sokhanvar

روشنفکري ادبي در گفت‌وگو با داريوش آشوري

حسين سخنور

مدت‌ها بود که بنا داشتيم تا داريوش آشوري را پشت «ميز روشنفکري» بنشانيم، اما بعد مسافت و مشغله‌هاي آشوري هر بار اين گفت‌وگو را به تعويق مي‌انداخت تا اين شماره که بالاخره موفق شديم از او درباره روشنفکري و ادبيات بپرسيم؛ دو حوزه‌اي که در خود آشوري جمع‌اند. او را هم بنا به فعاليت‌ها و سوابقش و هم به اعتبار تاليفات و آثارش مي‌توان شخصيتي دانست که از سويي دل در گرو هنر و ادبيات ايران دارد و از سوي ديگر آشنا به کار روشنفکري است.

آشوري پس از کودتاي ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ مدتي عضوِ سازمان‌ِ جوانان‌ِ حزبِ توده بود ولی در شانزده‌سالگي از آنها جدا شد و پس از چندي در سال ۱۳۳۶ به حزبِ زحمت‌کشان‌ِ ملتِ ايران (نيروي سوم) پيوست. به موازات اين نوع فعاليت‌هاي سياسي، آشوري نخستين کتابش را با عنوان «فرهنگِ سياسي» (دانشنامه‌ي سياسي) در روزگارِ دانشجويي منتشر کرد و در موسسه‌ انتشاراتِ فرانکلين به عنوان‌ِ ويراستار در دايره‌المعارف فارسي زيرِ نظرِ غلامحسين‌ِ مصاحب کار مي‌کرد. او تا به امروز آثاري چون «شعر و انديشه»، «ما و مدرنيت» و «عرفان و رندي در شعرِ حافظ» را تاليف کرده و جز جدي‌ترين مترجمان آثار نيچه در ايران است. 

نظر‌ دهی مسدود شده است.