۶۷-۷۹
جواد طوسی: آسیب‌شناسی فیلمنامه در سینمای ایران، گویی بحثی ازلی ابدی‌ست و ریشه‌های پایان‌ناپذیرش را در عوامل گوناگونی، از این قبیل باید جست‌وجو کرد: ضرورت‌های فرهنگی اجتماعی یک جامعه، ساختار حرفه‌ای سینمای آن مقطعی که زمینه‌ی چنین بحثی را ایجاد می‌کند، لزوم توجه به ژانر و تنوع مضمونی و ساختاری، میزان رونق کتاب و کتابخوانی و قصه و رمان و نمایشنامه در طبقه‌بندی‌های اجتماعی تا اهمیت پیوند میان سینما و ادبیات را ایجاب کند، شرایط اقتصادی یک جامعه و توان مالی قشر فرهنگی‌اش، ظرفیت‌پذیری یک جامعه برای فانتزی و رویاپردازیبیشتر بخوانید
۶۷-۹۳
محسن خیمه‌دوز : که یزدان ز ناچیز، چیز آفرید (فردوسی) ۱- آنتولوژی فیلمنامه فیلمنامه نه فرمی‌ست که روی پرده می‌بینیم، نه موضوعی‌ست که بیرون فیلم برای همه جذاب است، نه تکنیک است که با چند دوره کوتاه‌مدت و با چندبار فیلم‌ساختن و فیلم‌دیدن به رموزش بتوان دست یافت، نه از جنس ادبیات داستانی برون فیلمی‌ست که دل در گرو الگو‌های روایتی گوناگون داشته باشد. فیلمنامه، همچنین نه حس‌نامه است، نه عقل‌نامه است، نه دین‌نامه است، نه قدرت‌نامه است، نه ایدئولوژی‌نامه است، نه شعرنامه است، نه حادثه‌نامه است، نه قهرمان‌نامه است،بیشتر بخوانید
۶۷-۹۹
سینما به‌عنوان هنری وسوسه‌انگیز و جذاب و رنگین طرفداران وسیعی دارد، که فعالان و اصحاب آن از میان همه طبقه‌ها و قشرهای اجتماعی، باسواد و کم‌سواد، برخاسته‌اند. انگیزه کسانی که به این هنر-چه به‌عنوان بیننده و چه به‌عنوان فعال حرفه‌ای- جلب شده و می‌شوند بسیار متنوع است. در طول هفت‌هشت دهه گذشته نمایشنامه‌نویس‌ها، نویسندگان، شاعران، نقاشان، مترجمان و محققانی به سینما-‌به‌عنوان فیلمنامه‌نویس، کارگردان، بازیگر و منتقد- رو آورده‌اند. عده‌ای به‌عنوان مشفق و مُشار، عده‌ای از سرِ ذوق یا حرفه و عده‌ای در پی ارضای احساسات یا به‌دنبال نام و ننگبیشتر بخوانید
۶۷-۱۰۷
شاهین شجرى‌کهن :   «فیلم‌های ایرانی مشکل فیلمنامه دارند…» این رایج‌ترین کلیشه سینمای ایران است با قدمتی نزدیک به هشتاد سال. جمله‌ای که مثل یک اصل پذیرفته‌شده و طبیعی، چندین دهه است که دهن به دهن می‌چرخد و کسی هم خودش را برای تغییر این گزاره به زحمت نمی‌اندازد. جالب است که هم منتقدان با این جمله پیوندی دیرین دارند و هم کسانی که خود مسئول تثبیت و همه‌گیرشدن این گزاره‌اند. حتی کسانی که کارنامه حرفه‌ای‌شان انباشته از فیلمنامه‌های ضعیف و سطحی‌ست نیز در مواجهه با این موضوع سری بهبیشتر بخوانید
logo-2
سیاوش گلشیری: با بررسی سیر تاریخی سینمای ایران، تحلیل دوره‌های مختلف سیاسی-‌فرهنگی، همین‌طور تاثیر و تاثر عوامل داخلی و خارجی در حیطه‌ی هنر سینما این حقیقت بیش از پیش آشکار می‌شود که روند تحول و همین‌طور تغییرات مثبت یا منفی سینمای ایران را در چند دهه‌ی اخیر نمی‌توان حاصل دسته‌ای از عوامل مشخصی دانست. همین‌طور که ظرفیت‌های حاصل از چنین تحولی را نباید به پای یک فیلمساز، سبک و حتی مضامین معینی گذاشت. اما نتیجه این بررسی حداقل در چند مولفه قابل تحلیل است؛ اول خاستگاه هنر و ادبیات اینبیشتر بخوانید
۶۷-۱۲۰
فرشته احمدی :  در رمان «آهستگی» میلان کوندرا جایی دربارۀ حرکت آرام درشکه‌ها می‌خوانیم و فرصت‌هایی که کُندی حرکت برای آدم‌ها ایجاد می‌کرد؛ دیدن مناظر، مصاحبت طولانی‌تر با همسفر، درک زمان و درک جغرافیا. در حالی‌که سرعتِ زندگیِ مدرن جایی برای تامل و نگریستن برایمان باقی نمی‌گذارد. ریتم تند زندگی چنان عادتمان شده که بیشتر اوقات چندان هم سر درنمی‌آوریم این همه سرعت برای چیست و هرگز گمان نمی‌کنیم دقیقاً می‌دویم تا نبینیم، درگیر نشویم و از چیزی که اضطرابمان را بیشتر می‌کند سر درنیاوریم. در چنین جهانی اگر فیلمسازیبیشتر بخوانید
۶۷-۱۲۲
محسن خیمه‌دوز : الف: ویژگی‌های مثبت جشنواره سومین جشنواره مستقل جهانی فیلم تهران در اردیبهشت ۹۷ هم برگزار شد. با نمایش‌ فیلم‌های خوب، آن هم روی پرده. اهمیت سومین جشنواره جهانی فیلم تهران از همین‌جا مشخص می‌شود. بیش از پنجاه سال است که در ایران بن‌بست «تماشای فیلم خوب روی پرده» وجود دارد. اگر فیلمی خوب بوده، در قاب کوچک دیده شده و اگر پرده بزرگی در اختیار بوده، روی آن «شبه‌فیلم» دیده شده. این بن‌بست به نظر می‌رسد با تشکیل جشنواره جهانی فیلم تهران شکسته شده است. دومین ویژگیبیشتر بخوانید
۶۷-۱۰۰
نیوشا صدر : از نخستین سا‌ل‌های نوجوانی که به سینما به عنوان مقوله‌ای جدی‌تر نگاه کردم همواره این موضوع را در نقدها، نوشته‌ها و مصاحبه‌ها می‌خواندم و می‌شنیدم که مشکل سینمای ایران مشکل فیلمنامه است و از فرط تکرار، مانند بیشتر کلیشه‌هایی که بدون اینکه به آن فکر کنیم با آن رشد می‌کنیم و تبدیل به باورمان می‌شود، این گزاره تا سال‌ها به پیش‌فرضی درآموخته‌هایم بدل شده بود. البته صرفاً این جمله نیست که در سینمای ایران به مثابه حقیقتی غیرقابل انکار دهان به دهان می‌گردد، بلکه احتمالاً همۀ مابیشتر بخوانید