۷۲-۴۶

دلایلی درباره اجتناب از ستایش وودی آلن / آشتی‌کنان یک وراج در عصر فرهنگی سبک زندگی

امین حامی‌خواه:

«من نمی‌توانم به لحاظ کیفی به فیلم‌های برگمان برسم بنابراین می‌کوشم از لحاظ کمی با آن رقابت کنم.»

(وودی آلن)

 

مواجهه با فیلم‌های وودی آلن از نخستین آثار شاخصش چون «دوباره بزن سام»، «زلیگ»، «آنی هال»، «موزها» تا فیلم‌های دهه هشتاد و نود چون «منهتن»، «جنایت و جنحه»، «ساختارشکنی هری» و همچنین آثار دوران متاخرش که بهترینشان اتفاقاً کمدی نیست یعنی «امتیاز نهایی» در زیست نقادانه و ارجاع مداوم، پرسش‌هایی را در تفکر انتقادی و بررسی زیبایی‌شناسی انتقادی برمی‌انگیزد.

به نظر می‌رسد با وجود آنکه وودی آلن بخشی از تجربه غنی استندآپ کمدی در دهه شصت را که با باب هوپ تجربه شده بود با استعداد و با کاراکتر خاصش ادامه می‌دهد و تلاش مستقیم و بی‌واسطه‌ای برای بازنمایی جهان سرگردان مردان و زنان روشنفکر نیویورک دهه هفتاد در آنی هال و منهتن انجام می‌دهد اما شکل بازی و کارگردانی وودی آلن در قالبی دیگر به ژست کالت تبدیل می‌شود و به دلیل نقطه روشن و تا حدودی سوبژکتیو محدود روایی و شخصیتی که عموماً طبقه متوسط روشنفکر امریکا را نشانه رفته و بازنمایی می‌کند از مرزهای مرسوم و برخی کلیشه‌های تفاسیر روشنفکرانه در عرصه عمومی هنر فراتر نمی‌رود.

نظر‌ دهی مسدود شده است.