باشد، می‌تواند در این بخش گنجانده شود. تحلیل بازیگری سینما، قسمت دوم: پس از بازخوردهاییبیشتر بخوانید
۷۳-۴۹
آندره بازَن – ترجمه‌: محمدرضا شیخی: پیشترها گفتیم که ستاره‌ی سینما صرفاً کمدین یا بازیگرِ به‌ویژه محبوب مخاطب عام نیست، بلکه قهرمانی است در دنیای افسانه یا تراژدی، آن صاحب «سرنوشت»ی است که فیلمنامه‌نویسان و کارگردانان، حتی نادانسته، چاره‌ای ندارند جز اینکه خودشان را با او وفق دهند. در غیر این صورت، طلسم میان بازیگر و مخاطب شکسته خواهد شد. تنوع داستان‌هایی که تعریف می‌شود و گویی هربار نیز ما را در غافلگیری خوشایندِ رویارویی با داستان‌هایی تازه سهیم می‌کند، نباید به اشتباهمان بیندازد. کاملاً به‌عکس، این هویت ژرف و ذاتیِبیشتر بخوانید