۶۹-۹۱
جواد طوسی: شاید صحبت از «سینمای صنعتی» در این آشفته ‌بازار اقتصادیِ ناشی از تحریم و لغو برجام و ترکتازی‌های ترامپ لعنتی و دلار چهارده هزارتومانی، کمی شوخی باشد. به هر حال، این نوع سینما یا به تعبیر آقای فتحی در این گفت‌وگو «نمایش صنعتی»، برازنده جامعه‌ای است که از یک اقتصاد سالم و کارآمد و توام با گردش مالی طبیعی و استاندارد برخوردار باشد. اگر فیلم را از این منظر یک کالای اقتصادی بدانیم، لزوماً باید در چرخه تولید آن منابع مالی، مواد خام، کار و فعالیت نیروی انسانیبیشتر بخوانید
۶۹-۱۰۴
عباس بهارلو : از عمر ورود ابزارهای نمایش فیلم به ایران بیش از یک‌صد سال، و از ساخته‌شدن و به نمایش عمومی درآمدن نخستین فیلم بلند سینمایی حدود هشتاد سال می‌گذرد؛ اما از آن سال‌‌ها تا به امروز همواره تولید و پخش فیلم با مشکلات فراوانی مواجه بوده است. در کنار بحران‌های جوراجوری که گریبان سینمای ایران را گرفته، موضوع «صنعت سینما» کمتر دغدغه پژوهش‌گران، مسئولان و سیاست‌گذاران امور سینمایی بوده است. راست این است که خصلت ازهم‌گسیخته و تحریف‌شده ساختار اقتصادی دلیل بسیاری از عقب‌ماندگی‌ها است. صنایع ایران -دربیشتر بخوانید
۶۹-۱۰۶
شهرام جعفری‌نژاد :  سینمای ایران با قدمتی ۱۱۸ساله (بر پایه ورود نخستین دوربین فیلمبرداری به کشور در سال ۱۲۷۹ خورشیدی و سپس تولید ۹ فیلم از آوانس اوگانیانس، عبدالحسین سپنتا و ابراهیم مرادی در استودیوهایی پراکنده در ایران و هند از ۱۳۰۹ تا ۱۳۱۶) و پیشینه‌ای هفتادساله در تاسیس استودیوهای حرفه‌ای و تولید متداوم فیلم بومی (از ۱۳۲۷)، همواره در معرض این پرسش قرار داشته و دارد که آیا از مفهومی به نام «صنعت سینمای ایران» می‌توان نام برد؟ مخالفان به کمبودهای آشکار زیرساخت‌های لازم برای پاگرفتن چنین صنعتی ازبیشتر بخوانید
۶۹-۱۱۰
محسن خیمه‌دوز : مهندسی سینما از یک‌سو داستان «گیشه‌ها و اندیشه‌ها»‌ست و از دیگرسو داستان «صنعت ظریف‌کاری»‌ست در ابزارهای روایت‌پردازی سینمایی. ۱- مهندسی «گیشه‌ها و اندیشه‌ها» این‌گونه از مهندسی سینما، همان است که «استنلی کوبریک» سینماگر امریکایی، بنیانگذارش بود و در اجرای آن مهارت بسیار داشت. تجربیات او برای سینمای امروز ایران (و جهان) بسیار آموزنده است. به ویژه برای کشوری که نامش «ایران» است، اما هنوز در سینمایش، «فیلم ایرانی» تولید نمی‌شود. سینمایی که فیلم‌هایش، یا ‌سفارشی‌اند، یا شبه‌مدرن‌اند و کپی از آثار دست‌سوم غربی، یا سنتی و کارت‌پستالی‌اندبیشتر بخوانید
۶۹-۱۱۵
شاهپور عظیمی : یک اصولاً در کشورهایی که صنعت سینما در آنها شکل گرفته است، چیزی به نام دخالت دولتی وجود ندارد. هر چند که همچنان -و هنوز- سیستم درجه‌بندی فیلم‌ها برقرار است و اگر فیلمی از استانداردهای موجود نمایش فیلم تخطی بکند، ممکن است درجه‌بندی‌ها به گونه‌ای تنظیم شوند که حتی گاهی یک فیلم اجازه اکران عمومی نگیرد و تنها بتواند از رسانه‌ها و ویدئوها سر دربیاورد. در چنین کشورهایی تمام اعضای گروه فیلمسازی دارای صنف هستند و هر کسی با هر عنوانی نمی‌تواند در یک فیلم حضور یابد.بیشتر بخوانید
۶۹-۱۱۸
حرف‌زدن با حمید نعمت‌الله قطعاً در محدوده سینما باقی نمی‌ماند و همیشه بحث‌ها از فیلم و سینما به زندگی و بالعکس در رفت‌وآمد دلپذیری است. شاید به همین دلیل، مصاحبه با او به قصد رمزگشایی فیلم یا توضیح کارهایش به سرانجام مطلوبی نمی‌رسد. او شاید بیش از هر فیلمساز دیگری در این سال‌ها در جست‌وجوی نسبت مشخص و معناداری میان واقعیت و سینما بوده و کوشیده راه‌هایی برای ترکیب و تلفیق تجربه زیسته و درام تخیل‌شده پیدا کند که آثارش را بیش‌ از اغلب نمونه‌های مشابه سالیان اخیر به صفتبیشتر بخوانید
۶۸-۱۰۲
عباس بهارلو : سهراب شهیدثالث «یک اتفاق ساده»  (۱۳۵۲) را در روزهای کارمندی در وزارت فرهنگ و هنر ساخت. قرار بود فیلمی کوتاه که زمانش بیست دقیقه است بسازد که به عمد به یک فیلم بلند داستانی بدل شد؛ با هزینه‌ای بالغ بر یکصدوسی هزار تومان و مواد خامی که برای مصرف «یک به پنج» دریافت کرده بود و به کمک فیلم‌بردارش نقی معصومی، که او هم کارمند همان وزارت‌خانه بود، «یک به یک» ساختند. بازیگران فیلمش کارمند ادارۀ تئاتر «بندر شاه» بودند و بدون دریافت دستمزد جلو دوربین قراربیشتر بخوانید
۶۸-۱۰۰
جواد طوسی: شاید بتوان از برادران لومیر به عنوان پیشگامان سینمای مستند نام برد که دارای وجه روایی نیز هست. جدا از اهمیت میزانسن و زاویه‌دید در این مجموعه فیلم‌های بسیار  کوتاه که در سال ۱۸۹۵ در گراندکافه پاریس به نمایش عمومی درآمدند، به وضوح می‌توان قالبی روایی‌نمایشی را در اکثرشان دید. مثلاً در فیلم غذادادن پدر و مادری به فرزندشان، این حس وابستگی در کانون خانواده ناخودآگاه ما را در یک وضعیت نمایشی قرار می‌دهد که فراتر از دنیای مستند عمل می‌‌کند. یا در فیلم کوتاه «ورود قطار بهبیشتر بخوانید