۷۳-۸۳

آنیس واردا: دریای درون

آزاده جعفری:

«اینکه هویتت را به عنوان یک زن پیدا کنی، کار سختی‌ست: هم در جامعه، هم در زندگی خصوصی، و هم در بدنت. این کندوکاو در هویت زنانه معنای مشخصی برای فیلمسازان زن دارد: چون همچنین جست‌وجویی‌ست برای یافتن شیوه‌ای از فیلمسازی، فیلم‌ساختن همچون یک زن» (آنیس واردا)

اَنیس واردا تا نود‌سالگی همچنان فیلم ساخت، عکاسی کرد و در جشنواره‌ها درخشید. او سه سال پیش نخل طلای افتخاری شصت‌وهشتمین جشنواره فیلم کن را دریافت کرد، هر چند فقط مهمان افتخاری جشنواره‌های بزرگ سینمایی نبود بلکه فیلمسازی بود پرشور و عمیقاً جوان، حساس به زمانه و وضعیت انسان‌های پیرامونش. واردا که همیشه خود را فمینیست نامیده، در جشنواره کن ۲۰۱۸ با اعتراضِ جمعی زنان سینماگر نسبت به تبعیض جنسیتی در صنعت سینما همراه شد و حتی نسخه فرانسوی بیانیه گروهی را خواند. آنیس واردا را خیلی زود «مادربزرگ موج نو فرانسه» خواندند، شاید چون به گواه بسیاری از تاریخ‌نگاران و منتقدان اولین فیلمش، لا پوآن کورت (۱۹۵۵)، اولین فیلم موج نو هم محسوب می‌شد که پیش از معروف‌ترین فیلم‌های موج نو، از نفس‌افتاده (۱۹۶۰) ژان-لوک گدار و چهارصد ضربه (۱۹۵۹) تروفو، ساخته شده بود. البته عنوان احترام‌آمیز «مادربزرگ» وجهی تقلیلگر هم دربر داشت، سویِ مادرانه و پرورشگر واردا به عنوان یک فیلمساز زن را به پیش می‌کشید به جای اینکه بر خلاقیت و جسارت منحصربه‌فردش تاکید کند.

نظر‌ دهی مسدود شده است.