223-51

اپرا در گذر زمان

دكتر محمدسعيد شريفيان

آواز سازي خدادادي به انسان است كه روند توليد اصوات از دل وجود آدمي ‌است و به اين ‌صورت نزديك‌ترين و طبيعي‌ترين ارتباط را با انسان به وجود مي‌آورد. آواز در موسيقي كلاسيك از يك طرف حكم يك ساز را دارد و از طرف ديگر با تاكيد بر كلمات و زبان، پيوندي ناگسستني را با ادبيات به‌وجود مي‌آورد تا هميشه براساس احساسات و معاني كلمات و جملات، موسيقي را بيافريند.

در دنياي كلاسيك از آواز به‌گونه‌هاي مختلف استفاده شده است و مي‌شود، هريك از اين گونه‌ها به فرم‌هايي موسيقايي تبديل شده‌اند و سبك خاصي را به‌وجود آورده‌اند كه در اين صورت گنجينه‌ي موسيقي آواز كلاسيك را مملو از قطعاتي كرده كه هريك از آنها را در سبك خود منوط به مطالعه و بررسي مستقلي مي‌كند.

يكي از اين فرم‌هاي آوازي، اپراست كه سير تحول آن را از زواياي مختلف و در طول حدوداً 400 سال در اينجا و در يك نگاه بررسي مي‌كنيم.

نظر‌ دهی مسدود شده است.