۷۸-۲۱۲

آدمیت و آخرالزمان باب دیلن

ادیب وحدانی:

باب دیلن که چهار سال قبل جایزه نوبل را به دلیل «بیان شاعرانه جدید در سنت آهنگ امریکایی» دریافت کرد، سروصدای مبهمی در دنیا شد. طبیعی هم بود که کسانی که فقط با شمایل دیلن آشنا بودند و او را به عنوان یک ستاره راک دیگر می‌شناختند همان‌طور که به اهدای جایزه پولیتزر به دیلن برای کتاب زندگینامه‌اش با نام «وقایع‌نامه» اعتراض داشتند اینجا هم نق و غری بزنند. در ایران جایزه پولیتزر مزبور و دفاع‌های درخشانی که منتقدان مهمی مانند گریل مارکوس یا جاناتان گری از اهدای آن جایزه و در تبیین منطق اهدای جایزه به دیلن کرده بودند چندان دیده نشد. این‌طور بود که رگ‌های گردن‌ طرفداران ادبیات جدی یا فاخر یا فخیم یا خالص همان‌قدر که از جوزدگی برآمده بود به همان سرعت به دلیل فراموشی فرو خوابید. گل استدلال مدافعان اهدای جایزه پولیتزر این بود که دیلن به وقت خاطرات‌نوشتن یک رمان خوب نوشته که عصاره روح یک دوران را تقطیر می‌کند، و دیگر اینکه دیلن همان ستاره عادی راک -‌با همه توخالی‌بودن این ستاره‌ها، یا وانمود‌کردنشان به توخالی‌بودن- نیست.

فرصت فراهم‌آمده از سوی مجله سینما و ادبیات در پرونده آخرالزمان یک مجال عالی‌ست برای بررسی مجمل یک نمونه از آن کار مهم که آکادمی نوبل آن را «بیان شاعرانه جدید در سنت آهنگ امریکایی» نامید.

نظر‌ دهی مسدود شده است.