۷۳-۱۱۱
نشست علیرضاداوودنژاد،محسن امیریوسفی،جوادطوسی: جواد طوسی: در شرایطی که ژانر در مباحث نظریِ نوین به سمت طبقه‌بندی‌های علمی و قابل بررسی (از ابعاد گوناگون) می‌رود، جولاندهی و مواجهه‌ی تئوریک و عملی ما در حوزه‌ «ژانر» چقدر گسترده و قابل استناد تاریخی بوده است؟ کافی‌ست تا سینمای دو دوره‌ی قبل و بعد از انقلاب ۵۷ و نشریات و کتب سینمایی و تخصصی گذشته و حال را از نظر نشانه‌های ژانری مورد بررسی اجمالی قرار دهیم تا ببینیم چقدر برای اهل فن و دست‌اندرکاران حرفه‌ای و کارشناسان سینمایی ما (اعم از کارگردان وبیشتر بخوانید
۷۳-۱۲۲
حسام نصیری: قبل از هر چیز هنگامی که از «ژانر» صحبت می‌کنیم مواجهه‌مان بیش از آنکه با سویه‌های هنری سینما، استتیک ناب و تجربه‌گرایی و جنبه آبستراکت آن باشد، با سینما به مثابه یکی از تاثیرگذارترین شاخصه‌های «صنعت فرهنگ» است و با جنبه‌های اقتصادی، اجتماعی آن درگیر هستیم که البته قطعاً این به معنای حذف و نادیده‌گرفتن سویه‌های زیبایی‌شناسانه و هنری آن نیست. چرا که سینما در تمامی گونه‌ها و اشکالش نظام استتیکی خود را خلق کرده و یک اثر سینمایی موفق در گیشه در عمل هم توانسته تا ازبیشتر بخوانید
۷۳-۱۲۶
بصیر علاقه‌بند: مقدمه در ابتدای امر باید خاطرنشان کرد، ژانر هیچ تعریف مشخص، فراگیر و مورد اجماعی در میان صاحب‌نظران سینما ندارد. از همان زمان که مطالعات ژانر در اواخر دهه‌ی شصت و اوایل دهه‌ی هفتاد میلادی به‌طور جدی شروع شد کسانی چون تام رایال۱، که از نخستین نظریه‌پردازان ژانر محسوب می‌شود، به‌دنبال پیداکردن جوابی برای این مسئله‌ی پیچیده بودند. او مفهوم ژانر را از برگردان تحت‌اللفظی خود به معنای گونه جدا می‌دانست؛ هر دسته از فیلم‌ها را با میزان مشابهت‌های متفاوت در زمینه‌ای مشخص -یا حتی بی‌آنکه زمینه‌ی مشترکیبیشتر بخوانید
۷۳-۱۳۰
مسعود مشایخی‌راد: نگاهی به فیلم‌های دوره‌ی اخیر جشنواره‌ی فیلم فجر، فارغ از جنبه‌های کیفی، موید نکته‌ای است: اینکه مخاطبان در قیاس با دوره‌های پیشین شاهد آثار متنوع‌تری بودند. فیلم‌هایی که به‌طرق مختلف سعی داشتند از محدوده‌ی سینمای ایران گذر کرده و خونی تازه به رگ‌های کم‌جان آن تزریق کنند. در فهرست پنج فیلم برگزیده‌ی مردمی خبری از کمدی و سینمای به‌اصطلاح آپارتمانی نیست. فیلم‌هایی که گویی می‌خواهند از سینمای اجتماعی مرسوم فاصله بگیرند و دست‌کم به‌ظاهر سعی دارند فقط در قید واقعیت‌های پیرامونی نباشند و ستون‌هایشان را روی خود سینمابیشتر بخوانید
۷۳-۱۳۴
شاهین محمدی‌زرغان :   اساساً ژانرهای سینمایی دارای دو کارکرد کلی آیینی و ایدئولوژیک هستند. برخی عقیده دارند، ژانر علایق و آرزوهای مخاطب را بیان می‌کند و برخی دیگر معتقدند که ژانر ساختاری جهت‌دهنده و ایدئولوژیک دارد که بینندگانش را قالب‌بندی می‌کند. دیدگاه نخست برای فرهنگ عامه‌پسند ارزش قائل می‌شود و دیگری آن را نازل می‌شمارد. گرچه این دو شکافی بنیادین را در نوع نگاهشان به فرهنگ عامه و به‌خصوص ژانر نشان می‌دهد، اما هردو را می‌توان در تحلیل فرهنگ توده‌ای، آنجا که از کلیشه‌ها صحبت به میان می‌آید، باهمبیشتر بخوانید
۷۳-۱۳۸
مرسده مقیمی : پیش از آغاز سی و هفتمین جشنواره جهانی فیلم فجر شاید کسی فکرش را نمی‌کرد که بیشترین بحث‌ها، تمجیدها و نقدها درباره فیلم اول سروش صحت شکل بگیرد. برخی بر این باور بودند که او نیز مطابق غالب چهره‌های تلویزیونی که به سینما آمده‌اند، نمی‌تواند شروع ویژه و قابل تحسینی در سینما داشته باشد اما «جهان با من برقص» خیلی زود به یکی از فیلم‌های محبوب جشنواره بدل شد که بارها و بارها برایش سانس فوق‌العاده تدارک دیدند و باز هم بسیاری پشت در ماندند. تقابل «زندگیبیشتر بخوانید
۷۲-۱۳۰
جواد طوسی: هر نسل و دوره‌ای، شناسنامه و مشخصه‌های خودش را دارد و بر اساس بضاعت و قابلیت‌هایش می‌تواند در گستره‌ی فرهنگ و هنر، زمینه‌ساز نهضتی نوین و جریانی متحول شود. مکتب شوروی، رئالیسم شاعرانه فرانسوی، نئورئالیسم ایتالیا، موج نو فرانسه، موج نو بریتانیا، سینما نوو در برزیل، سینما کوئیسر، سینمای زیرزمینی در دهه ۱۹۶۰ امریکا، سینمای نوین آلمان و… در دنیایی انتزاعی شکل نگرفته‌اند و محصول اراده جمعی اهالی فرهنگ و هنر و رسانه در یک مقطع تاریخی بوده‌اند. خب، تکلیف ما در این دوران معاصر با همه ظرفیت‌هابیشتر بخوانید
۷۲-۱۴۲
محمدحسین میربابا:  پنج دوره، چهار نسل سینمای ایران پس از انقلاب بر اساس شرایط سیاسی اجتماعی حاکم که تاثیر مستقیم روی روند تولیدات فرهنگی و به‌ تبع آن فیلم‌های سینمایی داشته است به پنج دوره تقسیم می‌‌شود. دوره‌ی سینمای ارزشی که از ابتدای انقلاب تا انتهای ‌دهه‌ی شصت آغاز شد. سینمایی که عمدتاً مبتنی بر رویکرد‌های انقلاب اسلامی بود و با اوج‌گیری جنگ تحمیلی از دل آن سینمای «دفاع مقدس» بیرون آمد. ابتدای ‌دهه‌ی هفتاد و همزمان با دوران سازندگی سینمای ایران با حفظ موتیف‌‌های قبل، آرام‌آرام به سمت ملودرام‌‌هایبیشتر بخوانید