۷۱-۲۰۹
لین تیلمن – ترجمه: سپیده کوتی : لین تیلمَن (Lynne Tillman)، نویسنده و منتقد فرهنگی امریکایی، در ۱۹۴۷ زاده شد. از او پنج رمان، پنج مجموعه داستان، دو مجموعه مقاله و دو اثر ادبی ناداستان (nonfiction) به‌چاپ رسیده است. لین تیلمن استاد دانشگاه آلبانی است و در مجلۀ فریتس مطلب می‌نویسد. در شماری از نوشته‌هایش به عناصر عصر دیجیتال، مثل کامپیوتر، اینترنت و شبکه‌های اجتماعی، پرداخته و آنها را دستمایۀ اندیشۀ داستانی‌اش کرده. داستان حاضر از کتاب روزی خنده‌دار خواهد بود (۲۰۱۱) انتخاب شده است. *** چه دانی معشوق شیرینم، هموارهبیشتر بخوانید
۷۱-۲۱۶
روبرتو بولانیو – ترجمه: پویا رفویی: «سوابیایی عجیب» در زمره‌ی تک‌نگاری‌های بولانیو در دهه‌ی هشتاد و مربوط به دورانی است که داستان‌هایش را برای جوایز ادبی می‌فرستاد و ضمن طبع‌آزمایی با جوایزی که می‌گرفت، امرارمعاش می‌کرد. بسیاری از این آثار بعدها در رمان‌ها و مجموعه‌های شعر او -‌آثاری از قبیل «آنتورپ» و «سگ‌های رمانتیک»- بازسازی یا بازنویسی شدند. بولانیو ماجرای سوابیایی مرموز یا ادیب مرموز را بعدها با تغییراتی به قطعه‌ای از پازل زمان ۲۶۶۶ تبدیل کرد. *** و نویسنده‌ی مرموز که از اهالی سوابیا بود، همین که در لابه‌لای حرفبیشتر بخوانید
۷۱-۲۲۴
جان ‌اشبری – ترجمه: پیام ‌چمانی: نشسته ‌بین‌ دریا و «ساختمان»‌ها کیف ‌می‌کرد از نقاشی پرتره‌ی دریا. ولی ‌درست‌ مثل بچه‌ها که به ‌خیالشان نجوا همان ‌سکوت‌ است، از سوژه‌اش انتظار داشت از ماسه‌ها بپرد بیرون، و قلم‌مو را قاپ ‌بزند، پرتره‌اش را خودش روی ‌بوم ‌رنگ‌گذاری ‌کند.   هم ‌از این ‌بود که ‌هیچ ‌وقت ‌هیچ ‌پرتره‌ای روی‌ بوم ‌نبود تا آنکه سکنه‌ی «ساختمان»‌ها چوب ‌لای چرخش ‌گذاشتند: «بکوش قلم‌مو را طوری به‌کار ببری که چون‌ وسیله‌ای باشد برای هدفی، برای پرتره چیزی انتخاب کن، با خروش و ابعادی کمتر،بیشتر بخوانید
۷۰-۱۸۶
سایه‌ی نظریه ‌آشوب که بیش از چهار دهه بر سر علوم ‌انسانی سنگینی می‌کند، گذشته از جنبه ‌تحلیلی و ذهنی آن در عرصه‌ی ادبیات خلاقه ‌نیز بسیار تاثیرگذار بوده ‌است. هیروگلیف این شماره بر آن است تا با فتح بابی در این زمینه و معرفی مقدمات و ابعاد این نظریه، شگرد برخی از نویسندگان اثرگذار و متاثر از این نظریه را تشریح کند. «جنایت‌ مکتوب»، با ارائه‌ی نمونه‌هایی از آثار بیلاماتاس و بولانیو در کنار معرفی مختصری از نگرش علمی پریگجین و رویکرد انتقادی فیلیپ سولرس سیر پیدایش نظم‌های نوینیبیشتر بخوانید
۷۰-۱۸۷
پویارفویی : در مقاله‌ی «رمان و تجربه‌ی حدها»، فیلیپ سولرس تعریف درخور تامل و در عین‌حال سهل و ممتنعی از رمان به ‌دست ‌می‌دهد: «رمان شیوه‌ای است تا جامعه با خودش حرف ‌بزند.» از همین جمله‌ی به ‌ظاهر ساده چنین برمی‌آید که رمان از جامعه -‌یا به‌تعبیر دقیق‌تر به نیابت از جامعه- حرف نمی‌زند، بلکه کاری می‌کند تا جامعه خود به ‌سخن درآید. علاوه‌ بر این، پیداست که در تجربه‌های متعارف و عادی روزمره، جامعه از عهده‌ی ایجاد چنین شیوه‌ای برنمی‌آید. از این‌رو، سولرس مباحث ادبی زمانه‌اش را در دوبیشتر بخوانید
۷۰-۱۹۲
صابر نجمی : «امر انتزاعی نمی‌تواند توضیح بدهد، بلکه خود باید توضیح داده شود. و هدف، کشف مجدد امر ازلی و کلی نیست، بلکه یافتن شرایطی است که بر اثر آن چیزی نو تولید شود» (ژیل دلوز)   نفس وجود نوشتار ادبی و حتی توسعه و ارتقای کمی آن، به معنی تداوم و برقراری ادبیات نیست. ادبیات بیش از هر چیز در ناممکنی خود نظر می‌کند. شرایطی را می‌توان فرض کرد که رمان‌ها و مجموعه داستان کوتاه‌های متنوع و متعددی منتشر بشود. اشخاص بسیاری با شور و امید اراده بهبیشتر بخوانید
۷۰-۱۹۴
دینو دریژنسکی – پیام چمانی: «در این گیر من تنهایم./گمشده در گذشته/ (زیرا آدمی، فقط، از یک دوران در زندگی‌اش برخوردار است.)» این سه سطر، این بند از شعر «بیرق‌های زیبا»ی پازولینی، بهانه‌ی خوبی است برای طرح وضعیتی که نه می‌شود تحملش کرد و با آن ساخت و نه تا این لحظه چاره‌ای برای عبور از آن به نظر می‌رسد. دورانی -‌با همه‌ی خصایص و انگاره‌های آن- خاتمه می‌یابد، ولی پذیرش چنین خاتمه‌ای غالباً دردناک به نظر می‌آید. درک خاتمه‌ی یک دوران مستلزم برخورداری از استعداد فراموشی است. دست بر قضابیشتر بخوانید
ایوسیپ برودسکی – ترجمه: مازیار کمالی:   آنگاه که ذهن خسته‌ات تعادل از کف می‌دهد، آنگاه که پله‌های این نردبان، بسان عرشه، از زیر پاها می‌گریزند، و آنگاه که تنهایی شبانه‌ات -تفی نثار بشریت می‌کند تو می‌توانی به جاودانگی بیندیشی و در نجابتِ ایده‌ها، فرضیه‌ها و درک هنر، و -راستی- خودِ مسیح در شکم پرورانیدنِ مادونا تردید نکن اما بهتر است در پیشگاه آن ذاتِ وصف گریز با آن گورهای ژرفش، که بعدها، با نشستن غبار زمان، بسی دلچسب می‌نماید، سر تعظیم فرود آوریبیشتر بخوانید