۷۳-۶۰

تقریباً مشهور / حرفه‌ی کوتاه‌مدت و درخشش ابدی فرانسواز دورلِئاک

ملیسا اندرسن – ترجمه‌: بشیر سیاح:

هالیوودی که در آن پاییز سال ۱۹۶۳ به سمتش می‌رفتیم در برزخ قرار داشت. هالیوودِ کلاسیک تمام شده بود و هالیوود نو هنوز در کار نبود. آن موقع بود که دختران فرانسوی با قدرت سحرآمیزشان از راه رسیدند- ژان مورو، فرانسواز آردی، سیلوی وارتان، کاترین دنوو، و خواهر زیباروی بلندقامتش، فرانسواز دورلئاک…

اندی وارهول و پت هکت، پاپیسم: وارهولِ دهه‌ی شصت

به نقل از سوزان سانتاگ، «فیلم‌ها مردگان زیبا را احضار می‌کنند». در سال ۱۹۹۸ و در زمان اکران موزیکال دوشیزگان روشفورِ (۱۹۶۷) ژاک دمی، فرانسواز دورلئاکِ باوقار و باشکوه -‌با آن صدای خش‌دار و عمیق، قامت رعنا، کشیده و تکیده‌- به زندگی بازگشت. قبل از مرگ دورلئاک در بیست‌وپنج‌سالگی، بر اثر تصادف رانندگی در ژوئن ۱۹۶۷ در شهر نیس، او تنها در شانزده فیلم بازی کرده بود. هرچند اندی وارهول در سال ۱۹۸۰ از او یاد کرد و افسونگری‌اش را به وضوح به خاطر داشت، اما دورلئاک امروزه بازیگر ناشناخته‌ای است، به‌ویژه در امریکا. او در سال ۱۹۶۶ در گفت‌وگویی با نشریه‌ی لایف گفت: «می‌خواهم به قله‌ی هیمالیا برسم، اما در سطح دریا قرار دارم. یا می‌خواهم دوران کاری فوق‌العاده‌ای داشته باشم یا اصلاً در فیلم‌ها بازی نکنم.» هرچند به خواسته‌اش دست نیافت، اما زمان برای کشف مجدد او فرارسید….

نظر‌ دهی مسدود شده است.