logo-2

در پاسخ سوالي از اميد روحاني – زبان شخصي و تجربه

يداله رويائي:

…ترديدي نيست که در اين هر دو يک ميدانکِ مغناطيسي هست که به سوي هم مي‌فرستند، بي ما و بي مداخلة ما. تا آنجا که، زندگيِ زبان درشخص، يا زندگيِ شخص در زبان، مي‌تواند تعريفي براي تجربه باشد. لااقل نزد من اين طور است.

زبان من در زبان فارسي، و يا زبان فارسيِ من، بيشتر شناسنامة کتبي دارد، اين که مي‌گويم بيشتر براي اينکه در شفاهي‌هاي من اثر مي‌گذارد. «زبان منِ» کتبي زبان‌ِ شفاهي‌هاي مرا معاف از خصوصياتِ خود نمي‌کند. چه از لحاظ حسيات و چه از لحاظ لفظيات. يعني چه از لحاظ لغتي و چه روابطي.

نظر‌ دهی مسدود شده است.