۵۵_۲۱۴

سولاریس به مثابه ماشین ID

برنا حدیقی:

در جایی از فیلم «سفر در زمان» (۱۹۸۳)، که درباره مقدمات ساخت فیلم «نوستالژیا» (۱۹۸۳) است، از تارکوفسکی پرسیده می‌شود: «آیا علمی-تخیلی ژانر مورد علاقه‌ی شماست یا فقط برای گریز از واقعیت به آن پناه می‌برید؟» او پاسخ می‌دهد: «علاقه‌ای به علمی-تخیلی ندارم، چون نمی‌خواهم از واقعیت فرار کنم»؛ اما این فقط «سولاریس» (۱۹۷۲) نبود که در حیطه‌ی ژانر علمی-تخیلی ساخته شد. تارکوفسکی پس از آن «استاکر» (۱۹۷۹) (تارکوفسکی برخلاف نارضایتی‌اش از «سولاریس» به این علت که معتقد بود «نتوانسته از قواعد ژانر خود و از جزئیات خیالی فراتر رود، بنابراین فیلم خوبی از آب در نیامده است»، از «استاکر» به دلیل  اینکه «به خوبی توانسته خود را از دست تمام نشانه‌های علمی-تخیلی خلاص کند» رضایت کامل داشت) و «ایثار» (۱۹۸۶) را نیز مبتنی بر همین پس‌زمینه (اگرچه در «ایثار» تمامی مولفه‌های علمی-تخیلی محدود می‌شود به اصوات و تصاویر رویاگونه‌ای که نشان از بروز قریب‌الوقوع یک فاجعه‌ی اتمی دارد) ساخت. و این نشان می‌دهد او ژانر علمی-تخیلی را واجد کیفیتی فی‌نفسه می‌داند. با این حال، وقتی دست به ساخت فیلم علمی-تخیلی می‌زند، آن را به چشم یک فیلم علمی-تخیلی نمی‌بیند و بدین طریق این کیفیت ماهوی را یکسره از میان برمی‌دارد.

«سولاریس» اقتباس از رمانی به همین نام نوشته استانیسلاو لم (۱۹۶۱) است.

نظر‌ دهی مسدود شده است.