۶۶-golshiri

آنجا که دوربین هست / سینما دیرکت-سینما وریته و جریان‌های تاثیرگذار

بخش سینه‌فیل در مجلۀ سینما و ادبیات تازه و نوپاست و آرزو دارد به مبحث‌های کمتر شنیده و کمتر شناخته‌شده‌ای بپردازد که احتمالاً برای مخاطب فارسی‌زبان سینما تازه است. تازگی ارزش ذاتی ندارد و همیشه مترادف نو‌بودن نیست اما در قیاس با کهنه معنا می‌گیرد. در عالم علم و شاید علوم هنری، تازگی باز هم نسبی است با نیم‌نگاهی به این امر پرونده‌ای حتی‌الامکان جامع دربارۀ یکی از مهم‌ترین و تخصصی‌ترین مبحث‌های تاریخ سینمای مستند یعنی سینما دیرکِت و در پی آن سینما-وِریته در بخش سینه‌فیل طرح و در سه شمارۀ متوالی مجلۀ سینما و ادبیات به چاپ رسید. در انتخاب مطلب‌های تالیفی و ترجمه این پرونده سعی شد تا به ریشه‌های اجتماعی و سیاسی این جریان سینمایی سال‌های میانی قرن بیستم، و ارتباط تنگاتنگ آن با پیشرفت‌های تکنولوژی‌های سمعی و بصری اشاره‌ شود.

تلاش و دقتی برای یادآوری روزگاری که سینمای مستند همچنان از ابزار ناکارآمد و سنگین رنج می‌برد و هنوز نمی‌توانست رها، آزاد و البته آسان به قلمروهای جدید و پرتحرک پا بگذارد. می‌دانیم آنجا که دوربین و شاهدی نیست تصویر و سندی نیست پس روایت ما ناگفته خواهد ماند. در پروندۀ سینما دیرکت سعی بر سفری کوتاه شد. سفری که از لابه‌لای برگ‌ها و فصل‌های مغفول و مهجورماندۀ تاریخ‌ سینما و در میانۀ رویدادهای جامعۀ فرانسوی‌زبان و هویت‌جوی ایالت کِبِک کانادا در دهه‌های میانی قرن بیستم، آغاز و با مرور شاخصه‌های هنری و تئوریک و لازمه‌های فناوری تصویر و صدا، به دستاوردهای فیلمسازان فرانسوی و امریکایی ختم شد تا سرانجام به شرحی روشن از سینما دیرکت، سینما-وریته و میراث سینمایی و فرهنگی‌شان بینجامد. شرحی که پیش از این در مطالعات سینمایی فارسی‌زبان به سینما-وریته و یا سینمای مشاهده‌ای تقلیل یافته بود. امیدواریم این پرونده نقطه عزیمتی باشد برای بهتر و بیشتر دانستن تاریخ سینمای مستند و جریان‌های تاثیرگذار آن و امکانی باشد برای برخورد و واکاوی تخصصی‌تر دانشجویان و هنرپژوهان هنر هفتم: سینما.

نظر‌ دهی مسدود شده است.