۷۷-۴۲

جنون درونی و سرکوب‌ خانگی

آیین فروتن:

 

«من افکارم را به شیوه‌ای کماکان نو بدل کردم، تا تصاویری مشابه بازنمایی‌های روی صحنه بر بوم خلق کنم. تصویر، صحنه‌ی من است؛ و مردان و زنان بازیگرانم هستند که در نمایشی «بلاهت‌بار» ظاهر شده‌اند.»

(ویلیام هوگارث)

در سینمای یورگوس لانتیموسِ یونانی -دست کم تا به امروز- عنصری محوری و درونمایه‌ای دیرپایی به چشم می‌آید. آثاری که تقریباً همواره خود را حول شخصیت‌هایی نامعمول و غریب، و در نظاره و کنکاش تکان‌دهنده‌ای در حد فاصل میانشان و سطوح هولناک روابط مابین آنان شکل می‌دهند. شخصیت‌هایی که گهگاه اعضای خانواده‌ای عینی -«دندان نیش» (۲۰۰۹)، «کشتن گوزن مقدس» (۲۰۱۷) و «سوگلی» (۲۰۱۸)- یا گاه خانواده‌ای نمادین -«کینه‌تا» (۲۰۰۵)، «آلپ» (۲۰۱۱) و «خرچنگ» (۲۰۱۵)- هستند. خانواده‌هایی که سرکوب امیال، کنترل و خشونت در بطنشان به پیوندها و سازوکارهای جنون‌آمیز، سادومازوخیستی و ویرانگرانه می‌انجامند. روابطی عینی یا نمادین که با آنکه معمولاً در فضاهایی داخلی، فروبسته یا خانگی در جریان‌اند اما خود در نهایت دلالت و نقدی بر سازوکارهای دیوانه‌وار، تمامیت‌خواه و مخرب اجتماع بیرونی نیز هستند. نوعی یورش و واکاویِ داستانی/بصری بی‌محابا، تابوشکنانه و گهگاه بی‌ترحم از تبار فیلمسازانی همچون میشائیل هانکه یا لارس فون تریه؛ همراه با شوک‌ها و تکانه‌های غافلگیرانه‌ی فراوان……

نظر‌ دهی مسدود شده است.