۷۴-۱۰۷
جواد طوسی: فرم، شیوه بیانی، نوآوری، انسجام فرهنگی، رویکرد تجربی، تشکل فرهنگی و… چنین به نظر می‌رسد که واژگان و عناوینی از این دست، مخاطبان و افرادی را در دوران فترت حاکم بر سینمای ایران شامل می‌شود که چندان محلی از اعراب ندارند. این حیاتِ نابرابر «سینمای تجاری و عامه‌پسند» و «سینمای تجربی» که لحن و بیان متفاوتی را در روایت و تعمیم فرم در کلیت اثر مدنظر دارد، حکایت همیشگی سینمای ما، چه در دوران «موج نو» و چه در طول این سال‌هاست. طبیعتاً سینما در چرخه تولید حرفه‌ایبیشتر بخوانید
۷۴-۱۱۸
بصیر علاقه‌بند: ۱- مقدمه پیش از هر چیز بگذارید تکلیفمان را با عنوان مطلب روشن کنیم و بگوییم اساساً درباره‌ی چه می‌خواهیم حرف بزنیم. همان‌طور که از ظاهر امر پیداست موضوع اصلی نوگرایی در فرم است با تمرکز بر روایت و همچنین نمونه‌ی موردی‌ای که قرار است بر سر آن بحث کنیم؛ نسل جدید سینمای مستقل ایران. بنابراین ابتدا منظور خود را از فرم، روایت و سپس نوگرایی بیان خواهیم کرد. دیوید بُردول در کتاب هنر سینما می‌گوید: «فرم نظام معینی از روابط نظام‌مند است که مای تماشاگر آنها رابیشتر بخوانید
۷۴-۱۲۷
شاهین محمدی‌زرغان: زمانی که از سینما یا به صورت کلی‌تر، هنر و تجربه فرمی سخن به میان می‌آید، در ابتدایی‌ترین حالت، محتوا در این سیستم دوتایی به ذهن متبادر می‌شود. تقابل فرم و محتوا تا امروز در سینمای ایران بحث بسیاری را شامل شده است، اما بهتر است ابتدا موضع خود را نسبت به فرم مشخص کنیم. در تاریخچه‌ی زیـبایی‌شناسی‌ بـه‌ تـعبیر تاتارکیویچ۱، پنج معنا برای فرم قابل طرح است و ما در اینجا به‌طور خلاصه‌ به‌ دلالت‌های پنج‌گانه‌ى فرم اشاره می‌کنیم. فرم «الف» عـبارت‌ اسـت‌ از نـظم، ترتیب وبیشتر بخوانید
۷۴-۱۱۶
شاهین شجری‌کهن: فرم به معنای قالب و ساختاری که محمل انتقال محتوای اثر هنری‌ست و عموماً از مجموعه‌ای همگن و سنجیده از ابزارها و تمهیدهای بصری شکل می‌گیرد، تقریباً از بدو پیدایش سینما و تکامل وجوه هنری فیلم‌ها، مفهوم آشنایی بوده است. از تحلیل و واشکافی نخستین آثار سینمایی، خیلی زود تعریف فرم استخراج شد و با تکیه بر سابقه موضوع در هنرهای تجسمی و به‌خصوص مجسمه‌سازی و نقاشی و معماری، الگویی تکوین یافت که در صد سال بعدی به عنوان معیار و سنجه استاندارد، در حوزه نقد و تحلیلبیشتر بخوانید
cann
آزاده جعفری: در هفتادودومین جشنواره کن بسیاری از نام‌های بزرگ (ترنس مالیک، کن لوچ، برادران داردن، پدرو آلمادوار، الیا سلیمان، عبداللطیف کشیش، کوئنتین تارانتینو) حضور داشتند اما به جای اینکه مشتاق‌ترم کنند، نگرانم می‌کردند، می‌ترسیدم که با جشنواره‌ای معمولی مواجه شوم که ویترینش با فیلم‌های تکراریِ ظاهراً بزرگ پر شده! چون به تجربه فهمیده‌ایم که چنین نام‌های بزرگِ جشنواره‌پسندی ممکن است به شدت ما را نااُمید کنند. البته جشنواره کن در چند سال اخیر تلاش کرده است سیاست محافظه‌کارانه‌اش را تا حدی تعدیل کند و فیلمسازان رادیکال‌تر و جوان‌تر رابیشتر بخوانید
۷۴-۹۸
ترجمه‌: روبرت صافاریان:  تئوری به اصطلاح «نورافکنی» تاریخ سینما را که به کار می‌بندیم، توجهمان از یک «عصر طلایی» به «عصر طلایی» دیگری معطوف می‌شود، گشتی در اروپا می‌زنیم، بعد از یک سوی اقیانوس اطلس به سوی دیگری می‌رویم و به جای اولمان برمی‌گردیم، در پی الهه‌ی الهام سینمایی که گاه در یک سینمای ملی و سپس در سینمای ملی دیگری رحل اقامت می‌کند. این رویکرد نظری برای نوشتن تاریخ سینماهای سرسری کاملاً مفید است، اما معمولاً این پرسش را پیش می‌کشد که این یا آن سینمای ملی را کهبیشتر بخوانید
۷۴-۱۲۴
حسام نصیری: پرولوگ در ایران، پیش از تولید هر محتوایی درباره «فرم» باید به سوءتفاهمات، چالش‌ها و منازعاتی که حول این مفهوم طرح شده‌اند پرداخت. اساساً از «فرم» که حرف می‌زنیم از چه حرف می‌زنیم. «فرم» چیست؟ فرم خوب و فرم بد حامل چه معنایی است؟ فرم همانطور که بعضی از سینمایی‌نویس‌های مجلات هنری می‌نویسند، همان «تکنیک» و «صورت» فیلمسازی است و به حرکات دوربین یا شیوه استفاده از ادوات سینمایی مربوط می‌شود؟ آیا فرم آن‌ چیزی است که برابر «محتوا» تعریف شده و در واقع چیزی جز «میزانسن» یکبیشتر بخوانید
۷۳-۱۱۱
نشست علیرضاداوودنژاد،محسن امیریوسفی،جوادطوسی: جواد طوسی: در شرایطی که ژانر در مباحث نظریِ نوین به سمت طبقه‌بندی‌های علمی و قابل بررسی (از ابعاد گوناگون) می‌رود، جولاندهی و مواجهه‌ی تئوریک و عملی ما در حوزه‌ «ژانر» چقدر گسترده و قابل استناد تاریخی بوده است؟ کافی‌ست تا سینمای دو دوره‌ی قبل و بعد از انقلاب ۵۷ و نشریات و کتب سینمایی و تخصصی گذشته و حال را از نظر نشانه‌های ژانری مورد بررسی اجمالی قرار دهیم تا ببینیم چقدر برای اهل فن و دست‌اندرکاران حرفه‌ای و کارشناسان سینمایی ما (اعم از کارگردان وبیشتر بخوانید