۷۴-۱۶

دگرگونی شخصی از راه مواجهه با مرگ: نگاهی به زیستنِ آکیرا کوروساوا در پنجاهمین سالگردش

فرانسیس جی. لو (سان‌فرانسیسکو، کالیفرنیا) – ترجمه: صالح نجفی:

 

چکیدۀ مقاله: ایکیرو (در ژاپنی به معنای «زیستن» که البته فعل لازم است، برخلاف to live در انگلیسی که هم لازم است هم متعدی) عنوان فیلمی است که آکیرا کوروساوا در سال ۱۹۵۲ ساخت. ایکیرو تماشاگر را با حقیقت خارق اجماعی نمایان رودررو می‌کند: تشدید آگاهی از فناپذیری ممکن است به زیستنی اصیل‌تر و بامعناتر راه برد. واتانابه، قهرمان ایکیروی کوروساوا، به‌هنگام رویارویی با این مسائل مربوط به هستی آدمی پای در مسیر سلوک قهرمان می‌گذارد، مسیری که متفکرانی چون جوزف کمبِل (۱۹۰۴-۱۹۸۷)، اسطوره‌شناس فقید Hمریکایی، وصف کرده‌اند. همزمان با این قوس بیرونیِ داستان، واتانابه قوسی درونی هم تجربه می‌کند: قوس دگرگونی آگاهی که او را از نقاب شخصیت فردی (پرسونا) به ساحت فراشخصی می‌برد. کوروساوا با مهارت مفهوم‌ها و حساسیت‌های زیباشناختی را -اعم از غربی (داستایفسکی، تالستوی، فاوست گوته) و شرقی (تئاتر نو یا ناوگاکوی ژاپنی، ذِن بودیسم)- به هم می‌آمیزد تا یکی از بزرگ‌ترین شاهکارهای تاریخ سینما را خلق کند.

 

مطلع

«آگاهی از مرگ همان سنگ بستر راه است. تا وقتی این آگاهی را در خود نپرورانید راه سایر اعمال مسدود خواهد بود.» (دالایی لاما)

«هرکس مرگ را درست دریابد و بستاید، در همان حال زندگی را بزرگ می‌دارد.» (راینر ماریا ریلکه)

نظر‌ دهی مسدود شده است.