۱۰۶-۵۷
مهدی رفیع زمان، موسیقی و رخداد: باستان‌شناسی زمان حال یا کشف ضلع نور سینمای فرشاد فداییان دارای دست‌کم دو مولفه‌ی اساسی است که همواره در ارجاع به ضلعی سوم یا به وسیله‌ی آن، ساخته شده و شکل می‌گیرد. زمان و موسیقی نه تنها با کارکردهای متمایزشان، بلکه از خلال لحظه‌ی رخداد در معنای دلوزی (رخداد به منزله‌ی شدن واقعیت از طریق نیروها)، عملکردهایی نو را معرفی می‌کنند که مفاهیم سنتی زمان و موسیقی نیستند. درگیری با زمان در فیلم‌های فداییان، صرفاً از طریق اندیشیدن به مرگ صورت نمی‌‌گیرد، بلکه اساساًبیشتر بخوانید
۱۱۰-۵۷
آرش یعقوبی سالن پر است و در نوبت دوم پخش فیلم در جشنواره، صف تماشاگران ایستاده تا جلوی در کشیده شده. حتی برای یکی از کارگردانان فیلم و نزدیکانش جایی پیدا نمی‌شود. همین‌طور برای یکی از آکتورهای فیلم که می‌خواهد با معرفی‌کردن خودش به عنوان تصویربردار جایی برای نشستن بیابد! فیلم شروع شده. چهره‌هایی کم و بیش آشنا، بالاخره بعد از این همه سال دوربینی یافته‌اند که نگاهشان کند که نشانشان دهد. تا اینجا قبول؛ سوژه جای کار دارد. این طور به نظر می‌رسد که هنروران انگار به طور خودجوشبیشتر بخوانید
۱۲۸-۵۳
امیر ادیب‌پرور- تدوینگر فیلم رویاهای دم صبح «رویاهای دم صبح » اولین همکاری من با «مهرداد اسکویی» نیست. ما پیش از این فیلم از سال ۱۳۸۸ روی دو فیلم دیگر نیز همکاری داشتیم، کار بر روی راش‌های فیلمی مثل «رویاهای دم صبح» می‌تواند آرزوی هر تدوینگری باشد تا به او این امکان را بدهد که از مجموعه تصاویر ضبط‌شده، لحظه‌هایی بکر و خلاق، همراه با روایتی تاثیرگذار طراحی کند. برای من تدوین این فیلم به لحاظ طراحی روایت و زیبایی‌شناسی یک تجربه ویژه بود چرا که می‌خواستم با ایجاد ساختاریبیشتر بخوانید
۱۲۷-۵۳
محمد حدادی فیلمبردار رویاهای دم صبح   ١ چشمانم را که می‌بندم، تصاویری سیاه و سفید که قصه‌ای را به صورت معکوس روایت می‌کنند از ذهنم می‌گذرند؛ گویی نقش‌های روی یک عکسِ فوری، به آرامی محو می‌شوند و صفحه‌ای سفید، همه‌ی ذهنم را پُر می‌کند. به «رویاهای دم صبح» که فکر می‌کنم، چنین حالی دارم. نتیجه اما برایم درست مثل همان عکس‌های قدیمی، چنان باارزش است که آن را در بهترین صفحه‌ی آلبوم کارهایم برای همیشه نگه داشته‌ام.   ٢ هنوز فیلمبرداری شروع نشده بود که ما -‌من و مهرداد-بیشتر بخوانید
۱۱۷-۵۳
«رویاهای دم صبح» تازه‌ترین فیلم از سری فیلم‌های مستند در موردکودکان و نوجوانان است که دردها، زخم‌ها  و مصائب کودکان و نوجوانان کانون اصلاح و تربیت را به تصویر می‌کشد. روزی که قرار شد دکتر ناصر فکوهی و مهرداد اسکویی در دفتر مجله جمع شوند، اعضای تحریریه هم نشستند به تماشای دسته‌جمعی‌ِ فیلم. همه در تاریکی روشنایی اتاق غوطه‌ور بودیم. چشم‌ها خیره‌ی صفحه‌ی تلویزیون بود و گاهی صدای فیلم را بیرون‌کشیدن یک دستمال کاغذی از جعبه‌اش می‌شکست. ما در فضایی از جنس واقعیتی دردناک و اجتناب‌ناپذیر غوطه‌ور شدیم. اما اصلبیشتر بخوانید
100-54
کیارش آهنگر نشان‌دادن تا گفتن. نوشتن به جای حرف‌زدن. این‌ها ترجیحات مستندسازی است که در نشست پس از فیلم برای این که تکراری حرف نزده باشد و سوال‌های پرسیده‌نشده را پاسخ دهد، حاضران را به خواندن برگه‌های آماده‌شده‌ از مصاحبه‌های پیشین‌ دعوت می‌کند. با دقت گوش می‌دهد، بی‌جهت به نشانه‌ی تایید سر تکان نمی‌دهد و روی چینش و رسم‌الخط واژه‌ها هم حساس است. برای مصاحبه‌کننده این‌ها و بیش از این‌ها یعنی دعوتیم به یک مراسم رقص! رقصی نه آنچنان (!) میانه‌ی میدان برای کشف و شناخت هر چه بیشترِ انسـانیبیشتر بخوانید
logo-2
فرید اسماعیل‌پور نوشتن درباره فیلم تبدیل تجربه‌ای دیداری-‌شنیداری به واژه و نوشتار برای انتقال آن به دیگری است. اینکه عیار ارتباط و فهم نخستینِ نویسنده از فیلم چقدر و چگونه اصالت و معنا‌ می‌یابد خود بحث مفصل و گاه بی‌پایانی است که بنا به گستره پایان‌ناپذیر برداشت‌های گوناگون از متن اولیه (فیلم) و گاه تکثیر بی‌شمار آن در نزد و نگاه مخاطبان‌، در فرمول‌ها و مصوبه‌های شبه‌تئوریک‌ نمی‌گنجد و اثبات و انکارش مقصود این یادداشت نیست. پس نوشتن درباره فیلم سخت است و نوشتن درباره بعضی فیلم‌ها سخت‌تر. چه آنهابیشتر بخوانید
۱۰۶-۵۴
فرشاد فداییان پیام رضایی روزگار مدرن که زمانی شعار عبور از اسطوره را سر داده بود، اینک از این سودا به در آمده است. اکنون در توافقی ناگفته، آداب و آیین‌ها را به جای می‌آورند و بی‌آنکه نیازی به گفتن باشد، همه در جهانی اسطوره‌زده زیست می‌کنند. اسطوره‌هایی که دیگر نیازی نیست در المپ خانه داشته باشند. احمد شاملو یکی از آخرین اسطوره‌های فرهنگ معاصر ایران بود که قدرت نامش گاه از قدرت آثارش نیز بیشتر است. سایه بلند او چندین دهه است که بر فراز آثار خودش سایه‌داری می‌کند.بیشتر بخوانید