تنهایی

ایوسیپ برودسکی – ترجمه: مازیار کمالی:

 

آنگاه که ذهن خسته‌ات

تعادل از کف می‌دهد،

آنگاه که پله‌های این نردبان،

بسان عرشه،

از زیر پاها می‌گریزند،

و آنگاه که تنهایی شبانه‌ات

-تفی نثار بشریت می‌کند

تو می‌توانی به جاودانگی بیندیشی و در نجابتِ

ایده‌ها، فرضیه‌ها و درک هنر،

و -راستی- خودِ مسیح در شکم پرورانیدنِ

مادونا تردید نکن

اما بهتر است در پیشگاه آن ذاتِ وصف گریز

با آن گورهای ژرفش،

که بعدها،

با نشستن غبار زمان،

بسی دلچسب می‌نماید،

سر تعظیم فرود آوری

نظر‌ دهی مسدود شده است.