۶۷-۱۹

برداشت‌های بلند: واکنشی به گذشته در سینمای معاصر رومانی

سَم لیتمَن (ژوئن ۲۰۱۴) –

ترجمه: صالح نجفی :

فیلم ۴ ماه، ۳ هفته و ۲ روز اثر کریستین مونجیو در سال ۲۰۰۷ نخل طلای جشنوارۀ کن را برد و بدین‌سان رومانی روی نوار چهارسالۀ پیروزی‌های مهم در بزرگ‌‎ترین و جنجالی‎‌ترین عرصۀ سینمای بین‌المللی، یعنی فستیوال فیلم کن، افتاد. رومانی، یکی از ستم‌دیده‌ترین ملت‌های اروپا در سراسر قرن گذشته، در تاریخ ۶۲ سالۀ این جشنوارۀ پرنفوذ فقط یک جفت جایزۀ مهم برده بود.۱ سینمای رومانی در نیمۀ دوم قرن بیستم علنی‌تر و مستمرتر از سینمای دیگر کشورهای اروپا بلندگوی تبلیغات و در خدمت اشاعۀ ایدئولوژی دولت بود، سینمایی خوش‌نما اما بوی نا گرفته که صاف و پوست‌کنده از طریق قصه‌های ساده و سرراست از مرام کمونیسم حمایت می‌کرد، متشکل از فیلم‌‎هایی که جملگی تلاش می‌کردند به واضح‌ترین وجه ممکن پیام عقیدتی-‌سیاسی خود را به مخاطب انتقال دهند. اِی. اُ. اسکات، مهم‌ترین نقدنویس سینمایی نیویورک‌تایمز، در مقاله‌ای به‌سال ۲۰۰۸ با عنوان «موج نو در دریای سیاه» اشاره می‌کند دو کارگردان برجستۀ سینمای رومانی، کریستی پویو، و کریستین مونجیو، هر دو سینمای سنتی رومانی را سینمایی «استعاری» وصف می‌کنند و هر دو این واژه را «با لحنی حاکی از بیزاری» به‌کار می‌برند. و مونجیو اضافه می‌کند، «من می‌خواستم در واکنش به آن نوع سینما فیلمساز شوم».۲ این نسل جدید فیلمسازان رومانیایی برای انتقام از آن نوع سینما و مقابله به مثل با آن از سبکی بهره گرفتند که ویژگی اصلی‌اش نماهای طولانی و برداشت‌های بلندی بود که بر وجه مادی و معمولی زندگی تاکید می‌کنند اما درعین‌حال به تنش موجود در آن دامن می‌زنند، به‌شیوه‌ای که در سینمای تمثیل‌گرای گذشته هرگز ممکن نبود. برداشت بلند نه‌فقط تکنیک مسلط در سینمای معاصر رومانی است بلکه علامت واکنشی جمعی است به گذشته‌ای ستم‌پیشه.

برچسب‌ها:, ,

نظر‌ دهی مسدود شده است.