۷۰-۱۱۹
جواد طوسی: حتماً شنیده‌اید که می‌گویند یکی از اشکالات اصلی این دوران ما در حوزه‌های مختلف فرهنگی/اجتماعی/سیاسی و آموزشی، ضعف مدیریت بوده است. در عرصه فرهنگ و هنر، جدا از موارد استثنا در قبل و بعد از انقلاب، بیشتر شاهد این نقیصه و آثار و تبعاتش بوده و هستیم. اشکالات عمده‌ای که به دوره‌های مختلف دور و نزدیک این حوزه اطلاق می‌شود، عبارت است از سیاستگذاری غلط و انحرافی، تبعیض مدیریتی، روشنفکرنمایی در برابر عوام‌زدگی، نگاه منفعلانه نسبت به سینمای کاسبکار و عدم جهت‌دهی درست مخاطب، بهاندادن به وجه صنعتیبیشتر بخوانید
۷۰-۱۳۱
عباس بهارلو :  سینمای قبل از انقلاب؛ ظرفیت‌ها و ضعف‌ها تولید انبوه فیلم، که از نیمه دهه ۱۳۴۰ در سینمای ایران آغاز شده بود، از سال ۱۳۴۷ به بعد به برگشتگاه (یا نقطه عطف) خود رسید. ۷۱ فیلم در سال ۱۳۴۷، ۵۲ فیلم در سال ۱۳۴۸، ۶۰ فیلم در سال ۱۳۴۹، ۸۳ فیلم در سال ۱۳۵۰ و ۹۱ فیلم در سال ۱۳۵۱ ساخته شد و به نمایش عمومی درآمد، تا جایی‌که پُرآوازه‌ترین منتقدان سینما به این نتیجه رسیدند که «فیلمفارسی اگر مردم نمی‌خواستندش نمی‌ماند»، و پاره‌ای از آن‌ها را بهبیشتر بخوانید
۷۰-۱۳۵
ابوالحسن داوودی: واقعیتی که بعد از انقلاب، در صنعت سینمای ما پدیدار شده (که البته در شرایط حاضر اسمش را به هیچ عنوان نمی‌شود صنعت گذاشت‌)، این است که مدیریت سینمایی، حالا در هر پستی که تصورش را بکنید، چه مسئولیت کل سازمان اداره‌کننده سینما یا مسئولیت یک جشنواره یا جایگاهى که به شکلی تحت سیطره دولت، بیش از آنچه به عنوان یک تخصص حرفه‌اى ارزیابی شود که کارش تنظیم روابط حکومت و سینما تلقى شود، به مثابه یک موقعیت سیاسی، و در جهت سلیقه‌هاى سیاسى خاص از آن بهرهبیشتر بخوانید
۷۰-۱۳۷
محسن خیمه‌دوز: داستان مدیریت در این دیار، داستان خطی و سرراستی نیست. بلکه هم‌چون سیاست، داستان پرآفت و خیزی‌ست که گاه منجر به حل یک یا چند مسئله اساسی شده و گاه آن‌چنان «مسئله» را به «شبه‌مسئله» تبدیل کرده و فضا را از شفافیت به تیرگی کشانده که نمی‌توان باورد کرد که این همه در یک فرهنگ صورت گرفته باشد. مدیریت را می‌توان «روح» یک جامعه نامید زیرا رابط مهمی‌ست بین چند نهاد مهم اجتماعی. رابطی بین خانواده، حکومت و اجتماع. و شاید از این منظر، سخن درباره مدیریت، بی‌شباهتبیشتر بخوانید
۷۰-۱۴۰
شاهین شجرى‌کهن : از نخستین روزهای شکل‌گیری سینما و تکامل یک چرخه اقتصادی بر مبنای تولید محصول و جذب مشتری/مخاطب برای آن، سینما از چند مرحله سرنوشت‌ساز عبور کرد تا به الگوهایی کارآمد برای سودآوری و ارتباط گسترده با میلیون‌ها تماشاگر برسد. اولین سالن‌های سینما دکه‌های سرگرمی از نوع شهر فرنگ بودند، با محصولاتی نصفه‌ونیمه و تکراری که به‌سختی می‌توانستند پاسخگوی بیش از چند ده تماشاگر گذری باشند. مواد خام و خوراک اولیه این دکه‌ها، فیلم‌های کوتاه واقعه‌نگار و بریده‌های تصویری مستند بودند به علاوه چند نمایش تصویربرداری‌شده و برنامه‌هایبیشتر بخوانید
۷۰-۱۴۳
مرسده مقیمی: مدیران سینمایی پس از انقلاب نقش مهمی در سینمای ایران داشته‌اند. گاه گامی موثر برای سینمای ایران برداشته‌اند و با حمایت از فیلمسازان، مایه اعتبار و آبروی سینمای ایران شده‌اند و گاه با تصمیم‌هایی نادرست از بدنه سینما فاصله گرفته‌اند و حتی باعث ایجاد گلایه‌های فراوان از سوی سینماگران شدند. عباس کیارستمی که چهره ویژه‌ای از هنرمند ایرانی را در جهان به نمایش گذاشت با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان قد کشید و در مقابل از سویی حالا چند سالی است که تحریم برخی فیلم‌ها در سالن‌هایبیشتر بخوانید
۶۹-۹۱
جواد طوسی: شاید صحبت از «سینمای صنعتی» در این آشفته ‌بازار اقتصادیِ ناشی از تحریم و لغو برجام و ترکتازی‌های ترامپ لعنتی و دلار چهارده هزارتومانی، کمی شوخی باشد. به هر حال، این نوع سینما یا به تعبیر آقای فتحی در این گفت‌وگو «نمایش صنعتی»، برازنده جامعه‌ای است که از یک اقتصاد سالم و کارآمد و توام با گردش مالی طبیعی و استاندارد برخوردار باشد. اگر فیلم را از این منظر یک کالای اقتصادی بدانیم، لزوماً باید در چرخه تولید آن منابع مالی، مواد خام، کار و فعالیت نیروی انسانیبیشتر بخوانید
۶۹-۱۰۴
عباس بهارلو : از عمر ورود ابزارهای نمایش فیلم به ایران بیش از یک‌صد سال، و از ساخته‌شدن و به نمایش عمومی درآمدن نخستین فیلم بلند سینمایی حدود هشتاد سال می‌گذرد؛ اما از آن سال‌‌ها تا به امروز همواره تولید و پخش فیلم با مشکلات فراوانی مواجه بوده است. در کنار بحران‌های جوراجوری که گریبان سینمای ایران را گرفته، موضوع «صنعت سینما» کمتر دغدغه پژوهش‌گران، مسئولان و سیاست‌گذاران امور سینمایی بوده است. راست این است که خصلت ازهم‌گسیخته و تحریف‌شده ساختار اقتصادی دلیل بسیاری از عقب‌ماندگی‌ها است. صنایع ایران -دربیشتر بخوانید