۷۸-۱۸۱

آیه‌های زمینی / میزگردی درباره ادبیات آخرالزمانی پیمان اسماعیلی، کیهان خانجانی، بهناز علیپورگسکری، فرشید فرهمندنیا

کیهان خانجانی: بسیاری از مردمانِ هر دوره‌ای، بر این گمان‌اند که آخرالزمان دوره‌ای‌ست در دوره‌ی آنان. و اگر بپرسیم چرا؟، بنا به فرهنگ و اعتقاد و نوستالژیِ خود خواهند گفت: «دوران قدیم این‌طور نبود و حالا این‌طور است، این هم علائمش.» و از متون یا افواه شفاهی شاهدمثال خواهند آورد.

آخرالزمان دغدغه‌ی دهه‌ی ۹۰ میلادی تابه‌اکنون است. نوستراداموس سالی را سال غلبه‌ی محور شرارت و تصرف جهان و آغاز جنگ‌های به‌قول فوکویاما «پایان تاریخ» ذکر کرد. وقتی این سال گذشت، توجه‌ها به روز ۶/۶/۱۹۹۶ معطوف شد، چون عدد ۶۶۶ را آشکار می‌کرد که مکاشفات یوحنا، از آن به عنوان عدد تعیین‌کننده نام برده بود. پس از آن، منتظر ۱۹۹۹ ماندند، چراکه معکوسِ عدد ۶۶۶ بود. نظرسنجی ۱۹۹۸ مجله‌ی تایمز نشان داد نیمی از مردم امریکا اعتقاد دارند آخرالزمان رسیده است. سپس سندرم سال ۲۰۰۰ فراگیر شد و جامعه‌شناسان از ظهور «جنون هزاره‌ای» خبر دادند: خودکشی‌های دسته‌جمعی، و… حتی کارشناسان به جست‌وجوی دجال و سُفیانی و سیدِ حسنی و دیگر چهره‌های آخرالزمان بر اساس متون یهودی و مسیحی و اسلامی در میان چهره‌های سیاسی جهان پرداختند. جرج بوشِ پسر، بنا به گفته‌ی خودش، در یکی از صبح‌های سال ۱۹۹۵، شاهد حلول روح‌القدس در خود بوده و ایمانش را تجدید کرد. سیدعبدالله حسینی یکی از پژوهشگران مرکز اسلامی ژوهانسبورگ، طی مقاله‌ای با استناد به تفسیر ریاضی از سوره‌های اسراء و کهف، از پیش‌بینی نابودی صهیونیسم در ۱۴۰۱ هجری شمسی مطابق با ۱۴۴۳ هجری قمری و ۲۰۲۲ میلادی و ۵۷۸۲ عبری بر اساس دیدگاه‌های آخرالزمانی خبر داده است.

نظر‌ دهی مسدود شده است.