ALL-88

برای پول بیشتر، اشک فرماندار را در بیار! نئولیبرالیسم و هالیوود

ترجمه: زهرا پورنیک‌‌صفت

نئولیبرالیسم آدام اسمیت نیست، نئولیبرالیسم جامعه‌ی بازار‌محور نیست، نئولیبرالیسم، گولاگی پنهان در پس سیمای مزورانه کاپیتالیسم نیست… پرسش نئولیبرالیسم چگونگی شکل‌گیری مناسبات قدرت سیاسی بر مبنای اصول و قواعد اقتصاد بازار است… برای تحقق این امر… نئولیبرال‌ها می‌بایست لیبرالیسم کلاسیک را در معرض پاره‌ای تغییرات قرار می‌دادند… اولین تغییر… می‌توانست اساساً جداسازی اقتصاد بازار از اصل سیاسی آزادی اقتصادی باشد.
(میشل فوکو، ۲۰۰۸، ص ۱۳۱)

عنوان مقاله به همراه جدول ۱ و شکل ۱درونمایه‌‌ی اصلی این نوشتار را بیان می‌کند: لاف‌زنی‌های هالیوود در باب آزادی، فردگرایی و شایستگی برای چیرگی بر جهان که همگی، مانند ادعای نئولیبرالیسم برای استقرار حکومتی که بی‌نیاز از دولت باشد، دروغین هستند. این عنوان، بر اساس یکی از داستان‌های سال ۲۰۰۸ گاهنامه‌ی تجاری مووینگ پیکچر (Moving Picture Magazine) انتخاب شده است که مخاطبان خاص خود یعنی فیلمسازان را تشویق می‌کند تا در برنامه‌های خود یارانه‌های عمومی را بیشتر طلب کنند.۱ اما چنین توصیه‌ای با شناخت عمومی آحاد جامعه از هالیوود که آن را مدلی از اقتصاد بازار آزاد می‌پندارند مغایر است. میشل فوکو شالوده‌ی متناقض نئولیبرالیسم را اینگونه توصیف می‌کند که پروژه‌ی اقتصادی نئولیبرالیسم با وجود آنکه به روشن‌بینی، فعالیت و مداخله دائمی نیاز داشت، مشروعیت جنبش سیاسی خود را بر این اساس گذاشت که بدون یاری دولت نیز می‌تواند به حیات اقتصادی-سیاسی خود ادامه دهد.‌‌۲ به همین دلیل بود که اشتیاق نئولیبرالیسم برای مداخله زیر عنوان اقتصاد بازار با هیچ‌ یک از خط‌مشی‌های نظارتی دولت قابل تشخیص نبود، حتی خط‌مشی حاکم یعنی اصل عدم مداخله.

نظر‌ دهی مسدود شده است.