۷۳-۱۵۶

زندگی بعد از این

امی هِمپل – ترجمه: احمد اخوت :

مقدمه مترجم: امی همپل (Amy Hempel)، از داستان‌نویسان نسل سوم امریکا ۶۷ سال دارد و تاکنون چندین مجموعه داستان، مانند «دلایل

زیستن»، «بر دروازه‌های قلمرو حیوانی»، «خانه از‌هم‌پاشیده»، «نکبت ازدواج»، و… از او منتشر شده است. من پیش از این سه داستان «برداشت»، «در وان» و «مگه فرقی‌ام می‌کنه مال آدمه یا مال سگه» را از او ترجمه کرده‌ام که هر سه در کتاب صدای سوم چاپ شده‌اند. داستان «زندگی بعد از این» (Afterlife) [یا زندگی پسین] را با توجه به موضوع ویژه ادبیاتِ این شماره سینما و ادبیات برگزیدم که درباره نوشته‌های بعد از مرگ (Posthumous)، پسامرگی، است.

پسامرگی ساحت‌ها و اشکال مختلف دارد. یک منظر آن به سرنوشت نوشته‌های نویسنده پس از رفتن او اختصاص دارد (که مقاله پسامرگی به این می‌پردازد). همچنین این موضوع به زندگی کسانی هم توجه دارد که در برزخ زندگی و مرگ قرار دارند (نه مرده‌اند و نه زندگی چندانی دارند). و البته زندگی بعد از این هم یکی از ساحت‌های پسامرگی است. کسی می‌رود و شخص دیگری به جایش می‌آید. هستند کسانی که با رفتن همسرشان جایشان بزرگ‌تر و راحت‌تر می‌شود و زندگی بعد از این خود را آغاز می‌کنند. بماند که در بعضی اوقات جای قبلی همچنان خالی و نمایان و انگار همین دیروز رفته است. یعنی به قول پدر راوی داستان زندگی بعد از این: «هیچی مالِ مدت‌ها قبل نیست.» هنوز هم زخمش تازه است. داستان را بخوانید:

مادرم که مرد پدرم خیلی زود تنها شد و این بیوه‌گی پیش از موعد برایش مزایایی اجتماعی در بر داشت که اگر با طلاق از هم جدا شده بودند از اینها خبری نبود. او شکار بزرگی بود که قواره‌اش بزرگ‌تر از این مصیبت وارده بود و به درد آن نمی‌خورد. پدرم مردی بود مهربان و بافرهنگ، جوان و خوش‌قیافه و خیلی از زن‌ها دوروبرش می‌پلکیدند و مراقبش بودند. برایش غذای تعارفی درست می‌کردند، می‌دادند به خدمتکار خانه ببرد دروازه پری‌سید یو دم خانه ویکتوریایی پدر به او بدهد. آن زمان برادرهایم دانشگاه می‌رفتند اما من که ترک تحصیل کرده بودم بیشتر اوقاتم در خانه می‌گذشت….

نظر‌ دهی مسدود شده است.